Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 159

״ ד י ש ן י ש ו ב אי ן ארגענטינע יאר־נוך פון נערעמטע פנים האט זיך באגאםן מיט רויטק״ט און די לעבעדיקע, שװארצע, נרויםע אויגן, האבן אנגעהויבן ש״נען און םינקלען. װען ער האט זיך גענומען שפרײזן איבערן װעג צום גרויםן א״נפאר-טויער, האט ער זיך דערפיקט פונקט אזוי װי א״נער װאם האט געהאט אוים- נעטרונקען עטלעכע גלעזער שטארקן װ״ן. פונעם טויער ביז צום דארך-שטראז האט זיך צװישן די פעצדער געצויגן א ג5ײבער װענ, װאם איז פון ב״דע ז״טן געװען באזעצט מיט א5טע טאפאצן. איצט איז איבער אט- רעם װעג געװען אויםגעשפרײט א ציטערדיק געװעב פון טונקע^ע שאטנם און גיצדערנע?יכט-רעפקעקםן און רי צװײגן פון בײדע ז״טן האבן ק״כט און םודותריק גערוישט. איבער דעם װעג איז איצטער געגאנגען חלל, װי פארשיכורט, און ז״ן פאנטאזיע האט םיבערדיק .נעארבעט. עס האבן פאר אים געשװעבט קאלירפולע און װאונדערלעכע בײ5דער, װעלכע האבן יא און נישט געהאט עפעם א שײכות צום גאנצן ארום. דאם זײנען געװען די זעקבע פארשטע- קוגגען און פאנטאזיעם, ארויםגערופענע דורכן תנ״ך און דורך אברהם מאםום ״אהבת צױן״ ,און ״אשמת שומרון״, װעצכע האבן יארנלאנג געשװעבט אין תלל פון זײן נשמה און דארטן .נע׳כישופט מיט ז״ערע פרעכטיקע פארבן און פארמען. אבער אין משך פון אלע יארן ז״נען זײ געװען קערפערלאז און אבםטראקט און איצטער האבן זײ זיף מיטאמאל אנגעהויבן אנצו- ,פיצן מיט רער ערדישער גשמױת פון דער ארומיקער לאנדשאפט• װען ער האט זיך ארויםגעפלאנטערט פונעם יציכט-און שאטן-געװעב צװישן די טאפאלן און האט זיך פארנומען אויףי 5ינקם מיטן נאקעטן, שטויביקן שטראז, איז הלל'\ באםאלן א?״כטער דראזש. מיטאמאל האט ער זיך דערשראקן פאר ז״נע א״גענע פאנטא.- זיעם און האט זיך דערפי^ט שולדיק װי אין עפעם א זינד, אדער א קינדערשער שטיפערײ. דאם װאם עס איז נארװאם פארגעקומען, װאלט זיך אפשר געװען געפאםט םאר אים צוריק ימיט א טוץ יאדן, װען ער איז נאך געװען א ״נגל און האט תמימות׳דיק געג^ויבט, אז דאם לעבן איז פונקט אזוי װי עם װערט באשריבן אין רי ביבער. אבער ה״נט? װי קומען צו אים הײנט אזעקכע קינדערײען? ער האט ראך שוין פון לאנג פארזוכט דעם טעם פונעם אמת׳ן, רעאצן?עבן מיט זײנע 5״דן און פרײדן. ער האט דאך שוין ה״נט צו זארגן םאד א װײב מיט א קינד. װי-זשע האט ער זיך געקענט לאזן מיטרײםן פון אזעילכע ײנגלשע טרוימערײען? שו^ד-באװאוםט האט ער אראפגעלאזט די אויגן צו דער ערד און האט זיך אנגעשטרענגט מיט אילע כוחות אומצוקערן זײנע געדאנקען צו יענע ענינים, מיט װעלכע ער האט זיך געװײנטצעך פארנוטען. ער האט הײנט אפגעקויםט בײ םאװיצקין די גאנצע תבואה-גערעטעניש פונעם ^עצטן שניט אויך א גאר ^וינבארן פר״ז. די טעג דארך ער נאך צופארן צו דאמאנםקין און מםתמא װעט ער אויך מיט אים מאכן געשעפט. אויםערדעם האט מען אים אויך גערופן צו װאלאטשינ- סקין און זאװאצקין, אבער מיט?״ װעט עם שוין צוגײן שװערער. װי עם זא^ נישט ז״ן, װעט ער אנפוי^ן רעם ש״ער מיט װײ׳ן און קארן און װעט װארטן די פר״זן זאלן זיך א הויב טון. <אנג םפעקואירן װעט עד אבער נישט, װ״ל דאם איז נישט זײן שטײגער. װיבאלד ם׳װעט זיך נאר װײזן אן ארנטקעכער פארדינםט, װעט ער פארקויפן. ער האט זיך קײנמאי^ נישט געיאגט רייך צו װערן אויה אמא^ און ביז איצט האט ער זיך נישט אויך װאם צו באקלאגן אדער חרטה צו האבן. א םאדנומענער מיט אזעלכע פראקטישע געדאנקען און אויםרעכענונגען, האט הלל דװרכגעשפרײזט דאם גאנצע דאךך, איז אריבערגעגאנגען די בריק איבערן טײך און האט זיך אפגעשטעקט אויוי א ײיילע, בבדי זיך מישב צו זײ װי-אזוי װײטער צו גײן. עם זײנען געװען דרײ מעגלעבקײטן. ערשטנם, האט מען געקענט װײטער גײן מיטן שטראז, װעלכער האט זיך איצט פארקידעװעט אויך רעכטם, איבערן לײכטן שפוע פון א קלײנעם טאל, װאם איז פון בײדע זײטן געװען באװאקםן מיט װאלד. דאם איז געװען דער באקװעמםטער, אבער קענגםטער װעג און עם האבן זיך געמוזט באנוצן מיט אים אלע װאם זײנען געפארן מיט פערד-און-װאגן. צװײטנם, האט מען זיך געקענט פארנעמען אויףי לינקם, מיט דער םטעזשקע װאם האט זיך נעשצענגצט צעננאוים דעם ט״ך. אט-דער װעג איז צוערשט געגאנגען בײם פלאכן ברעג, צװישן זוערבעם און?אזעם-קוםטן און שפעטער האט ער זיך ממש אר״נגעקװעטשט צופוםנם פון א — 159