Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 125

י א ר - ב ו ך פ ו ן ״ ׳ד י ש ן יישוב א י ז ארגעכטינע דערקענט קוים... און עם װי?ט זיך אים פלוצים לאכן פון דער גאנצער מעשה מיטן פינגער און פון די א5ע זאכן װאם קענען אלץ נישט געשען. און ער דערמאנט זיך די מעשה מיטן פינגער, װי אזוי א שײגעצל, דאכט זיך, ערי האט געה״םן אױואן, נאך אין דער אלטער ה״ם... כע-כע, דאם שײגעצצ האט זיך געװאצט נוקם ז״ן פארװאם ״דן האבן געקר״ציקט ז״ער גאט, האט ער אים, הערשקען געװאלט קר״- ציקן און ער האט אים צוגעשטעלט צו א בוים, צוזאמענגעשטעצט די צװ״ פים און אר״נ- געשצאגן א טשװאק אין גראבן פינגער. געמוזט ז״ן א כאמולע, אט א דער אױואנטשיק; ער האט א״גנם אנגעהױבן מיט די פים, כדי איך זאל נישט קענען אנטקויפן, אםלר שר״ען האב איך דאך געקאנט! האט איך טאקע געשריגן און מען האט מיך אפגעראטעװעט, נאר איך בין געבקיבן אן א פינגער... אט אזוי, זיצנדיק אויה דער םאפא אין זײן קאמפארטאבלען באד-צימער, דערמאנט זיך דאן כעראנימא זאכן פון אמאל, פון אמאל אין דער אלטער ה״ם, װען ער האט נאך גע- ה״םן הערשקע און איז געװען א זון פון ארימע טאטע-מאמע; ער דערמאנט זיך, װי זײן. פאטער האט געפיצעגט אהײמקומען יערן פרײטיק מיט א זאק אויר די פל״צעם, אין זאק זײ- נען געצעגן פעקעכלעך, װאם האבן געשפר״ט פון זיך א מארנעם ריח. און ז״ן מאמען גע- דענקט ער איצעמאצ א װײנענדיקע און װיפ5 עד באמיט זיך נישט צו דערמאנען אן א שמ״כצי אויה זײן מוטערם פנים, נ״ן. זי האט אװדאי ק״נמאא נישט געשמײכלט. ער גערענקט עמ נישט. דאן כעראנימא װיל אבער פון די זאכן לאנג נישט טראכטן; אמת, ער װאלט גע- טראכט װעגן ז״ן מאמע און אפשר נאך װעגן א םך זאכן פון אמאל אין דער אלטער ה״ם, אבער ער םילט, אז עם פאםט נישט ער זאל טראכטן װעגן דעם, װ״ל ערשטנם, דערמאנט עם אים אז ער ה״סט הערשקע, און דאם װיל ער דװקא פארגעםן. הערשקע! אזא נאמען פאםט זיך פאר רי קבצנים, ז״נע לאנדםלײט און שיר-ברידער! שײן װאלט ער אויםגעזען, װען מען, רופט אים דא — דאן הערשקע!״. — און װען אזוי דאן הערשקע? — גיט אים פלוצים א בליץ אוית א פראגע, אבער ער פארװישט זי שנעל, װײל װעגן אלץ װילט זיך אים איצט טראבטן, נאר נישט װעגן דעם״ אז ער האט אמאל געה״סן הערשקע... אבער דװקא, װי אויר צו-להכעים, װײל ער האט איצט נישט געװאלט טראכטן דער- פון, האט עם זיך דװקא געטראכט און װאם מער ער האט געװאלט אפטר״בן די געדאנקען, אלץ מער ז״נען ז״ געקומען אין קאפ און עם ז״נען ארויםגעשװאומען אין זײן זכרון בא- קאנטע.פנימער, פנימער װעלכע ער האט שוין לאנג נישט געזען און כמעט שוין געהאט פאר- געםן אן זײ; די פנימער האבן צו אימ געשמ״כלט װי מיט הוזק און אלע, אלע האבן אים גערופן באם נאמען: — הערשקע, הערשקע... דאן כעראנימא האט צוערשט געפרואװט קעמפן, ער האט פארמאכט די אויגן, ער זאל די פנימער נישט זען, אבער דאם פארמאכן די אויגן האט נאך ערגער. געמאכט, װײל ער האט שוין געזען נישט בלויז די פנימער, נאר די אלע אמאליקע באקאנטע אין ז״ער גאנצער נרויס, װי ז״ ג״ען און שט״ען און זעענדיק שוין, אז ער װעט זיך איצט פון זײ נישט קענען ארויםדרײען, האט ער זיך אונטערגעגעבן און נענומען טראכטן פון זײ. און עם האט אים פלוצלינג גענומען הנאה טאן. װי אויך א קינא-לײװנט האט ער געזען פארבײשװעבן בילרער פון ז״ן װײטן אמאל, אין דעם קל״נעם שטעטעלע פון זײן אלטער הײם און באלד האט ער זיך דערזען אוית דער שיד, צוזאמען מיט ז״נע שיך-ברירער, צװישן װעלכע עם זײנען געװען אויך עטלעכע חברים פון ז״ן שטעטל און ער דערמאנט זיך, װי חברה האט זיך דאם א נעם געטאן דראפען אויר דעם מיט חלב אנגעשמירטן גלאטן דראנג, כדי צו דערגר״כן די פרעמיע, װאם א־״ז געװען צוגעטשעפעט הויך, אויפן שפיץ... אלע האבן געפרואװט, אבער ער אײנער האט דערגר״כט ביז ארויד, און אראפגעגליטשט זיך צוריק מיט דער פרעמיע — א פעקל שאקאלאד מיט א שאכטל סארדינעם... 125 —