Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 163

יאר־בוך פון ײ׳דישן ישוב. .אין ארגענטינע װײםע האנט און דאם װיגעלע האט זיך אנגעהויבן צו שאקלען מיט א שװאכן םקריפ• אין א מ״יזע ארום איז װידער שטי5 געװארן װי געװען, בלויז פון חנה׳י?עם יציפן האט ארויםגעהויבט א צוריקגעהאלטענער צײכטער זיםע. — ״שלאפםט נישט, ליבינקע?...״ — האט ה5א שעפטשענדיק א פרעג געטון. — ״װי קען איך שלאפן, טײערער, װען איך זע װי דיך באוטרואיקט עפעם אזוי שםאוק און איך הויב נישט אן צו װיםן, װאם עם איז אזוינם?...״ — ״נו, גוט! גוט׳ ...איך װע5 עם דיר אויפקצערן. כ׳האב גערעכנט װארטן ביז מארגן, װייצ עם האנדקט זיך װעגן אן ענין, װעלכן עם איז בעםער איבערצושיצאפן. אבער איך קען נישט נעפינען קײן רו, כצ-זמן איך װ״ס נישט ד״ן מ״נונג...״ װירער א קורצע פויזע. — ״עם האנדלט זיך װענן א לעבנם-װיכטיקן ענין, מײן טײערע, און איך װא5ט ז״ער נישט װע5ן דו זאצםט ארויםזאגן דײן מ״נונג באלד אויפן ארט, אפשר איבערגעא״יצט, א״דער דו באטראכטם עם נוט, גרינטלעך גוט...״ — ״רעד שוין הארציקער, איך בין פשוט געשפאנט צו הערן..." — ״נאכדעם װי מיר האבן ה״נט אפגעשלאםן דאם געשעפט, האט מיך םאװיצקי פארהאלטן און זיך פארטרויט פאר מיר װי פאר אן אלטן באקאנטן. ער האט זיך באקלאגט, אז ער פילט װי די עלטער רוקט זיך אן. זינט עם איז ב״ אים געשטארבן דאם װײב, צוריק מיט עטלעכע יאר, איז ער געבליבן פאראײנזאמט. ק״ן קינדער האט ער נישט און מיט די קרובים װאם ער האט אין דער געגנט פארטראגט ער זיך זינט יארן נישט גוט. װאלט ער דערפאר װעלן פארקויפן זײן פולװארעק און זיך אריבערציען צו ז״נעם א ײנגערן ברודער. ער האט מיך געבעטן איבערצורײדן צוערשט מיט די ביעצאנםקים, די צעקריגטע קרובים ז״נע, כאטש ער װ״םט, אז ז״ זיינען נישט בכח צו קויפן. אבער אזוי-װי זײ זײנען פארט קרובים, װיל ער זײ נישט געבן קיין פתחון-פה, זײ זאלן אים קאנען בארײדן, אז ער האט ליבערשט פארקויפט א פרעמדן אײרער זיי. איך האב אים צוגעזאגט צו זוכן א קונה און בין אװעקגעגאנגען. אבער אונטערװעגנם איז מיר אײנגעפאלן דער געדאנק, אז מיר אל״ן װאלטן אפשר גערארפט אפקויפן םאװיצקים פול־ װאועק. אט-דער געדאנק האט מיך אזוי שטארק םארכאפט און ער םארפאלגט מיך אזוי עקשנות׳דיק, אז איך קען מיך פון אים מער נישט באפרײען. עם איז טאקע אמת, אז אונדזערע נעשעפטן גײען נישט שלעכט און קײנער זאגט זיך נישט אפ פון א גוטער פרנםה מיט א יצײכטן האוצן, אבער פון דער צװ״טער זײט װידער איז מיר קײנמאל נישט געפעלן דאם װאם ״דן פארנעמען זיך צופיל־מיט מםחר און פון שטענדיק אן האב איך געטראכט װעגן עדד-ארבעט. איצט מאכט זיך א געלעגנה״ט, װאלט איך װעלן װיםן רײן מײנונג..." חנה׳לע האט א היפשע װ״לע נישט ארױםגערעדט ק״ן װארט און כאטש ער האט נאר-װאם אלײן בײ איר געבעטן, זי זאל נישט זײן איבערגעאײלט מיט איר ענטפער, איז הלל איצט דאך אומגעדולדיק געװען. חנהלע װידער האט געדארפט האבן צײט צו קענען גובר ז״ן די איבעראשונג װאם דעם מאנם װערטער האבן בײ איר ארויםגעריפן און גענוי צו באטראכטן דעם ענין. פון טאן פון זײנע װערטער האט זי ארויםגעהערט א פעםטן באשלום און זי האט נוט געװאוםט, אז הלל איז פון יענע מענטשן װאם לאזן זיך גיכער ברעכן אײדער בויגן. דערפאר האט איר הארץ אומרואיק געםלאטערט. — ״דו זאגםט גארנישט, נשמה מײנע?..." — האט הלל םוך-כל-םוך איבערגעריםן דאם שװײגן און אין ז״נע װערטער האט אפגעקלונגען אומרואיק״ט. — ״אין תוך בין איך מםכים מיט דײן געראנק, טײערער, אבער...״ — ״דער ״אבער״ איז נישט װיכטיק — דער עיקר איז דײן הםכמה, װײל איך האב מורא געהאט טאמער װעםטו נישט װעלן זיך אפזאגן פון שטאטישן לעבן..." — ״װי האט דיר גאר געקענט אזוינם א״נפאלן? איך בין גארנישט אזוי שטארק להוט נאכן שטאטישן לעבן און דו דארפםט עם דאך שוין װיםן, אז מיט דיר בין איך גרײט צו גײן אפ'^ו אין א װילרן װאלד ארײן.״ — ״איך דאנק דיר, מײן קרוין, פאר דײנע הארציקע װערטער. איך װ״ם, אז דו ביזט פאר סיר שטענדיק א גוטער מלאך...״ — 163 —