Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 162

י א ר - ב ו ך פ ו ן ײזיןןן י ש ו ב ■ .א י ן ארגענמינע קצוגשאםט און גוטםקײט. ער האט אויך געװאוםט, אז ער איז בײ איר געאיבט און געאכטעט. ער איז געװען זיכער, אז אין א םך זאכן איז זי גרײט זיך צו םארלאזן אויףז אים אלײן, צו .םארבױגן איר מײנוגג, אדער וויאן און אפיצו צו ברענגען א קרבן צו^יב אים, אבער צו װעט זי דאם טון אויך אין דעם איצטיקן אגטשײדנדיקן םאל? און אויב זי װעט מסכים זײן קעגן איר אײגענעם װיילן, אנטוענדיק זיך אלײן א צװאנג, אבי זיך אים גישט אנטקעגנצושטעצן — װעט נישט צוציב דעם פאקן אויך זײער צוקונפטיקן ג?יק א צו טונקעצער שאטן? װעט זי נישט צופיל ל״דן צוליב דעם? מיטן גאנצן הארצן האט ער איצט געגארט, אז חנהצע זא5 דאם מא? אויפריכטיק מםכים זײן מיט אים און אן אנגעיצאדענער מיט נײגער און אומרו איז ער אריבער- געטראטן די שװעל פון זײן ה״ם. חנהיצע האט שוין אויך אים אוטגעדולדיק געװארט, װ״5 עס איז שוין געװען גאנ׳ן שפעט. זי איז אים אנטקעגן געגאנגען, האט אים אנגענומען פאר די הענט און אר״נקוקנדיק טיף אין זײנע אויגן אר״ן, האט זי געפרעגט: — ״פארװאם אזוי שפעט, מײן טײערער?״ — איר קלאנגפויצע שטימע און אירע גרויםע, ברוינע, אויפריכטיקע און אויםדרוקםפולע אויגן האבן אים צארט געי^אשטשענן. — ״ס׳איז גארנישט געשען, מײן י^יבינקע. דארפסט זיך נישט באומרואיקן. — האט הלל געענטםערט אויםװ״כנדיק און אומזיכער, אװעקקוקנדיק אין א זײט, בכדי אויםצוטײדן װ״טערדיקע פראגן, האט ער זיך אװעקגעשארט און איז צוגעגאנגען צום װיג?. דארטן איז געלעגן דאס קינד. עם האט געװארפן מיט די הענטלעך און פיםלעך און עפעם ״געגוגערט״. װען עם האט דעדזען דעם פאטעד, האט עם זיך א צי געטון צו אים מיט די פוכקע הענטקעך און א פרײרפולער שמײכל האט זיך צעלײגט איבער זײן פנימל. דער פא- טער האט עם ארויםגענומען און צוגעטוליעט צו זיך. די מוטער איז געשטאנען, עטװאם אפגע- רוקט אן א זײט, און האט אויפמערקזאם באטראכט דעם מאן. איר שארף אויג האט עפעם דערזען און נאכמער האט איר װאכזאמער אינםטינקט עפעם דערםיילט. הלל האט צוריק אװעק- געילײגט דאם קינד אין װיגעלע ארײן און װען עם האט װײנענדיק פראטעםטירט, האט ער עם א״נגעשטילט מיט א שפילעכיל. דערנאך איז ער צוגעגאנגען צום װ״ב און איר נעגעבן א קוש. ער האט איר געװאלט מיט דעם עפעם פארגיטיקן. — ״װאם איז פארט געשען? — האט חנהי^ע װידער אומרואיק געפרואװט א פרעג טון — איך זע דאך װי דו ביזט צערודערט..." י — ״ק״ן שום בײזם, מײן ט״ערע. מארגן װע?ן מיר ר״דן״. — דער ענטפער איז געװען א קאטעגארישער און מער האט חנהצע שוין נישט געפרעגט. מאן און װײב זײנען געלעגן יעדער אײנער אין זײן בעט, אבער געשקאפן זײנען זײ נישט. יערער פון זײ האט געװאוםט, אז דער אנדערער איז װאך און דאך האטימען זיך אוים- .געהיט פון א מינדםטער באװעגונג, בכדי זיך נישט ארויםצוגעבן פארן אנדערן. הלל איז נישט געש^אפן, װ״5 די געדאנקען האבן אים נישט געצאזנט און חנהלע, װ״5 זי איז געװען געשפאנט צו װיםן װעגן װאם ער טראכט. אזוי איז אריבער א היפשע צײט פון קעגנזײטיקער נארערײ. אין צימער איז געװען האלב-^יכטיק. עם איז געװען א העי^ע לבנה-נאכט און דאם בי^ויע ציכט האט זיך אר״נגעגאסן אינעװײניק דורכן פענצטער, װעלכעם איז בלויז געווען פארהאנגען מיט א טױלענעם אויםגעהאפטענעם פארהאנג. אזוי-ארום, איז דער גאנצער מיטל- דיקסטער טײא פונעם צימער, אנהויבנדיק פונעם פענצטער ביז צופוםנם פונעם װיגעלע װאם איז געשטאנען צװישן בײדע בעטן, געװען פארגאםן מיט העאן קבנה-שײן. אבער דער הינטערגרונט און די זײטיקע װינקאען, װאו עם זיינען געשטאנען די בעטן, זײנען געװען פארבארגן און סודותדיקער האלב-טונק5קײט. איבערן באצויכטענעם ט״ק ,פונעם די5 האבן ^ײכט געציטערט די שאטנם פון די פענצטער-^יםטלעך און םון די׳ אויםגעהאפטענע מוםטערן אויף די םאר- הענגי^עך, ני^ײך װי װען עם װא5ט זײ באװעגט דער שװארצער אטעם פון דער נאכט. ערגעצװאו אינדרויסן האבן 5ײכט גערוישט די צװײגן פון א בוים. דאם זײנען געװען די קנאפע םימנים •װאם האבן קוים מערקבאר צו װיםן געטון, אז די װעלט איז נישט אפגעשטארבן, נאר בי^ויז טיף אײננעשי^אפן. מיטאמאא האט זיך דאם קינד איבערגעװעקט. חנהלע האט אויםגעשטרעקט איר — 162 —