Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite טו

ײדישער אלמאנאך םאר גרוים־רומעניע. פ װעט װערן א קנײטש. ד,ערט די מאמע ניט• נעמט זי צװײ שטערן און טאכט אויגן. טוט דער טאטע אק זײ א קוק לאזט איבער טרויריקע מענטשלעך און זײ װערן שױאדק. געםעלט דער םאמען, שװארצע אױנן, זאנט זי, זײנען די שענםצעג קרעכצט דער טאצע און זאגפי: ר װעט ז י נאך פאדשטעלן מיט ברילן ,,. הערט די מאםע ניט, דארף זי שוין מאבן א נאז קלויבט זי צענױף שמעקנדיקע רויזן, קװעטשט זײ אויס. גײט ז בן האניק, םאכט װאקם, בא־ גיסט מיט רױזךםאק און האקט אױם א שיין נעזעלע. מאכט דער טאטע אונטן א פאר.עם־ גריבעלע . . . געפעלט דער מאמען: ס־א הן־נריבאלע ג - לאכט זי. - ס־א פארגעם גריבעלע, שמאמעלט דערטאטע, ס־װעט פארנעםן צים־האטאמאל געשמעקט. מאכט די מאטע בעק־ לעך פון מאייאנצן. א נו, זאגט דעד טאצע, לאמיך זען צו ם־איז וױיכע בעקלעך׳ און ט־ט םיטן גראבן און קלײניצשקן פינגער א קװעטש פון בײדע זײטן אוןס־װערט נריבעלעך. ,ס־איז חך נריבעלעך.״זאנטדימאםע.-,דער ערשטער םימן פון אײנגעפאלענע באקן״זאגט דערטאטע, די מאמע הערט ניט. נעמט זי צװײ רױטינקע װײנשעלעך און טאכט ליפעלעך. ״א, ויםינקע, ליפעלעךד - זאגט די מאמע און איז םרײלעך. טוט דער טאטע זײ א קוש אין זאגט: װען די ליפלעך װעלן א קוש־טון װעט מען אזש שיכור װערן, נאר זײ אליין װעלן זויער װערןג... שױן באלט געענדיקט דאס קעפעלע, זאנט די מאמע.-נאך אויערלעךי נעמט זיפרישינקע בלעטעלעך און מאכט אױערלעך. פ־װעט װאם םי־ניט-איז א שאייך טון. װעט דאם קינדעלע דערהערן. קנײטשטדער טאטע די בלעטעלעך אוים. װערן זײשטײפער. געפעלט דערמאםען גוט אזו־׳זאגט זי, זאלן זײ ניט אומבאהאלפן אראפהענגען.- ם׳װעטהערבסטקומען,זאגצדער טאטע, װעלן ז־י אראבפאלן, גרויסע װינטן װעלן בלאזן און זײ װעלן ניט הערן... די מאמע הערט ניצ. א-ז שױן פארטיק דאם קעפעלע. כאפט די מאמע א וױים פײגעלע און מאכט אן העלזעלע - פ־זאל זינגען. טוט דער טאצע א קװעטש, שטעקט אדױס דאס גערגעלע און פ־װערט א פ־קעלע, אױ, שײן: - שדײט די מאמע אוים• ם־װעט שפעטער הום־ן, זאגט דעו־ טאטע. די םאמע הערט ניט. נעמט די מאמע א גלײך־םאםנעלע און מאכט א גיפעלע גלעט עם דער טאטע פון אויבן צו און ם װערט א קײליכיק בערגעלע. געפעלט דער םאמען, - ס׳װעט װערן אן הארבעלען - זאגט דער טאטע. די מאמע הערט ניט. נעמט זי צװײ גליי־ כינקע צװײגעלעךאון מאכט צװײ הענטלעךצעבײנט זײ דער טאטע אין דער מיט, געפעלט דערמאםען. ״אך״שײנע עלענבויגנס׳■ עד װעט אױף זײ זײן שװערן קאפ שפארן, זאגט דער טאטע די מאמע הערט ניט. נו, איז פדײלעך די מאםע, נאך פיםלעך דארף זי פאכןג נעמט זי נאך צװײ גלײכ־נקע צו י־געלעך און מאכט פיפעלעך, בויגט דער טאטע אײן. געפעלט דער מאמען: ״אך, שײנינקע קניאלעךד - זײ װעלן ציטערן , ,, - קרעכצט דער טאטע. די םאמע הערט ניט. דארף מען מאכן דאם נשמה־לע - אלםדינג, ו אם םידארף געבן חױת אין גופ־עלע. הויבט די מאמע אן פין די פ״םלעך. דארף מען ארײנגיםן בלוט. רןועטשט זי אוים דויטע װ־ינשעל און גיסט אן דאם גיפעלע. טוט דערטאטע אמיש מ*טן פיגנער - גײט אױף א צװײ בולבעלאך. ,א, שרײט די מאמע םרײלעך אױס, מײן קינדס בלוט װעט שפילן און זידן:״ — ביז ם־װעט קיל און זויער װערן - מאכט דער טאנע. דארף מען מאכן אן הערצאלע איז שװער צװישן בײמער געפינען אן העדצאלע. זאגט די מאמע: זי װעט געבן איר הארק דעם קינד אדן אלײן שטארבן, װײל אן א הארק קאן א מאמע ניט לענן. .. פאדזארגט זיך דער טאטע. ער האט פריהער געװאוםט, אז קוים װעצ די מאמע האבן א קינדעייע, װעט ד שוין פארן טאטן ניט זײן, .. טוט אים זײער באנג, און ער רופט זיך אן: װער־זשע װעט םאכן דעם קינד א מוה׳ל, אז דו װעסט שצארבן?... ביזט גערעכט, זאגט די מאמע, איך װעל פריהער מאכן דעם קינדעלע א מוחיל אין דערנאך װעל א־ך אים מײן הארין אװעק־ שענקן. איז אבער בײ די בײמער אויך קײן םוח־ל ניטא. װײס די מאמע ניט װאם צו טון: זי װיל ניט איר קינדעלע זאל זיין א נארעלע, זאל קײן מוחיל ניט האבן. בײט זי דעם טאטן - ער זאל איר גיבן אן עצד״ פילט דער טאטע דער מאםעס װײטיק, האט רהמנות אויף איר און זאגט: אז זי װעש שטארבן, װאם טויג א־ם זײן לעבן - װיל ער אױך שטארבן װעש ער דעם