Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 120

יאר-בוך פוז ײדישן ישוב איז ארגענטינע יליגט אדיפן טראגבעטא, און דאבט זיך פארגולמט. די רעױנות ארבעטן, און װידעראמאל איז עס א געש&רעך מיט מירעלען, אין סטי5 פון ׳ג&יר השירים. מירעצע איז דאם געזאנג איבער אלע געזאנגען, ם׳גײט אים דאם חױת אוים נאך איר, דער שײנער, פײנער הער5יכער מירעלען. װאם הײסט ער זאצ דארטן טר״בן םערד, יאגן בהמות אין קאראצ ארײן, אז ער האט גאר יציב צו גײן אויך װעגן, םטעזשקעם און שליאכן פון דער קאצאניע צװישן די ביציענ־ דע און שמעקנדע אלפא-פעלדער. די װעגן ז״נען אזוי בר״ט, אזוי אומענדלעך יצאנג, און פירן אװעק צו װ״טע רחבותדיקע עםטאנםיאם, צו ט״כיצעך, צו עםפיניזשא — און אצגא־ ראבע-װעלדלעך. און דא איז ער דאך אצ״ן, קאן אויםהויבן דאם קול, און זינגען און פײפן א״גנפארפאסטע ניגונים, דוינעם, קאזאטשקעם, אומעטיקע שערם, און גלאט אזוי אצעראײ אויםגעטראעטע מעלאדיעם. און דאם אלץ קאן זײן איז אפשר פאר מירעלען. אפשר װעט זיך מאכן, ער װעט זי טרעפן אזוי אײנע אלײן, אפשר װעט זי ארױםפארן שפאצירן אויפן םולקע, װעט ער כאפן ם׳פערד בײם צײמל, זיך פאר איר םארנײגן און זאגן אזוי: — א ש״נעם גוטן טאג, מירעצע, כ׳האב עם דיר שוין 5אנג געװאלט זאגן. דו ביםט שײן אזוי װי די לאנגע טרעלן פון דעם םאלאװײ װאם האט געזונגען אמאל אין א פרילינג- נאכט הינטער די מויערן פון מײן תפיםה. טא, קום מיט מיר, מירעלע, איך װי? ז״ן דיסן םאלאװײ דײן זינגער... פון דעם ח׳5ום װערט גארנישט. שויןיװעט דיר אזא ר׳?ייזער קערצמאן לאזן פארן אק״ן א מײדק, ^ון נאך דערצו א בת-יחידקע, אויך ארגענטינער װעגן, כדי אט אזא מגושמדיק- באװאקםענער זינגערוק זאל זי גאר אפשטעצן און פירן מיט איר אזא םארט געשפרעכן. עם איז א פאקט, אז בכלל זײנען צו מירעצען קײנמאצ נישט דערגאנגען די אוים־ טעריצישע פאנטאזיעם און זינגעזאנגען פון םאמען. עם זײנען פארגאנגען טעג, װאכן און יארן, שקעכטע און גוטע גערעטענישן, ה״שעריקן, מגפות אויך םקאט און עופות, און יארן פון שפע אין פאשע און געצונגענע פלאדן. דאבע און זלאטע האבן שוין געזויגן קינדער און זײ אפגעװײנט פון די בריםטן. אין א געװיםן ה״םן פעברואר-אװנט האט מען בײ ר׳ ק״זער קערצמאנען אויפן הויףי אויפגעשטעצט גערוימיקע ברעזענט-געצעלטן, אויפגעשטעלט טישן, זײ געדעקט מיט װ״םע טישטעכער, קלעזמער האבן געשפילט פרײלעכם, שערן, מצװה-טענץ, קא- זאצקעלעך און ם׳איז געװען א כיד-המלכריקע חתונה, מירעלעם חתונה. אויפן צװײטן טאג האט מען געפאקט װאליזקעם, קאםטענעם, פעק, און מירעלע איז אװעקגעפארן מיט איר מאן דעם עושר, און װאוינט מםתמא אין א שײנעם טשאלעט, אין א שטילער באבוימטער גאם םון כרך בוענאם אײרעם. און אפשר דערפאר איז םאמע געװארן אן א שיעור מאדנער און טרויעריקער• ער האט אזוי צעצויגן װײנענדיק זיך צוזינגען, אז דעם אין פלוג שטרענגען הירשקען האט עס צענומען. האט ער זיך איבערגערעדט מיט פרומע לאהן, און ס׳איז געבליבן, אז דער קלעזמער בעריש זאל די זאך נעמען אין האנט ארײן. אמת, ם׳איז טאקע אביםל א נישט רערבאקענער בחור. מילא מוז מען זוכן פונקט אזא גלײכע זאך, מעג זײן אויך מיט א מום. א שדכן א בריה גיט זיך אן עצה. אט בײ שמחה קרופניק פון דער קאלאניע םאן מיגעל ענדיקט זיך עפעם נישט דער מקור פון רויטהאריקע, זומערשפרענקלדיקע מ״דן, װאם האבן הארטע מין הײ- זעריקע קולות, ױםטע פים לפחות פארן נומער צװײ און פערציק. ל״גט בעריש קלעזמער און שדכן ב״ ר׳ שמחהן אין שטוב אװעק אט אזא פזמון: — הירשקע מורערן קענט איר? א, א פ״נע משפחה? דער דובנער דײן איז דעם חתנם א ל״בלעכער פעטער. דער דובנער דײן! — װאם מיר יחום, װער מיר יחום. דער דארטן קאן געבן צו עסן א װײב, פארשט שמחה און גיט צו: — בײ מיר, ר׳ בעריש, אז כ׳פאטער ארוים א שטיקל, װיל איך עם נישט קריקזען ב״ מיר אין קאראל. מער פעלט מיר נישט װי א גענײדעם אויפן געניק. בעריש םמאטשקעט מיט די באװאנםעטע ליפן, מיט א גצחון-טאן: — װאם, איר װײםט דען נישט, ר׳ שמחה, אז דער דארטן איז א זינגער אזוינם — 120 —