Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 124

יאר-בוך פ ו ן ײדיןון ישוב אין ארגענטינע ־זײנע אנגעשטעצטע, םוחרים, באנקירן, אלע קאינגען דאך צו אים און װארטן אויך ז״ן װארט! ייא, ט־נ־ס־ס־ איז ער םארט! ער װעט עם נאך דערג״ן.״ ער האט זיך שוין אין ז״ן לעבן פארל״גט אויך א םך זאכן און ער האט ז״ דורכגעפירט און דערגר״כט און ער װעט דאם אויך דער- :גרײכן״. און נאכדעם, װי ער האט דורכן טעלעפאן געגעבן עטלעכע ארדערם װעגן פארשי- ידענע געשעפטצעכע ענינים, איז בײ אים שוין געבליבן אויה זיכער, אז ער איז םארט עפעם און ינישט נאר עפעם, נאר םיל מער. ער איז א םך! יעדנםאלם איז ער מער װי אנדערע, װאם ז״- יגען גל״ך מיט אים געקומען ק״ן ארגענטינע און זײ ז״נען געבציבן קבצנים, ארבעטער, ממש -גארנישטן און <ור, דאנקען גאט, ער האט זיך ארויפגעארבעט און נאך װי ארויפגעארבעט! עם יאיז נאר א שאד, װאם די קבצנים, זײנע לאנדסלײט און שיה-ברידער האבן נישט געהערט װי ער האט נאר-װאם גערעדט דורבן טעלעםאן װעגן א געשעםט םון שװערע טויזנטער! אט ־אזוי א, זיצנריק ב״ם טעלעפאן, נישט געארבעט, גארנישט, בלויז עטלעכע װערטער און עם;וועדט געלט, א םך געלט און מען בויט אויףי זײן װארט און מען צײלט זיך מיט זײן װארט... ייא, ער איז פיצ מער װי עפעס און איבעריקנם, עם װעט נאך ז״ן גענוג צ״ט צו טראכטן;דערפון״. איצט, זיצנדיק אזוי אויפן ראנד פון דער װאנע מיט די פים אין װאםער, איז נישט יגעשען אזוינם, װאם זאל װעקן זײן אויפמערקזאמקײט און זײן צעמישעניש האט געדויערט "לענגער װי געװ״נילעך. ער איז געזעםן און געקוקט מיט טעמפע בליקן אוױי דעם גדויםן גאר- ינישט װאם האט אנגעפילט ז״ן מוח. דער קאפ איז ב״ אים געװען אראפגעבויגן און ז״ן פעטע הויט האט זיך געפאלדעװעט אויףי ז״ן א״נגעקארטשעטן אראפגעשװערטן אויבערשטן טײיל פון קערפער. גאנע ילאנג האט עם אבער בײ אים איצט אויך נישט אנגעהאלטן, װייצ זײן קערפער האט אראפגעשװערט און ער האט אנגעהויבן פיילן װײטיק פון זיצן אויפן ראנד. האילב אינ- םטינקטױו און האצב באװאוםטזיניק, האט ער פאמעצעך ארויםגעצויגן פון װאםער צוערשט אײן פום, אריבערגעהויבן אים אוים דער װאנע, דערנאך דעם צװײטן, אראפגעטרײםלט םון ז״ די װאםעד-טראפן און ענדלעך, זיך אינגאנצן אװעקגעשטעלט אין דער נאקעטער גרוים ־אויףז דעם םפעציעלן דיקן גומי-לויפער מיט די קװאדראטנע לעכער, װאם נעבן דער װאנע. א װײלע איז דאן כעראנימא אזוי געבליבן שטײן, נאר װען די קװאדראטנע אײנ- שניטן פון גומי-לויפער האבן אים אנגעהויבן קװעטשן אויףי די פים-זוילן, איז ער ארײן מיט די פים אין די לאטשן װאם ז״נען געשטאנען דערנעבן און ער האט גענומען טראכטן, פארװאם דער גומי-דױואן װאם מען לײגט אװעק נעבן דער װאנע, איז מיט אזעלכע קװאדראטנע לע- כער. צו װאם דארך מען זײ? א גילײכע װײכע זאך װאלט דאך בעםער געװען, זי װאלט נישט געקװעטשט די זוילן!.״ אט א דער געדאנק, אז א גל״כע װײכע זאך װאלט בעםער געװען אװעקצולײגן נעבן דער װאנע, האט אים ארויםגעשלעפט פון זײן צעמישעניש, דער געדאנק האט אים צוגעגעבן זויכטיק״ט און װען ער האט זיך אװעקגעזעצט, לויט ז״ן געװאוינהײט, אויה דער םאפא, איז ער שוין װירער געװען איבערצ״גט, אז ער האט שכל, אז ער װײם און םארשט״ט זאכן און נישקשה, ער װעט נאך װײזן דער װעלט װאם ער איז און װאם ער קאן נאך אויפטאן. א צופרידענער װאם ער אױ און װעט ױי\ און װעט נאך װ״זן װאם ער קען, האט ער נאכאמאל נחתדיק אפגעזיפצט, אנגעשפארט ז״ן שװערן אויבערטײל םון קערפער אוױי די הענט, װאם האבן זיך געשטיצט אויך ז״נע קני און אזוי, האלב אריבערגעבויגן, האט ער אנגעהויבן באטראכטן ז״ן פעטן קערפער. דאן כעראנימא איז צופרידן. פײן. א לײטישער גוך. ער װיל זיך דערמאנען, צי איז ער אמאל קראנק געװען, אבער דאכט זיך אים, אז נײן. ער גערענקט עם װײניקםטנם נישט. אפשר אמאל, אלם קינד. מילא, װעלכעם קינד איז דאם אמאל נישט קראנק? זײנע קינדער האבן שוין אײנמאל געקרענקט! נאר גארנישט. דאם װאם עם פעלט אים דער דיקער פינגער פון רעכטן פום, דאם איז גארנישט. אן אלטע מעשה. ער הינקט טאקע צו צוביםלעך, אבער מען — 124 —