Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 129

יאו־־בוך פון ״ ־ ׳ע ן ישוב אין ארגענטינע אז ער זאל טראגן ברילן... ער האט נישט געװאלט אנעמען, אבער די אויפירונג םון ז״נע קינדער, טר״בן אים און ער װעט זײ װײזן װאם ער קאן... זאלן זײ אים נישט םאלגן, װעט ער אנעמען און װערן פרעזידענט און ער װעט ז״ אפטאן עפעם אזוינם, אז די װעלט װעט מיט אים קלינגען און ער װעט זײ, די קינדער זײנע, לערנן דרך-ארץ... דאן כעראנימא ג״ט צוריק צו דער םאפאי, זעצט זיך אװעק און שפינט װײטער דעם פארעם פון זײנע טראכטענישן: — ש״ן װעט ער אויםזען, װען מען װעט אים אויםװ״לן אלם פרעזידענט! דאן כע־ ראנימא, דער פרעזידענט פון אזא װיכטיקער אינםטיטוציע, דער אנגעזעענער גביר, װעמען אלע געערטע כלל-טוער קוקן אין מויל ארײן, װעט האבן א זון װאם שלעפט זיך ארום מיט א קאמעדיאנטקע און ער װארפט אװעק צוליב איר א דאקטאר-טיטל און א טאכטער — װאם שלעפט זיך ארום מיט עפעס א גרינעם גארנישט! און זײ האבן ערשט טענות צו אים, ז״ער טאטן, װאם הארעװעט פאר זײ א גאמ לעבן, אז כר פארשט״ט זײ נישט!כר פארשט״ט זײ נישט! נישקשה, ער װעט זײ שוין װ״זן, אז ער פארשטײט ז״ יא. ער װעט א״נמאל פאר אלע- מאל ארוים מיט לשון און װעט ז״ װײזן, אז דאן כעראנימא װײם װי אזוי צו םירן גרויםע געשעפטן און ער װ״ם אויך װי אזוי צו ז״ן א טאטע!... און דאן כעראנימא טראכט װאם ער זאל זײנע קינדער אנהויבן זאגן און ער דער- מאנט זיך, װי ער האט זיך ערשט נעכטן אויםגעטענהט מיט מיגעלן, גערעדט צו אים װ״כע רײד און הארטע רײד און מיגעל איז געשטאנען אויםגעדרײט מיטן פנים צום פענצטער און עקשנותדיק געשװיגן און װען ער האט אים געזאגט, אז ער זאל איר פרואװן געבן א טויזנטער, מיטן באדינג, אז זי זאל אים צורו לאזן, האט מיגעל א ציטער געטאן, אויםגעדר״ט זיך, אפילו נישט א קוק געטאן אין פאטערם זײט און ארוים םון שטוב. — גײ טענה זיך אוים, אז זײ ווילן דיר אפילו נישט ענטפערן... און פעליםיא... מיט איר װיל ער רײדן װײך; ער האט זי ליב, זי פארשאפט אים אלעמאל אזויפיל פרײד, װען געםט זײנען דא און זי גיט זיך אזוי א זעץ אװעק צו דער פיאנע און זי הויבט אן שפילן... מיט איר װעט ער רײדן װײך, ער װעט איר געבן צו פארשט״ן, ער װעט איר זאגן: — פעליםיא... עם פאםט נישט... דו ביםט די טאכטער םון דאן כעראנימא, איך האב דיך דערצויגן אין װאוילטאג... װיפל דו האםט שוין געשװעבט צװישן לעבן און טויט און איך האב דיך צו די גרעםטע פדאפעםארן גענומען און דיך געראטעװעט... איך האב דיך דערצויגן און דיך געמאכט פאר אן אריםטאקראטישע םעניאריטא, פארװאם זאל איך ל״קענען? איך בין טאקע נישט קײן גרויםער מבין אויך מוזיק, אבער װען דו שפילסט אויף דער פיאנע, צעגײט זיך עפעם א נחת אין אלע אברים... מען שלאגט זיך דאך איבער דיר! אט האב איך שוין וװדער באקומען עטלעכע אײנלאדונגען, מען בעט מיך, אז איך זאל דיר דערלויבן אנט״לצונעמען אין קאנצערטן פאר װיכטיקע צװעקן... מען בעט מיך דא, מען בעט מיך דארט, פארשטײםטו דען נישט, אז עם טויג נישט א־וױ? דו קאנםט דאך דיר אוים- קלויבן דעם בעםטן דאקטאר! זײ רר״ען זיך דאך ארום דיר, אזוי װי בינען ארום א בינשטאק!... נעפעלט דיר נישט א״נער, איז א צװײטער, א דריטער,׳ נישקשה, דאן כעראנימא קאן בא- שטײן; דו דארפםט נאר זאגן, אז דער און דער געפעלט דיר, און אלץ װעט שוין זײן רעכט... אבער לאז דיך אפ פון.די נארישק״טן, װעלכע פאםן נישט פאר דיר... — פאםן נישט... יפאםן נישט... — זאגט זי דאך אבער, אז עם פאםט איר יא! — טראכט זיך דאן כעראנימא און ער פילט שוין איר ענטפער: — זאגט זי דאך אבער, אז זי װײם נישט פאדװאנו עם פאםט ניישט און גײ נעם און דערקלער איר פאדװאס■ עם פאםט נישט און װען ער װעט איר שוין דערקלערן, צי װעט זי דען נישט ענטפערן, אז װ פארשטײט די זאכן אנדערש? און דאן כעראנימא ציט װײטער דעם פאדעמ פון זײנע טראכטענישן: — מילא, בײ פעליםיאן, פארשטײ איך כאטש עפעם, איך פארשט״ עם בלויז אנ־ דערש; בײ מיגעלן פארשטײ איך דאך גארנישט! יא, מיט פעליםיאן, װעט ער רײדןי װײך, ער װעט זי בעטן, אז אםילו זי פארשט״ט אנדערש, זאל זי אים צוליב טאן און טאן אזוי װי ער, דאן כעראנימא פארשטײט; ער װעט זי פשוט בעטן, אז זי זאל אים פאלגן; אבער מיט — 129 —