Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. [Seite]

ש. א. ס ו פ ר, טשעינאוױץ. לעגענדן פונ׳ם אר״י♦ װאם אץדעי תכל־ת פינים מענטשנם לעבןו ניט צו זײן װיאשאטן װאם םארשװינדפז און לאזט קײן זכר צוריק, ניט װי א בלאט, וואם פארװיענעט און דער וױנט פארט־אנט און גיט ארוםצובלאנדזן אויף די עולםות העלױנים אן א קדיש... םעג די צאל פ*ן אײגענע תענתים און מעשים טוב־ם זײן װי גרוים - שטארבט םען אבער אן א קינד אזוי איז אײביק די נשטה פארװאנלט... נרוים איז געװען דערפאר די פרוםקײט ר׳ שלמה לוריא׳ם, אין דער דײליקערשטאדט ירושלים זײנען ניט געװען קײן בך אזײנע נאטכפירכטיהע לײט. טאנ און נאכט א*ז עד געזעםן און :עלערגט, טאג אק נאכט נאר אײן תפילה אויף די ליפן נעהאט: .שענק םיר א זוהן װאס זאל באשײנען םײן עלטער, װאם זאל באנליקן םײן לעבן. און דער הײליקר מאן איז אין א חלום פארפאלן, א װאוינדערלעכן הלום, װאס האט אים נעםאכט דערציטרן, א בת קול האט א*ם פארקינדיקט. אז זײן געבעט איז דערהערט 'געווארן און ער װעט א זון אױף די אלטע יארן באקומען, א זון װאם װעט םיט ז ין הײליקײט,^ א סך דורות דערלײזן און א מאור הנולה װערן. און א געטלעכד מאן האט איםאויךאננע־ זאנט אז אין טאג פונ־ם ברית װעט ער אויך קוםען, טיף אין הארצן האט שלמה לוריא געטראנן דעם םוד, װאס זאל װערן דאם נליק פון זײן לעבן, ט־ף אין הארצן איז אויך געװאקםן זײן גרויסע בענקשאפט צו יענעכ טאנ װאס זאל װעי־ן דער שענםטער פון זײנע יארן,... און נאך נרעסר איז געװארן זײן רײנקײט און ׳אפגעהיטקײט, נאך שטארקער זײנע כונות בײ די תפלות און צאלרײכער די תעניתים. גיך א־ז דאם דא־י פון דער צײט. װי װאםערן ניך פאדדינען די טענ און װאכן, װ־י פענל אויפנעשרעקטע אנטלױפן די חדשים. דאם יאד איז אװעק און צום אננעזאנטן טאנ האט זײן פרױ איכ א זון געבוירן. און װידער האט זיך באוױזן דער געטלעכער מאן און אים נעזאגט אז קײנער אין ירושלים איז ניט זוכה. צו ז־ין בײ דעם געבוירענעם קינד סנדק, קי־נער ניט װערט צו זײן מוהל, א־ן שטאט האט מען זיך גיך דערפון דעי־װאוםט. א־ן הונדערטר זײנען זײ געשטיעםט אין טאנ פון ברית צום הו־ז פון שלםה לוריא... אויף א הויכן שטול איז רי שלםה נעזעםן. אין שבת־קלײדער אנגעטאן, .דאם קינד בײ אים אויף די הענט... מיט אײנגעהאלטענע אטעמ׳ס זײנען זײ נעשטאנען אדום און געװאיט עס זאל א נס געשען, קײנער האט ניט גע־ װאנט זײן בליק צו װענדן אויף־ן ארט װאו שלטה לוד־א איז נעזעסן. א אויסטערליש ליכמ איז דאדט געװען פא־שפרײט, א נאלדענער שטראלךקראנין... און פלוצים אױ װי דורך א רעטעניש א אלטער ױד• םיט א שטראלענדיק פנים און לײכטנדיקע אויגן אין מיט פ־ן דער שטיב געשטאנען. שלמה לוריא האט אין אים דערקענט דעם געטלעכן מאן פון זײן חלום... די ארוםשטײענדיקע האבן טיף די טלתים א־בער די קעפ אריבערנעריקט... עם האט זיך דערהערט א ברבה פון א ה־מייישן קלאנג און א דין שדײען, װי דאס קלינגן פזן א ז־לבערן נלעקל... פרײלעךהאבן זײ אלע אםן נעזאגט. אליהו איז דער מוהל נעװען פונ־ם אריי