Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite ×›×”

ײדישער אלמאנאך פאר גרױם־רומעניע♦ כה ירושלים איז געװען ארעם אין ױיסט, די שכינה אין נלורג, די ײדן א*ן דער פרעםד און די תורה חוין לארין. קי־ן םצרים א־ויםגענאננן דערםאר איז דער אר־י און דארט אלע ־שטוינען נעטאבט מיט זײן טיפן, קיארן בליק אין אלע חבםות םון דער װעלט, מיט זײן ענױת־קײט. בײם ברענ פונ־ם ניל אין א געצעלט םלענ ער זיצן די נאנצע מאך אין התבודדות .און זיך םארטיפן א־ן םודות הקבלה. נאר טשבת לשבת פלענ ער אהײם גײן צו זײן בני בית, ברוים איז נעװארן דער טאנ בײ א״ע, דער אר״י פלענ תורה זאנן. און יארן זײנען װידער פארנאנגן ער איז נתנלה א־ן דערקענט נעװארן. די צאל פון ־זײנע תלטידים איז נעװאקסן און ניט מער אין געצעלט בײם ניל נאר אין גרעםטן בית הםדרש א־ן קאירא םלענט ער לערנען און אנטפלעקן די טיפםטע זײכן םון דער קבלה איבער יצירת העולם און פונ־ם מענשענ־ם לעבן דא אױף דער װעלט. װי פערל זײנען נעװען די״רײד פון זײן מויל, װי א באלזאם םאר די אויערן פון די צוהערער... אוןאײנשאלהאטער געלעי־נט מיט ז־ינעתלםידים די םודותפון גאולות םצ־ים, איבער יענער נרויםער נאולד״ און װיאזוי טיר קענען אין יעדן דור אין זיך אלײן אזא דערלעזוננ הערלעבן. נאר אפנעבראכן האט ער אין דער םיט און איז אין א שטארקער םרה־שחורה םאר־ ־םאלן, די אויגן פארגלײזט, זײן נשמה האט װי רעם נוף פארלאזט. טייכן טרערן האבן די תלםידיש פא־גאםן, ער זאל דעם שיעור םא־ענדיקן. חײם װיטאל, זײן ליבםטער תלםיד איז אי= צו די פים נעלעגן און דעם זוים פון זײן קלײד נעקושט ־שרײענדיק: .רבי איז דען די תורה דערויף דא, זי זאל א פוד בלײבן?*... און דער א.־״־ האט ז־ינע לעכטיקע א־יגן װידער אויפנעםאכט און שװער אפזיםצנדיק .,ביוך דין אםתי נעזאנט און װײטער מיט זײ נעלערנט. דעם אנדערן טאנ איז זײן ליבםם קינד משה געשטארבן, א קיבן פאר דעם םנלה זײן .פון אײן םוד אויס דער תורה... נאכםיטאנ פרײטאג םייענ ער םיט זײנע תלמידים אין פעלד ארדפנײןםקבלשבת זײן. ׳עס זײנען תפלות געװען, װאם פלענן די אויבערשטע װעלטן מרעש זײן, א־ן א התלהבית םלענן זײ פערפאלן חוין לררך הטבע און אוים די כלים א־וים, םמש זיך פארנעםן, אז זײ ײנען םענטשן. בוימעד און נראזן, פענל און חױת פלעגן גאפן און שטױנען... און אײנמא־1 א ם־ײטא: פארנאכט זײנען זײ אזוי װײט און טיף א־ן התפעלות ארײן, אז זײ האבן דאם :שםױת פון זיך או־םנעטון און װי מלאכ־ם גלײך געװען״ וואם זאנן שירד״ פלוצים האט זיך דעיהערט דאם װײכ־זיםע קול סונ־ם אר״י: קינדער ם־איז א־צט א שעת רחשים, אויב איר װילט םיט פיר נאך אײן שעה בײם ־כותל םערבי מתפלל זײן. װעלן םיר כשיה אראפברעננען.. . ■ א־ן אײנער םון זײנע תלם־דים האט אויםנעשטאםעלט: רבי ם־איז אי מהלך פון הונדעהטער םיילן איבער־ן ים און םיר מוזן אויך אונדזער בני בית זאנן.,. טרױריק האט דער איײ םיט זײן קאם :עשאקעלט. ער האט ניטנעװאוםט, אזצװישן ־זײניע תלםידים איז דא אײנער װאם נלויבט ניט א־ן קםיצת הדרך, דער אםתיר רצון האט .בײ אײנעם נאר נעםײלט און דאס אין גענוג נעווען כדי די שעה פון דער גאולה םבטל צו זײן.