Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 164

ו ■* יאר-יבוך פון יידישן ישוב אין ארגענטינע נאך א קורצן איבערר״ם, האט חנה׳^ע װידער אויפנענומען דאם פריערדיקע געשפרעך. — ״פונדעםטװעגן, מ״ן ט״ערער, דארך מען די יזאך אויפנעמען מיט מער קאי^ט־ באטיקײט. דו באג״םטערםט זיך צו?״כט און שנע5 און אפטמאל קען עם םירן צו אנטוי׳עועען. איך זע פארוים, אז דער ענין װעט ז״ן פארבונדן מיט גאר גרויםע שװעריקײטן...״ — ״בײ װאם טרעפט מען זיך דען נישט אן מיט ק״ן שװעריק״טן. דאם גאנצע?עבן איז פו5 מיט שװעריק״טן, װעלכע מען מוז באז״טיקן. אויב דו האםט געמ״נט די געלט-מיט<5ען, װי5 איך דיר זאגן, אז װעגן דעם האב איך שוין געטראכט און איך האב עם שוין בארעכנט• דאם גוט איז נישט איבעריק גרוים און איך גלויב, אז אין דעם פרט װעאן ק״ן גרויםע מניעות נישט זײן׳/ — ״נישט דאם האב איך גאר געמ״נט...״ — ״אויב אזוי האםטו זיך באצויגן דערויך װאם איך האב מיך ביז איצט קײנמאצ נישט פארנומען מיט ק״ן ערד-ארבעט. דאם איז טאקע אמת, אבער איך בין זיכער אז מיט אביםיצ גוטן װילן און פעםטק״ט קען מען אויך אט-די מניעה ב״קומען״. — ״זיכער קען מען דאם, מײן ט״ערער, אבער איך האב אויך דאם נישט געמײנט...״ — ״דאם אויך נישט?.״ װאם-זשע נאך פאר שװעריק״טן קענען דא ז״ן?...״ — ״ם׳קען דאך מעגלעך ז״ן, אז םאװיצקי זא5 א ײדן אינגאנצן נישט װעלן פארקויפן זײן ירושה-ערד...״ הלל איז געבליבן װי געפי^עפט און זײן הארץ האט אנגעהויבן שטארקער צו ק^אפן. אט-די מניעה האט ער טאקע .נישט געהאט פארויםגעזען און נישט ארײנגענומען אין חשבון. כאטש איצט האט ער ק?אר א״נגעזען, אז זי עקזיםטירט און קען װערן די שװערםטע פון אי5ע. ער האט זיך איצט דערמאנט, אז דער אי^טער םאװיצקי האט אים טאקע געבעטן צו זוכן א קונה צװישן' די פריצים פון דער געגנט און דאם האט יענער זיכער געזאגט, נישט גלאט אזוי, נאר מיט א כונה. 5ויט די שטימונגען װאם זײנען געװען פארשפרײט צװישן די פאליאקן פון דער געגנט איז געװען אנצונעמען, אז םאװיצקי װעט זײן ערד נישט אזוי 5ײבט װעלן פארקויפן צו א ײדן. ם׳איז געװען קלאר, אז חנה׳י^ע ה*ט אין דעם פרט, בעםער אפגעשאצט די ^אגע און הלל האט באװאונדערט איר שבל. — ״ביזט גערעכט, מײן י5עבן, — האט הלל צוגעגעבן — ם׳קען געמאלט זײן, אז םאװיצקי זאצ נישט װעלן פארקויפן נישט אונדז און נישט קײן שום אנדערן ײדן. אבער פאד מיר איז אין דעם מאמענט װיכטיקער פון אלץ דײן הםכמה צו מײן געראנק בבלל. אויב מיר װע5ן עם נישט קענען פארװירק^עכן איצט, קען זיך דאך אינגיכן מאכן אן אנדערע געלעגנהײט. דאם װיכטיקםטע איז װאס דו ביזט גר״ט מיך צו באגי^ײטן אויףי אזא נ״עם װעג׳/ — ״נישט נאר דיך צו באג^״טן בין איך גרײט, נאיר אויך דיך צו מוטיקן און צו שטארקן, דיר צו העלפן מיט א^ע מײנע כחות צו יעדער צײט װען עם װעט נויטיק זײן..." כאטש ז״ערע הערצער זײנען געבציבן באהערשט פון געשפאנטער נײגעריק״ט און אומרו, איז עם אבער פארט געװען א גליקלעכע נאכט פאר אט-דעם ױנגן מענטשן-פאר• — 164 —