Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 165

שנײער װאםערמאן מײן ײדישער טאסט איך טרינק אוים, פאדן זיכ פון מענטש, מײן פולן כעכער צער! איך װיל איפ מיט קײן טראפן טרײסט נישט פארזיםן גאר. דער װעג צו אונדזער אײגן גליק איז םײ װי םײ פארשפארט מיט קבריפ פון די נאענטפטע, פאר מײן אכלדיק דור. דער װעג צו אונדזער ײדיש גליק פארטרונקען איז אויןי לאנג, אינעם ים קדושים-כלוט, געהײליקט אינעם פײן. פאר דער קאםע פון דער צײט זײנען מיר די זאנג. י אין דעם קרוג פון שניטער־ױנג איז אונדזער כלוט — דער װײן. פאר איטלעכן גהינום־שד איז אונדזער גוך — א קנויט. יעדער טיפעש האט זײן תורה אויףז אונדזער לײכ געקנעלט. דער געשיכטע זײנען מיר — א ממזר־קינד בײפ פלויט, װאס קלויכט כרעקלעד חסד אויך די שװעלן פון דער װעלט. אויף יעדער פרײהײט-פאן, צעװיקלט, פלאטערט אונדזער טדײםט. יעדער שפאן פון מענטש פארוים, װערט פון אונדז געכענטשט. אויך די קופעם הײליק אש פון אונדזער בלוט און פלײש, הויכ איך אויןז דעפ כעכער צער, פאר דעפ זיג פון מענטש! אויסגעברענט ליגט אונדזער האפנונג, מיטן לעצטן גוףי, אין די אוױונם פון מײדאניק, אין די קופעם אש, אז צום לעכן אויפשטײן װעט נאך אפן ערשטן רוך, פון דעם גרויסן זיגער־שופר, אונדזעד הײם און גאם: אויפגײן װעלן פון די בערג, פון אונטער יעדן שטײן, פון די קעלערס און פון — ליכע, קריםטלעכער באשיצט.• טאטעם, גרויע, בערדיקע, מאמעם — הויט און כײן, כרידער — מיט״געשארפטע שפיזן און מיט האם אין ברוםט. — 165 —