Mannheim
Compact Memory

Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite טז

Scan of the page
Image: UB Frankfurt, Visual Library (IIIF)
Journal
Juedischer Almanach für Gross-Rumänien
Volume
1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI
Date
1922-01-01
Page
Seite טז (sequence 200)
Language
German
Belongs to
journal volume
OCR quality
73% known words query
IRI
…/7938572-9582826--201-9575545
Visual Library
page viewer of the UB Frankfurt

No entity mentions on this page.

OCR text

ײדישער אילמאנאך פא־ גרױם־רומעניע. טז רןנדעלע זײן מוח־ל אװעקשענקן און אן א מיח קאן קײן טא^ע נ־ט יעבן . .. נ־ין, זאינז,די םאמע, ז־ וױל נ־ט דער טאטע זאל שטאי־בן, ד װיל עי־ זאל נאך א,־ בלײבן. ע־ איז, זאנט זי, אײן גאנק דיעבן אױ־ טרײ געװען, זאל ער אױך טדײ זײן נאך איר טױט און אנטויג געבץ אױף איר ־״ום־ל . . . הײנט, זאנט ד־ מאמע, װיל א־ך ניט מײן ק־נד זאל האבן א יטװאדײ מוחיל. ס־װעט איב נאך נמאס ,ױע־ן דאס לעבן. ער וועט טדאבטן אז א־יע פארבן ז־ינען שװארצע. זי װעט שױן בעסער צעטיילן איר הארין אויף צװ־יען, װײל א מאמעם האר־ן איז זי־ער ירו־פ א־ן ס־װעט במ־לא יניט ארײן א־ן א קליין קינרער־ש ברוסטעלע. סון אײן האלב ועט ז־ מאבן דעב ק־נדעלע א הערצאלע, א־ן פ־נ־ם צװײטן - א מוח־ל. טארזע נוט א הייה זאל דאבן צװײ דערצעלעך, װעט עס א םך פ־לן אין.װעניק טיאכטן... קרעבצט דער טאטע: םיװעט אי*ע אוננליקן אויף דער װעלט פ־לן און סיװעט ניט האנן קײן מוחילא טראבט טון: װאם יטוט מען. װי אזױ העלפט מען?. . . די מאמע האט דאם אויך ניט נעדערט. ד האט יםו־ןצעריםן איר האי־ן או־ף צוױיען און האט דאםקינדעלע פאדענדיקט, דימאמע האט שוין איד הא־ק נ־ט נעהאט און האט נאך געבעטן דעפ טאטן, עי זאל דאם ק־נדעלע א־ן זינען האבן און שטענדיק זארנן פאי א־ם. און דע־ טאטע, אז בי־ם לעבן א־ז עי טרײ דעי־ מאמען געװען איז א־ציט א־ודא־, האט עד צװעזאגט ז־ך שטענדיק פאדן קינדעלע זאדין - זי־נע האדעלעך זאלן ניט וױים ױעדן, דעי ש־טערן ניט םאדקנײטשט װע־ן, די אײנעי^עך זאלן שטענדיק שײנען, דאפ נעזעלע זאל יממעקן, ד־ נר־בעלעך זאלן דעם חן ניט אניועין, דאם דעלזעלע זאל זיננן. דאס פ־ײ• צעלע זאל ז־ך נ־ט בױין, דאם בלוט זאל ניט קיל און זױערװעין און דעיע־קי-זא־גן,זאדין און געפונען א מיט־י. װי אזו פוניפ קאפ־העיצע־יע זאל א מוח־ל ווע־ן,; ױען דאס בייםט־ הערצעלע װעט פילן זאל דאם מוחיל טראכטן׳ . . . ט־אכט דע•־ טאטע טאג וױ נאבט אין זארגט. אק װאס םער דער טאטע א־ו אין גרװסע־ זא־י פא־ט־פט אלקז מע־ א־ז דאס קינ־ דעלע בא־צעריט: מ־ט בײדע הע־צעלעך דעס טאטנים זארג פילט עים... אוי װאפמער דאסקינדעלע בא׳צער׳מ אלק גרעיםעד די סבנה;. . . אדן װאס גרעסער די סכנה, אלק מער דע־ פאטע פארזאמט. און אזױ, ביז... ביז... ביז דאס מעשהילע ענדיקטן זיך און - א סיף: <§=23©

Text as recognised by OCR (ABBYY FineReader), without corrections. Entity mentions: TagMe (2021); their positions were matched to this text again.