Milgroym · 1922-01-01 · העפט 1 · p. Seite 31

ױנג און אויך א ריז געװען- און אויך איך האב מײן פאר גע־ זוכט״ און אויך איך דאן - מײן צװײטע העלפט. בין איך אים געפעלן געװארן״ האט ער מיר פארגעלעגט און זײן הארינ־ טע אויסגעלויבט״ האט ער מיר פון איר פיל דערצײלט. און פון איר לעבן און פון איר על־־^נט אין פאלאץ - בין איך באשטאנען אן נאכ׳ן פויגעל ױך געל־^אזט׳ בין איך צו איר געקומעך צו איר ױגנט און צום װאוינונג אירן און ליעב פון איר אויפגענומען געװארן״ האב איך זיך באזעצט בײ איר און א צײט בײ איר אפגעװען״ האב איך זיך באקאנט מיט איר און איר מאן און איר האר װערן געגרײט זיך — בין איך לסוף אויך איר מאן געװארן. און געװען איז דאס א בײנאכט א מאל״ און א לבנה האט דאן אויפ׳ן הימעל און אויפ׳ן ים גע־ הערשט״ און די לבנה האט דאן אויך צו אונז אין פענסטער אדײנגעשײנט״ און איך בין מיט איר אינאײנעם געװען״ און אויסער אונז אין פאלאץ קײן בריאה. האב איך זי דאן דער־ זעהן: בײ דער לבנה און אויפ׳ן בעט ליגנדיג׳ און איך האב זיך דערשראקן״ און זי האט געשװיגן און שטיל נאר מיט די אויגן געקוקט״ און אירע אויגן זענען קאלט געװען און דאס פנים איר׳ס פארטראכט דאן- און אינגאנצן״ װי נישט קײן דארטיגע און מיך װי נישט באמערקט גאר... האב איך זיך דאן געװענדעט צו איר און בײ איר א פרעג געטאן: - װאס טראכט זי״ און װאס איז בײ איר אויפ׳ן זינעןן - האט זי מיר נישט געענטפערט• האב איך זי נאך א מאל געפרעגט: װאס איז מיט איר און װאס זעהט זי אויס אזוי״ און פון װעמען איצט טראכט זי? - האט זי מיר אפגעענטפערט: ״פון אײן אנדע־ רן און א בעסערן און נישט פון דיר״ װאס דו ליגסט דא״... - װאס הײסט - האב איך בײ איר געפרעגט. - אזוי! - האט זי אויף מיר נישט קוקנדיג און װי נישט װילנדיג געענטפערט• - פאר װאם? - ־ד - דו ביזט קלײן און קרעציג. און באמת: װי איך האב זיך נאך אירע װערטער ארוםזיך ארומקוקן גענומען״ אזוי האב איך דערזעהן: װי קל־ײין און נישטיג בין בײ א זײט בײ איר און װי א איבריגער געליגן- װי א נישט־באדארפטער און א פרעמדער און װי פון עמיצן דא איבערגעלאזט געװארן ן און זי איז שען געװען און א אומגעװאוינליכע רוה דאן פארמאגט. און זי איז שטיל געלי־ גן און איך בײ דער זײט פון איר און דערצו נאך מיט עפיס א קרעציגקײט אזא באדעקט... בין איך אויפגעשפרינגן- בין איך פון בעט אראפ און זי ליגן געלאזט. האב איך נאך אויף איר א קוק געטאן און איר גל־־־יײכגילטיגקײט און איר פאר־ פרעמדקײט געזעהן״ און איר מיאוס־געפיל און איר־אלץ־אײנס־ צו־זײן צו מײן אראפגײן. ד־זאב אלך זי נאך באטראכט א װײ־ ל־יע״ באטראכט און באלד פארשטאנען: א מכשפד,! א מכשפה האט מ?