Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 103

יאו־בוך פ ו ן י י ד י ש ן י ש ו ב .א י 1 א ר ג ע נ ט י נ ע — פאר דערפאר װעםטו דאם גוטע פון גאט קײנמאל נישט פארשפעטיקן — צע- קרעכצט זיך די מומע נאך שטארקער און מיט א טאפלטן מײן — װעםט זען, װעםט זען! אםתר רוקט זיך אראפ םון בעט און זעצט זיך אװעק ב״ם טיש און ענטפערט ציענדיק מיט די אקםצען: — מיר איז גוט, מומע. װאם פעלט מיר דען? די מומע רײזל שטעלט זיך אװעק הינטער אםתרם פלײצע און <5ײגט ארויך איר אילטע אויםגעהארעװעטע היאנט אויףי אםתרם ש״נעם קאפ און שאקלט זיך איבער איר מיט רחמנות און צארטער ליבשאפט. אםתר בויגט אן אביםל דעם קאפ און לאזט זיך גלעטן. זי צעעפנט גרוים און ברײט אירע שײנע שװארצע אויגן און פארקוקט זיך אויך די ברענענדיקע ליכטלעך, װי אויך א געטלעכן םפעקטאקל. מיט װיפל הונדערטער יארן צוריק האט זי ז״ געזען ברענען? מיט װיפל הונדערטער יארן צוריק, האט זי זײ אנגעצונדן אין די פרײטיק־צו-נאכטן... און םעניאריטא אםתר װארעמט זיך אן א באשטראלטע אין די ליכט־פלעמלעך, װאם מיט טויזנטער יארן צוריק האט װער אנגעצונדן אויך צו דערמאנען דעם מענטשן, אז נישפ בלויז צו װאכעדיקער ארבעט איז מען באשאפן געװארן, נישט בלויז צו מי און פ״ן איז מען באשטימט געװארן, נאר אויך מנוחה׳דיקע רו און שבתדיקע פרײד איז פארן מענטש באש- טימט געװארן... אײנמאל אין װאך, מעג דער מענטש זײן געגליכן צו א זארגלאז פויגעלע. אויך א בוים!.. װיארעמט זיך טאקע םעניאריטא אםתר בײם שײן פון דער מומעם שבתדיקע ליכטלעך, װאם ברענען און צאנקען שוין טויזנטטער יארן און ק״ן ב״זער שטורעמװינט האט זײ ביז איצט נישט געקענט אויםלעשן... ערגעץ פארלעשן זיך טויזנטער ליכטלעך און א״ן ליכטל בל״בט ברענען און נאך א ליכטעלע צינדט זיך ערגעץ צוריק אן. און צוזאמען מיט די ליכטלעך ברענט א נישט געזעען פלעמל אין אםתרם הארץ, ם׳טויען שבתדיקע פלעמלעך אין אםתרם אויגן, ברענען זײ און לויכטן און וועלן זיך, מםתמא קײנמאל נישט פארלעשן... 103 —