Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite ×›×—

ײדישער אלמאנאך פאר גוױס־רוםעניע♦ ־כח .11 די קריװדע פון ד אײזיק יעקאלעס♦ ו יעדעם םענטאלע ראט זײן קענטאלע, - און יעדעם װעיטל האט זײן ערטל .. , און 8ון װאנען נעםט עס זיך װען מ־זאגט: ,ער נעםט זיך אן די קרױודע פון ר* אײזיק ־יעקאלעם?״ זעלטן װער עם ווײםט און זעלטן װעריעם קאן זאנן אין װאם די קרױודע איז אײנענטליך באשטאנן: כדאי צו םארצײכענען: םיאיז;עמען, אז ר• אײזיק יעקאלעם א־ז דעיהױבן נעװארן אין האט אין קי־־אקוי זײן ־נרויםע שול אױםנעבויט, האט ער די יםול איבערנעגעבן קהל און דרײ פ־ן די השובי העיר איבער איר פאר גבאים געמאכט. האבן די גבאים פון ר׳ אײזייק יעקאלעס נעםאנט פוםציק זילבער פאר זײן מזרה־שטאט אין שול. איז ר• א־יזיק יעקאלעם אין כעם געװארן און ־נערופן די נבאים לדין. די גבאים האבן נעטענהיט: היװז ר־ אײזיק האט די שול איבער־ .נענעבן אין רשות פון קהל, איז קהל בעל בית, און אז קהל װיל אוטזיםט ק־ין שטאט אין מזרח ניט אװעקגעבן - איז באצאלן 1 און ר• אייזיק יעקאלעם טענה׳ט: היתבן? אין מײן אײגענער ישול זאל איך פאד א שטאט באצאלן? װאו איז ױשר?: זאנט דער רב: קײן ױשר איז דאס טאקע ניט. א קרױודע.,, אודא־.,. נ אלא װאם דען? א־ך קען מיך די קרױודע פון ר* אײזיק •־יעקאלעם׳ניט אננעמען; ניט כדאי: אז די שול קאםט ר אײדק יעקאלעם אזוי םיל, װעט זי ־אויך נאך קאםטן פופציק זילבערז .111 יא׳ מ״זאל זיכעד װיםן ♦ ♦ ♦ קומט ארײן צום אלטן םאדיגערער א םקורב♦ שוין געװען שפעט נאך םיטאנ. און ־דער רבי האט ז־ך ערשט נעק־יו בן עפעם טועם ז־ין, פרעגט דער מקורב: אזוי שפעט?... — איך האב שפעט נעדאװנט, ענטפערט דער רבי. און איך, זאגט דער מקורב, לעג ז־ך פריהער כדי איך זאל קענען פריהער אויפשט־ין :און פריהער דאו־ענען, - יא, זאנט דער רב־, מיזאל זינער װיםן אז מ־װעט אויפשטעהן \.., ײדישע שפריכ־װערטער און רעדנם־ארטן. געזאטלט אין ח־מעניע און צום ערשטן מאל םובליקירט פון דר♦ י♦ פררמאן, טשערנאװיץ♦ 1) אז נלאז ברעכט זיך איז א ם־מן אויף נימן* - ס׳איז נוט׳ אבער נאר בײ יעגעם. , <זע װאריאננזע בערנעסױין). -שיט דעם ערמטן טײל פון דעם װערטל טרײפט םען׳ אז ס׳צעברעכפ זיך גלאזװאדנ. דאם װערטל נעמט זיך נאך• אײן מײן דערםון׳ װאם בײ חתונות און תנאים ברענט םען נלאי ־אדער א טעלער, טען װיל םיט דעם װערטל זאנן׳ פ׳איז א ם׳ם;׳ אז ם׳װעט זײן א שםחח. דער װאס דאט דעם שאדן ענםערט אבער: ס׳איז גוט׳ אז ם׳נרעכט זיך נײ יענעם.