Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 102

יאר־בוך פון ײידישן ישוב איז ארגענטיגע נישט זוימען — קושט זי דער מוטער אין.די באקן, מיט אפגעװישטע?יפן פונעם רוזש, װ״ל װען זי גייט צו דער מומען װישט זי זיך אפ די פארב פון די ליפן. — גיי-זשע, ניי. זאלםט זיך לאנג נישט זוימען — שרייט זי נאך דער טאכטער אויך■ דער גאם ארוים. אםתר לאזט זיך שנעצ גיין מיט איר װיגנדיקן קערפער און דראבנע טריטעי^עך איבער רער פארטונקצטער, פארנאכטיקער גאם. <פון צװישן די בוימער-שפיצן און דורך די גרינע. ב^עטער, אויכטן שוין דורך די אנגעצונדענע עקעקטרישע גאםן־צאמטערן. אויך די טראטוארן פאר די הייזער זיצן שוין אויםגעזעצט גאנצע משפדוות, צעלייגטע אויך געפ^אכטענע פאטעלן און בענקלעך און פרייבן מידע פון היץ. קינדער יאגן זיך אום אין מיטן גאם פארשװיצטע און פאײאכמערטע. אםתר פארנעמט זיך מיט דער ברייטער רױואדאװיא-גאם. זי גייט שטאיצץי פארביי מיט אן אויפגעהויבענעם בליק, צװישן די פוק־באזעצטע טישצעך פאר די קאפעען. זי גייט פאירביי דעם קינא ״םעניקם״, אזא רויט באחיכטענער מיט נעאן־ליכט און עטלעכע אויםגע- פוצטע בחורים מיט ציגארעטלעך אין די מיילער, באװארפן זי מיט קאמפקיימענטן: — אדיאם, שיינע. — יאדיאם, שטאלצע. — אדיאם, געטלעכע, — אדיאם, פרינצעםן! — אדיאם, נשמה פון מיין הארװ. דערחיבםט צו באג^ײטן? — שארט זיך צו איר נאענט צו א ױנג בחורל און גייט איר נאך א■ שטיק װעגם און רעדט איר אריין אין אויער אריין. אםתר הויבט נאך העכער אויך דעם קאפ און פארשנעצערט אירע טריט. זי קרייצט איבער די גאם אויפן אנדערן טראטואר — אזעלכע ראצערם — מורמלט זי — אװעק! זי פארנעמט זיך מיט א שמא<^ געםיל און קרייצט איבער די באן-ליניע. עם פארן אן א• מחנה יונגען און מיידן אויך ביציקי^עטן. עם יאגט אן אן עלעקטרישער צוג און די ציקליםטן פארקערעװען מיט דער נאם, װאם?ויפט?ענגאוים דער באן-י^יניע און ^אזן זיך אין א געיעג מיט דער באן. זיי געװאלדעװען מיט פריילעכע קולות און שרייען צו רי פאםאזשירן, װאם קוקן ארוים דורך די פענצטער. אסתר קומט אן צום הויז װאו עם װאוינט איר א$טע מומע רײז5. זי גייט אריין אין הויפ^ און לאזט זיך מיט די שמאלע אײזערנע טרעפלעך ארויך צום אױבערשטן צימערצ איבער דער קיך. די טיר פון דער מומעם קלײן צימערל שט״ט אן אויפגעפראלטע און עם ^ײכטן ארויס■ פון אינעװ״ניק רויטצעכע אפשײנען פון צװײ ציטערדיקע ציכט^עך. אויפן ק^יינעם טישעלע אין מיטן צימער, א םארשפרײטם מיט א קלאר װײם טישטעכא ברענען די צװײ ליכטילעך אין צװיי מעשענע צײכטעחעך. נעבן די מעשענע?ײכטערלעך?יגט אויפן טישעיצע דער מומעם שבתדיק חילהילע איבערגעדעקט מיטן אן אויםגעהאפטענער םערװעטקע. קײנער איז אין צימער^ נישט פאראן און אםתר זעצט זיך אװעק אויפן ראנד פון דער מומעס בעטיל מיט די דרײ װײםע קישעצעך אנגעצײגט אײנם אויפן אנדערן; אםתרם שטן שטנט זיך אפ צװײ מא^ אויך דער װאנט, יעדעם 5יכט5 שטנ׳ט אוים אםתרן באזונדער פון?ינקם און פון רעכטם; אםתר באמערקט נישט אירע שטנם אויך דער װאנט, קוקט זי מיט אויפגעלויכטענע אויגן צו די ברענענדיקע־ 5יכט5עך. ב5״בט זי זיצן א פארגאפטע װי אינעם אנבליק םון א גרויםן װאונדער, צעעםנט זי ס׳מוי? װי פון איבערראשונג: — אך, װי שײן!... אך, װי שײן!... עמיצער הויבט אן שװער צו שט״גן אויך די טרעפ, די מומע ר״זיצ שארט זיך אר״ן א קרעכצנריקע: — גוט שבת, אסתריל, איך האב געמיינט װעםט שוין הײנט נישט קומען. כ׳האב געװארט מיטן?יכט בענטשן און זיך נישט געקענט דערװארטן אויףי דיר. ס׳איז מיר געײאח שפעט און כ׳האב געמאכט שבת. װאם הערט זיך בײ דיר? — אי^דאם גוט הערט זיך בײ מיר, מומע — ענטםערט די פיצימעניצע אוױי שפאניש — ם׳איז מיר א שאד װאם איך האב פארשפעטיקט. ם׳איז מיר א שאד... — 102 —