Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 130

יאר-בוך פ ד ן ״רישן ישוב א ין ארגענטינע ■מינעצן, װעט ער עס מאכן קורץ און שארה: — נישט דערויה האט ער נעהארעװעט. מאכן לא יצעבן, מיטן בעםטן פארנעניגן! ער אילײן האט אויך י5יב א?עב צו טאן... ז״ן פאטער, דארט :אין דער א5טער ה״ם, װאילט עם אװדאי נישט געװאוםט, אבער ער װ״ס, אז א זון דארך ,מאכן א צעבן. דא איז אמעריקע און דא איז אנדערש; דא, אז מען טויג זיך אוים, מעג מען ,זיך אויך פארגינען א יצעב צו טאן; אבער מען דארך דאך װיםן װי אװי צו 5עבן! דו װיי^םט .א ^עב טאן, פ״ן. אבער מיט שבל\ טו אפ דאם ד״ניקע און ז״ א מענטש!... יא, מיט מיגעילן װעט ער עם מאכן קורץ און שארך: — דו װ״םט װער עם רעדט צו דיר? יא. ד״ן טאטע. גוט. װי הײםט ד״ן טאטע? יגוט. דאן כעראגימא. װער איז דאן כעראנימא? דאם מעגםטו אויך װיםן, דאן כעראנימא איז א ר״בער, אנגעזעענער קאמערציאנט און אינדוםטריא? װאם קאן שוין אעבן םון רענטע פון ז״נע ה״זער און װעמען מען װעט אפשר באי^ד אויםװײיצן אלם פרעזידענט פון א װיכטיקער .אינםטיטוציע און איך װיל אויך, מיגעל, אז דו זאילםט װיםן, אז דער דאן כעראנימא װייצ ■האבן א זון א דאקטאר. דאן כעראנימא װי?, אז ז״ן זון מינע5 זאיצ זײן א דאקטאר. ער האט ז״ן זון פון גארנישט געזשאלעװעט און ער װײ5 נישט אנדערש, נאר דער זון זא^ זײן א דאקטאר און אזא זון װאם װי5 נישט זײן ק״ן דאקטאר, אזא זון װי5 דער דאן כעראנימא .נישט האבן און אזא זון, קאן זיך ג״ן געזונטערה״ט צו דער קאמעדיאנטקע. יא, מיט מיגעקן װעט ער עם מאכן קודץ און שארףי. ער װעט אים אפשר נישט אוים- ,זאגן דעם םוד, װאס ער טראכט שוין םון לאנג, אז אויב מיגע? װעט אים שי^עכט ענטפערן, .װעט ער דעם גרעםטן חלק פון ז״ן פארמעגן אפשר״בן םאר דער אינםטיטוציע װאם װעט ,אים אויפנעמען אלם פרעזידענט; דאם װעט ער אים אפשר נישט אויםזאגן, אבער זאגן װעט ער אים קורץ און שארך, אז ער קאן זיך גײן צו זײן קאמעדיאנטקע און ער װיל פון אים ,מער נישט װיםן!... דאם פליםיקע און גל״כע טראכטעניש װעגן דעם, װי אזוי ער װעט זיך דורכשמועםן מיט די קינדער, האט דעם דאן כעראנימא ארײנגעבראכט אין זײן געװײנלעכן געשעפטלעכן ■■גל״כגעװיכט. עם האט זיך אפילו א מיש געטאן אין געדאנק עפעם א זײטיקע זאך און מיט דער זאך האבן זיך נאכגעשלעפט נאך א םך זײטיקע קלײנע זאכעלעך, ער האט זײ אבער שנעצ .אפגעטריבן, ער איז אויפגעשטאנען פון םאפא און א״אנךיק זיך גענומען אנטון דעם באד־ מאנטיל און װי מורא האבנדיק, אז ער זא5 דערװיי^ נישט פארגעםן װאם ער האט צו רײדן <מיט די קינדער, האט ער שנע? אויפגעשלאםן די טיר און פארלאזן דאס באד-צימער. — 130 —