Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 128

יאר-בוך פון יידישן ישוב אין אוגענטינע און ער כאפט זיך, אז נאר די קינדער מאכן אים דערמאנען אן זײן א?טער הײם, אן ז״נע קאנדםלײט און שיףי-ברירער און אן די אילע נארישקײטן, אן װעאכע ער װאלט עזוין ^אנג נעהאט פארגעםן. יא. די קינדער ז״נע ז״נען שוי^דיק. ער װאי^ט דא זיכער נישט נעזעסן אזוי און זיך פארנומען מיט די אצע נארישק״טן, װען נישט די קינדער זײנע. ז״, נאר ז״, דערמאנען אים אן די אלע צרות. װייל װי איז דאם אמאצ, אין רער אלטער הײם, דערהערט געװארן אן קינדער זאאן צו א טאטן ז״ן אזוי קאפויערדיק? און אז ראם קינד פארשטײט בעסער, אין װאם? דערויך האב איך דאך זײ געיצאזן צערנען, שטודירן! דארפן ז״ דערפאר שרײען דעם טאטן אין פנים ארײן, אז ער פארשטײט גארנישט? יא, זיי, די קינדער ז״נען שוקדיק; זײ װעלן אים נאך ברענגען צו װײס איך װאם... אויב ער װעט נישט באצ״טנם א טראכט טאן װעגן דעם. אומבאדינגט! מען מוז א טראכט טאן װעגן די קינרער. איך האב עם שוין געלאזן צו װ״ט אװעקג״ן. א5עמא5 די געשעפטן און צוקיב װעמען זײנען די געשעפטן, אויב נישט צוציב ז״?... און דאן כעראנימא לאזט זיך צוריקג״ן צו דער םאםא, אבער פ^וצצינג פארקערע- װעט עד זיך צו דער װאנע, גיט א צי ארוים דאס קײטעלע מיט דעם גומענעם שטאפער און דאס װאםער הויבט אן האםטיק אפצולויפן, אבער װידער, װי ער װאקט זיך אן עפעם דער- טאנט, באפט דאן בעראנימא אויך דעם גומענעם שטאפער,?אזט אראפ די האנט אין װאםער און פארשטאפט צוריק די עפענונג. דאם א״נבויגן זיך כדי צו פארשטאפן די עפענונג, האט דעם דאן כעראנימא אביםצ אגגעשטרענגט נאר ער איז געװען צופרידן. אז ער װיל אזוי, דארך ז״ן אזוי. ער מוז דורכ- פירן זײנם. ער װעט נאך אויםפירן, אז זײן מיגעל זאי^ זיך אויםהערן ארומש^עפן מיט. דער קאמעדיאנטקע. אן אײנפאק אביסל פון א ױנג! ארומשלעפן זיך מיט;א קאמעדיאנטקע! צו װאם דאם ארומשצעפן זיך? עם האט דיר פארשמעקט א קאמעריאנטקע, זאל זיין א קאמע- דיאנטקע; קאםט עם אביסל ט״ערער. עם מאכט נישט אוים, דײן טאטע ארבעט שוין פאר דיר, אז עם זאצ דיר גארנישט פעךן. אבער אויפהערן צו ׳?ערנען צוליב איר, אפזאגן זיך פון װערן א דאקטאר צו^יב איר, נײן! אזוי קלוג בין איך שוין נישט. איך האב אויך יציב געהאט א קעב צו טאן, איך האב עם ה״נט אויך נישט פײנט, אבער ארומשלעפן זיך? ניין. דאן בע- ראנימא װעט עם נישט דערלאזן! דאן כעראנימא פארדינט, אז ז״ן מיגעל זאק ז״ן א דאק- טאר. ער װעט זײן פעקיםיאן אויך נעמען אין דער ארבעט ארײן. הערט א מעשה! א פראפע- םארא דע פיאנא נעמט זיך פלוצים חברן מיט א גארנישט, מיט א שלעפער, װאם דער רוח װײםט פונװאנען ער האט זיך גענומען!... נײן! דאן כעראנימא װעט עם נישט דערצאדן! ער װעט ז״נע קינדער נעמען אין דער ארבעט... ער האט געװאלט צוריקגײן צו דער םאפא, נאר ג״ענדיק, האט ער געכאפט א ב5יק אין שפיגל װאם איבער דער פארצעלײענער װאסער־קײטונג װאו עם שטײען די פארשידנ- קאקירנדיקע שמעקעדיקע פלעשקעך. ער איז צוגעגאנגען צום שפיגצ — אזוי. — איז דאן כעראנימא צופרידן. — אין שפיג5 זעט מען דעם אמת. יא, ער האט אויך ליב געהאט א לעב צו טאן און ה״נט האט ער עס אויך נישט פ״נט. װאם איז? ער איז נאך גענוג ױנג, אפילו ױנגער פון זײן װייב. קקארא איז שוין אינגאנצן גרא און ער, נישקשה, ער האט טאקע װ״ניק האר אויפן קאפ, מען קאן זאגן — געצײילטע, אבער גרא זײנען זײ נאך נישט. איצט, זעען זײ אויס װי א צוזאמענגעקקעפטע זשמעניע, דאם איז נאכן באד, אבער אט קעם איך זײ גלייך און שמיר זײ אן און ז״ שפיגקען זיך... אזוי... אזוי... אן אנדער פנים. מען דארףי אכטונג געבן. א קאפ דארףי אלעמאל זײן גאײר אויפגעקעמט. נישקשה, ער זעט נאך גאמ פײן אויס. אמת, נישט קײן ״נגעקע, אבער א םך פרויען האבן איבער א געזעצטן מאן אין די יארן... ער האט עס שוין נישט א.ײנמא5 געהערט פון זײ... יא, ער איז נאך א גאנץ שײנער מאן. דער שטערן — א װ״םער, אן פאלרן, אן קג״טשן. די אויגן •דינען נאך גאנץ פײן, ער דארףי נישט קײן בריצן. ער װעט אפשר דארפן ברילן, אבער נישט װיי5 ער זעט נישט אן זיי, נאר וויייצ עם װעט זיך אפשר פאםן, אז ער זאק טראגן בריצן. יא, מען בעט אים ער זא5 אנעמען צו װערן פרעזידענט און אויב ער װעט אנעמען, װעט זיך פאםן, — 128 —