ך באהערשט!.. בין איך באלד ארויס פון צימער׳ בין איך דאן אויך פון פאלאץ ארוים און אונטערן פרײען הימעל געקומען״ ביך איך צום ים דאן צוגעגאן און פאר אים און פאר זײן לבנה־הערשאפט זיך געשטעלט• האב איך דערזעהן אפגעזאגט. און דער ריז האט דעם ערשטן פוס אװעק־ געשטעלט - דער ריז האט אײן טאג גאנג געמאכט- דעם צװײטן פוס - א צװײטן טאג גאנג״ נאך א מאל דעכם ער־ שטן - אלן דער ריז האט זיך אין דער מדבר־מיט אין עפיס א געצעלט אנגעשלאגן... פון שטעקנס און פון דרענגלעך און פון לײלעכליך און שמאטעס... און דאס גאנצע געבײ האט שװאך־סוכה׳דיג און בײ דער ערד אויסגעזעהן״ און אין מיטן דער מדבר און אין גרויסן עלנט פון דער מדבר גרויס רחמנות געװעקט... איז דאס געצעיױיט אבער זעהר קיד־׳ײן געװעך װאלט דאס דער ריז נישט באמערקט אפילו״ האט זיך אבער פון דער טיר און פון דער לאך פון געצעלט עפיס א מענש ארויסגערוקט״ א אײנגעבויגנער און װי פון דער ערד אויפגעגאנגען. און אײנגעהילט איז דער מענש געװען און מיט א טונקעלן מאנט?־1 פארװיקלט״ און פון קאפ ביז די פיס אינגאנצן״ און קײן פניפם און קײן אויגן נישט ארויסגעזעהן• האט אים דער ריז דערזעהן״ האט ער זיך פאר׳חידוש׳ט: װער קאן דאם זײן און װאס טוט ער אין דער מדבר דאי - האט ער זיך אראפגעבויגן׳ האט ער אראפגערופן און אויסגעשריגן: - װער איז דארט י ־ד - דער קרעציגער - האט א קויד־1 פון דר׳עדד״ א פאר־ דומפנ׳ס׳ א שװאכ׳ס און פון אונטערן מאנטעקױי־פארװי־ קלטקײט אפגעענטפערט. - און װאס טוט ער אין דער מדבר דא י - אין ישוב איז קײן ארט פאר אים. - און פון װאנען קומען די קרעץ צו אים? - פון דער ריזן־טאכטער׳ װאס אין עק מדבר װאוינט• - װאס רעדט ער? - זאל ער זיך צו איכמ אנבויגן׳ זאל ער זיך צו אים צו־ בויגן׳ ער האט קײן כח נישט׳ ער קאן נישט הויך שרײען... און דער ריז האט זיך צו אים אנגעבויגן און א האלבן קער־ פער און דעם קאפ צו אים אראפגעלאזט׳ און דער קרעציגער האט אנגעהױבן׳ און דער קרעציגער האט אזױ דערצײלט: - - בײם עק מדבר און בײם ברעג פון ים איז א פאלאץ פאראן׳ װאוינט דארט א ריזן־טאכטער א לעצטע׳ פון איד־^טן ריזן־שטאבמ א פארביד־ייבענע׳ - װאוינט א עיד־^ענדע און האט קײן פאר נישט• געהט איר ױגנט אין אומעט און אין אײנזאמקײט פארבײ״ פארברענגט זי עלנד און מיט די װענט די צײט״ דרײט זיך ארום און האט קײן פרײדן נישט׳ פון טאג ביז נאכט׳ און װײסט נישט װאס צו טאן מיט זיך... איז איר אבער בירושה מאכט פארבליבן׳ האט זי נאך ביז הײנט צו טאג אויף אלע פױגל־־יען צו זאגן׳ הערן זײ זי׳ װי אירע עלטערן א מאל׳ הערן׳ דיענן זי און אירע באפוילן פאלגן• האט זי זײ צונויפגערופן און דעם בעסטן און דעם געשיקטסטן געשיקט׳ זאל ער גײן און זאל ער פליהען און זאל ער פון עק װעלט איר איר באשערטן און איר ריז ברענגען. איז ער געפלויגן און געפלויגן׳ האט ער געזוכט א צײט און קײנעם נישט געפונען׳ און?־־1סוף און א הײם זיך שוין אומקערנדיג׳ האט זיך מיט מיר און אין װעג זיך געטראפן• בין איך דאן