Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite כו

-'־'.׳* ד ו;:יי* ^י־ײ־ ײױשער א^מאנאך פאר גרױס-רומעגיע. נו װײט אין דער װעלט האמ זיך אומגעטראגן זײן שם.אין אלע תםוצותישראל האט געקלונגן זײן נאםען. רבנים און גדולי הדור םלעגן בײ אים שאלות פרעגן. זײנען געקוםען צו הערן תורח פון זײן פויל. ■ אײנס אקעגן דאס אנדערע האט אבער באשאםן גאט. אויך די צאל פון די אפיקורםים איז גרוים גע״ען׳ ז״ האבן געשםעט פון דעםיגעטלעבן מאן און אן זײן כח ניט געגלויבמ. און אײנער א גרויםער עושר׳ אבער גאד ניט קײן מאמין און װענירן םרום האט זיך פארגענומען דעם אר״י אויםצופרױון. קײן צפת איז ער געקוםען מיט זײנע שלעכטע כונות און צום אר״י אהײבגעגאנגען. דערי שטוינט איז ער אבער געװען איבעד דעם ענױת פונ׳ם גאון■ איבער זײן אײנפאבקײט און ליבשאפט צו מענטשן. ס׳איז אבער שוין צו שפײט געויען זיך אומצוקײרן. װאדום דער אר״י האמ דערקענט♦ װאם פאר א זינדיקע נשמה דאם איז אין אים און האט אים פאדהאלטן♦ ער האט אנגעהויבן מוסרן און אויסרעבענען אלע עבירות און זינד און געװארנט אים תשובה צו טון און זיך אומקעדן אוים־׳ן רעכטן װעג♦ און צוגעגעבן האט דער גביר אלע עבירות און נאך מער געשטוינט איבערן װײמן בליכן מיט װעלעבן דער אר״י האט אין די טיםםטע װינקאלעך םון זײן נשמד׳ ארײנגעקוקט. נאר אײן זינד אבער האט עד געלײקנט און בשום אויפז זי ניט געװאלט מודה זײן, לאנג האט צו אים דער אר״י גערעדטי אז ער קאן נאך תשובה טון׳ און םון דער גרויסער שטראף פאד דעם חטא׳ םון די שבעח• מדורי גהנם און דעם עביקן פארװאגעלט זײן פון יענער װעלט . .. דאם עקשנות םונ׳ם בעל הטא איז געבראכן געװארן׳ ער האט װײנענדיק פאד גדוים בושה מודה געװען די עבירת םון לא תנאף און אויף זיך מקבל געװען אלץ׳ אבי א תשובה צו באקומען און זײן נשמה צו לײטערן פון אזא גרויםן םלעק, און דער אר״י האט געזאגט אז די אײנציקע חשובה איז טויט דורך שריפה און ער האט־ געהײשן ברענגען בלײ און עם צעשמעלצן♦ דער גביר האט א צואה געמאכט און אנגעהויבן צו זאגן ודוי. און אז דער אר״י האט אים צום לעצטן מאל געפרײגמ צי ער איז מיט׳ן גאנצן הארצן און םיט דער גאנצער זעל אויף זיך מקבל די טיתת האט ער מיט שמהה זיך אנידערגעלײגט אויף דער ערד או] צומאכענדיק די אויגן גע- װארט אויפ׳ן פסק... ס׳האבן די תלמידימ שטילגעװײנט אויף׳ן שװערןטויט פונ׳ם בעל־עבירה׳ניק און איןשטרב האט זיך געהעדט װי דאם שװעבן פונ׳ם מלאך רמות. מיט א ציטערנדיקעד האנד האט א תלמיד דערלאנגט דעם אר״י דעם לעפל מיט זידענדיקך בלײ . . . דער אר״י האט אבעיר אננעגרײט א לעפל פול האניק און דעם גביר ארײנגעגאסן אין מויל ארײן זאגנדיקג א ײד׳ װאם איז מיט׳ן גאנצן הארצן אויף זיך מקבלתשובה איז אים שוין גאט אלעם מוחל. גײ אהײם און הויב אן אויפ׳ס נײי דײן לעבן, . . און דעד גביר איז געװארן דער גרעסטעד בעל־תשובד׳ און זײן לעבךלאנג געפארן צו ז״ן צילאך הגואל׳ צום ד׳ײליקן אר״י. * * און טעג זײנען געװען װען דער אר״י פלעג פארלאזן דאס ׳בית־יהמדרש און די ענגע גאסן פון צפת און אדויםגײן װײט אונטער דער שטאט מיט זײנע תלמודים, שעה׳ן פלײגן זײ ארומגײך ביז די נאבט איז צוגעפאלן און זײ האב; געדאװנט אין פעלד. ׳ און אײנטאל זײנען זײ פארגאנגן נאנט צון א לײמגדוב. דעד אר״י איז שטײן געבליבן אין צו זיי געדעט איבער בטחון װאם א יעדער ײד זאל צר יעדער צײט האבן צו גאט און קײנםאל ניט אין הארצן ארײנלאזן יאוש אדעד כדה־שחורה׳ װײל ניטא דער טאג׳ װען ש זא׳*ן ניט טויזנדע באשעםענישן׳ מענשן׳ חױת און צמחים פון נאטס גנאדי און גרויםער גוטםקײט זײער שפײז באקוםען און זעען זײעדע האפנונגען דעדםולט , , . און נאך א סך טיםע זאכן האט עד זײ אנטפלעקט, א פראםטעד ״ד א לײמ־םירער םון צפת ד׳אט די רײד געהערט און ניט מער זײז װײגאלעי .לײם םול אהײם געפירט. האלב פדײלעך׳ האלב טרוידיק׳ האט עד זײן פעדדל אונטעדגעטדיבז און אין הארצן גוקלערט איבער דעם װאם ער האט געהערט. אומזיסט אזוי פיל יאר זיך שװער און ביטער געפלאגט און ק״נמאל קײן בדויט גענוג געהאט פאר זיין בני־בית. דער גאט װאס .שפײןט אזויפיל קינדעד פון דער ערד װעט אויך אים געבן זײנע מזונות♦ א הײמקומענדיק האט ער דאם: לײם אונטער זײן שטוב אויסגעשיט׳ פערד און װײגאלע פארקויםט או] אנגעהויבן תהלים זאגן. א טאג איז געגאנגען נאך׳ן אנדעדן׳ דאם דחקות אין שטוב איז געװאקסןי די נויט איז פץ־ כאל צו מאל גרעםער געװארן׳ פון שטוב-זאכן האט מען אלעס אויםםארקויפט׳ ס׳האט אויםגעזען ,אז גאט ר׳אט-אים פארגעםן. אין םפקות האט אים אין ד׳אדצן געבויערט און דער אר״י ראט דאם געװאוםט און תפלה געטון אז ם׳זאל ניט א נשםה פארפאלן אין אומנלויבן או.ן ײדישע ,נעשנת זאלען ניט ל״דן נו-ט. אין דערזעלבער נא־ט האט דעד לײם־פירער א שטארק קלאםן םאר זײן טיד געהערט)■ און יענדיק האט ער א מוילעזל אײנגעשפאנט אין א װאגן געטראםן׳ און אין װאגן א שסיקיל (טשערנאװיץ׳ 1921) ארויםגײענדיק פארםעט אנגעשריבז: ״בטהון אן מעשים איז א חטא״,'