Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 122

יאר-בוך פ ו ן ״ ר י שן ישוב א ין ארגענטינע השנה האם ער געדאװנט אין דער גרויםער שיל פון נומער צען. איז ער באלד נאכן ױם־ טובריקן עםן ב״ ר׳ זעציק לאשקין, װאו ער איז א״נגעשטאנען, ארוים װײט הינטער דער קאצאניע. אזוי גײענריק אונטערװעגם הערט ער פון א ראנטשע ארוים רימפלען א פאר גי- טארעם. ם׳איז גראר געװען דאניא קארמאנאם געבורטם-טאג. שעפעלעך בראטן זיך אויפן בראט-א״זן; עמיץ ציפט און ר״םט די םטרונעם פון די גיטארעם, און מ׳זינגט צו מיט אזעלכע מעקעדיקע קעלעכךעך: א, כ׳האב זיך פארבענקט נאך דער שװארצער מיט די ז״דענע צעפ, נאך דער שװארצער מיט די ז״דענע צעפ, און מיט די ברענענדיקע אויגן, און מיט די ברע- נענדיקע אויגן... שט״ט ער אזוי םאמע הינטער דער ראנטשע, און עם פארדריםט אים װי תמיד״ װאם די קעקעכלעך ז״נען אזוי א״נטעניק מעקעדיק, און װאם מ׳ציפט און מוטשעט אזוי די אינםטרומענטן; שט״ט ער אזיי פארגאפט אין ז״נע מחשבותן: פארװאם זינגען מענטשן נישט מיט ניגונים, װאם זאלן א ברען טאן. אים, םאמען איז דאך באװאוםט, אז א גאנצע וועלט זינגט אזוי ש״ן, אנהויבנדיק פון די װ״םע פינקלענדיקע שטערן אין די ליכטיקע נעכט, ביז צו די רחבותדיקע פי^ײנען פון די ב״דע זײטן פון די בר״טע שטראמיקע ט״כן, ביז העט ארויך צו די טראפישע װעצדער פון פאראגװ״ער טשאקא. אל׳ו זינגט אזוי הארמאניש: די טערו-טערום ב״ די בלויע װאםערקעך, װאו עם שפיגלען זיך אם הימ5ב5ויע ליאן-פעלדער״ די דארנקוםטעם פאר שקיעת החמה, די שפיצן פון די עוקאקיפטוםן אין מילדע װ״כע זו- מערדיקע פארטאגן. או׳ן ער גיט זיך אל״ן נישט אפ קײן חשבון װי ער איז אר״נגעמאניעט אינעװ״ניק צו דער םעודה פון די שװארצע גאוטשאם, מיט א כישוך-כוח; אט זיצט ער אויך א בענקל פון א בהמהשן שארבן, עםט ז״ער געבראטנם, טרינקט רויטן װ״ן פון דער קארב-פלאש, און זינגט, זינגט. טר״ט^ ז״ן שװאגער האט אים אלײן געזען זיצן מיט א ״טשינא״ אויפן שוים״ אין בלויזן קאפ, און זי די שװארצע האט געפצאכטן צעפעקעך פון זײנע בארד-קר״זעלעך. די קאלאניע זאגט, אז םאמע מורער איז א פארפאי^ענער מענטש. ר׳ ^ייזער קערצ- מאן איז גאר דערצערנט, װארטשעט מיט רוגזה אין צאפענעם בערדל ארײן: אזוי, אזוי, א; חילול השים! און אז די ינײעם דערג״ט צו שמחה קרופניק, שפאנט ער תיבך ומיד די נארע- װיםטע שקאפע ז״נע, רעדילט אפ די צען ילעגװעם אין אײן שמע ישראל. פון דער שקאפע רינט פון אלע ז״טן שוימיקער שװײם. שמחה בינדט זי צו צום סטאקב, און אן א גוטן טאג פאילט ער ארײן צום מחותן: — כ׳מ״ן ם׳איז דאך א הימלשרײענדע זאך. פארװאם האםטו, הירשקע, אונדז נישט אויםגעזאגט אז...? — אז װאם? — אז דו האםט א בנאק, אזא צאצקע, װאלט א ײדישי קינד נישט געװארן אומג5יק5עך ׳ם׳גאנצע לעבן... דו, דו, מחותן... װאם קאן אים דערויך הירשקע מער זאגן װי: — גאט װעט העלפן... און די מחו- תנתטע פרומע 5אה פארבדעכן די הענט: — ם׳ארעמע קינד... און שבע שצוכצט איבער איר צעבראכן לעבן, דאםמאל האט שמחה געמוזט צוריקנעמען דאם ״שטיקצ״ אין ה״מישין קארא^ ארײן״ װארום בײ דער קאאפעראטיװע, איז ער געװאויר געװארן, אז דעריגעראטענער ״גענ״דעם״׳ איז אװעק מיט רער קװאדריזשע שװארצע זאמלען װאטע אין װײטף טשאקא. דאם האט דערצײ^ט פםאכיע, דאם ײדצ, װאם פארט ארום מיט צעי^ניק אויד :זז װעגעלע מיט א ברעזענט בײדצ. אזעלכע ל״ט, מײנט פםאכיע, קומען קײנמא^ נישט צוריק, װערן םוח-כ^-םוך װאגאבונדן, און שיןעפן זיך ארום איבער ארגענטינע באװאקםענע און האי^ב-נאקעטע, און דארטן, װאו זײ טאגן, נעכטיקן ז״ נישט... קינזשעראם!... — 122