Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite יד

יד_]_ײדישער אלמאנאך פאר גרױם־רומעניע. ־י ש ר א ל װ א ק ס ע ר, דאשעװ.*) א קינדעלע♦ -מײן מייערעד שװעםמעד םימעלען. יאיבע־דרוקן אן ערלויבנ־ימ שין ה. נ־אליק - שאדבאמן.) אײנטאל, אין א פרילינג־אבעגד אװ א שװאיצער טאטע מיט א וױיםער מאמע גע־ זעםן א*ן ױגנן פרייש־שמעקגדיקן גאדטן. דער־עאטע האטגעתײסן טרױער, די םאםע-ליבע. דער טאטע איז געווען ניכטער, די מאמע - שיכור, נאך װען זי איז א־יף יענעם עולם געװען איז זי צופעליק דורכ־ן קעלטער פונ־ם ײן המשומד דורכנענאנגען, האט זיך איר :אך ידעמעלט דער קאפ פארדרײט און עד הױם קען זי ױך ניט א־יםגיבטעין, דעיצו נאך אזא פרילינג־אװנט: אזא נארטן נ אזוינע ריהות נ איז די מאמע טאקע רעכט שיכור געוון. דע־ טאטע האט זי צו זיך טרויעריק געדריקט און זי מיט שטילע טרערן באגאםן, די מאמע האט הײם ארומגענומען דעם טאטן און פרײנדלעך געזאכט: װאם װאלט געװען איר לעבן יאויף דעי װעלט װען זי האט אים ניט?... א, איר געבענשטער, װי גוט און הײמלעך איז איר מיט אים: * אזוי זײגען זײ לאגג אינאײנעם נעזעםן. דעי טאטע האט קלוג, װי א ניכטערער נע־ שװינן, די מאמע נאריש, װי א פארשיכורטע נערעדט, נערעדט, נעשיט ביז זי איז אויך אנט־ שװױן געװארן. איז איר געװארן שטארק אומעטיקי רופט זי זיך אן צום טאטן: םיאיז שװער אויפן הארצן, װאם שװײגט ער?... זאל ער עפעם רײדן:. . , ק־קט ךער מאטע מיט די שװארצע רורכזיכט־קע אױגן אויף דער מאםען אין שװײגט װײטער, פארשטײט די מאמע, אז אזוי דארף זײן - מע מוז שװײגן. .. שװײגט זי שוין, קאן זי אבער ניט אויסהאלטן - םיאיז איר זער שווער אויפן הארצן און אומעטיק, אײף ניט איבערצעטיאגן. רופט זי ז־ך אן צום טאמן: װען מיר װאלטן א קינדעלע האבן:. ,. ״מע דארף ניט׳ - זא:ט דער טאטע. פרע.ט די מאמע: פארװאם? - װען זי װעט האבן א קינדעלע, זאגטדערטאטע,װעטזי שױן דאם קינדעלע ליב האבן און דעם טאטן ניט, שװערט זיך די מאטע, אז ז־ װעט ליב האבן אי דעם טאטן, אי דאם קינדעלע, םארכמורעט זיך דער טאטע און זאנט: ער װעט איר אויםזאגן דעם רײנעם אמת - ער מיט איר קאן קײן קינדעלע ניט האבן - ױ װעט װעלן, ם־זאל זײן א װײס אין ער - אשװארין. - װאם זשע װעט זײן, פרעגט די מאמע, זי װ־ל דאך א קינדעלעג -טא,מאכט דער טאטע.:אויב זיװיל - זאלן ז־י זיךצעטײלן, אדער א שװארק גופ־עלע און א װײםנשמה־לע, אדער פארקערט .. , באשטעט ניט די מאמע, זי װיל איר קינדעלע זאל האבן אי א װײם גופילע, א־ א װײם גשמה־לע. זאגט דער טאטע אזוי, זאנט די מאמע אזװ, האט אבער דער טאטע ליב די מאמע און די מאמע ליב דעש םאט;, מאכט םען א פשרה: די מאמע זאל טאקע מאכן א־ דאם גופ־לע, אי דאם :שמה־לע, און דער טאטע זאל א־יף יעדען אבר ידאם שטעמפעלע לײגן ... וױל דער טאטע א ױנגעלע. װיל די מאמע א מײדעלע. האט די מאמע ליב דעם טאטןאוןװיל אים אויךא טובד,טון,זאגט זי: נו, זאלשוין זײן, װי די װילםט - א ירנגעלע. מאכט מען א ױנגעלע. הײםט דער טאטע אנהויבן דאם קינדעלע פונ־ם קעפאלע און אזוי נידעריקער, נידע־ ריקער, ביז די םיסעלעך ,., הארט עם .די מאמען ניט, זי וזיל נור - מע זאל דאש נשמה־לע מאכן פון דער נידער. סיזאל שטײגן העבער און העכער ... נעמט די מאמע שטראלן פון דער װײםער לבנה און מאכט זילבערנע האר. לעגט דעי טאטע זײן שטעמפל, װערן זיי שװארק. נעפעלט דוקא דער מאמען, ״שװארצע האר- זאנט זי, זײנען זײער שיין:״ טוט דער טאטע א שטילן זופין און זאנט זיך שטילערהײט: זײ װעלן נאך װערן װ־ים ,.. איז די מאמע שיכור און הערט ניט. מאכט זי פון דעי קריםטאלענער לופט א פארחלומ׳טן שטעדן. חתמ־ט זיך דער טאטע, װערט א שארפער שטריך. געפעלט דער מאמען, - ״בע גיט, זאגט זי, צו חןף טוט רער טאטע א זיפין און זאגט שטילער־הײט: *) דער דיכייער איז נע׳הרג׳עגו נעװארן םון א םאנראםנאנדע-אין אוקרא׳נע׳