Ha- Meʾasef · 1797-01-01 · מחברת ראשונה (1797) · p. [Seite 46]

ג, מ ) אבר יוריטטן אונד #♦ינעט ודיבעט עד! חי׳ אונד צויהרע ערכן ווי א 4דא5ט איי) 4*ע3ט ווערדן דיא *ע1כע דער3ן דורך אד* ק♦ יק דינטט אין דילל־ 4ודינדע א1היר ניכט האבן ע* ^א4 אי^ר נאק האבן ודא עט נור נאק חאבן קן פאן ק3יינטטן בי* 3וק 4רעטטן / אויך ניצט איין טוה1פילרווא3טר ודלדר אונטר יוריטט 4טוויי4ן אנדרע דינטטע ניצט 13 האבן, אויך דילר *ע3בי דילרן? ניבט אין {אאט 34ע4ט ווילרדן ודא ניכט ^ינדר וואן איינר 3אןדילנילן 34ילהרטן אין ודיני טדודיר היי*ערן דינטט אין דער 4ודינדע נקאק *אויטע אונד דק דינטט אננעהק ווילרדי *א *א11 דער *ע1בע אוי* וזיינק טדוריר היי*פרן אב4טאפט דערדן אונד לו ודיצילן טו[די4 *יין / טטילהט אבר דילנען 14ילהרטן פרייא! דך פיינע טדןדילנטן אוק דער ב3אה1ונ4 13 פרטאפן אונד אנ3וני1הק 4 או;ד.ודט איהנען 13 טדודירן אנר קיינן די;םט דערי1ן דיא*יל1בי. דורך אוי* ניצט אננעדזק וואן אבר קיין דינטט האט אונד פאן אברראבינר ודט 13 ליהונ4 דערן אבי יזריטטן פפסואן" 3אא* הרוי* קא^ט אונד איינ4*ע3ט ודרד דער *ע1נע האט *יין 4;וט 3עכנט3אנ4 אונר וואצענ4ע{ד 13 4ניטן אונד ניצט פרטטאטן ווילרהן קאן אדטער דאט איין ודרקוצר בעודי* וועהריל ראט דילר *יללביל /וידר ודין טעטטאוזענד 4הא;דלט " ג־כ״ל הצוואה בענין הלומדים * ועתה אקס למולי ה׳ שקלו נא בדעתינס אס לא כוונת הצוואה הזאת היא שהמצוה הי'. מקפיד וגס האפאלנטן הי׳ בכלל הקנאי הוה שלא יהי׳ הלומדים האלה אפילאנטן ♦ והנה אס הי׳ ספק כלשון הזה אס נס, כמשמעות דינסט אין דער נמיינדצג גס האפילאנטן המה ככלל . הזה והי׳ בז דת ספק היינו יכולין לדינות דין זה להנוסןמתנה ע׳׳מ שלא תעלה דנר זה וגס כאן הקנאי הוא שלא יעשה^דבר ׳ זה״ ויקבלו דינסט נתון גמיינדע / ומבואר נח״מ סי׳ רמ״א . האמר לחדרו הריני נותן לך כך וכך ע״מ שתעשה לגר פלוני f על המקבל ראיי, שקייס תנאו אבל אס אמר ע״מ שלא תעשה , 7נר<זה על הנותן להביא ראי׳ שניטל תנאו ובזה הי׳ לנו ללמוד זכות על הד זוגי רבנן דגס כאןע״מ שלא תעשה דבר זה והי׳ , כל הנותן צהדא ראי׳ אס הי׳ חי׳ ועכשיו שמת על המערער, ■־להד*