Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 100

יאר-בוך פון ײידישן ישוב אין ארגענמינע זע?טן א װארט. נאר אמאצ, װען זי װערט שוין מיד פון דער מוטערם רײר, גיט זי א קלאפ מיכג דע־ פויםט אינעם טיש אר״ן, גיט א טופע מיטן פום און צעשר״ט זיך: — ״באםטא, באםטא! ם׳געפעצן דיר די גו״ם? — האב זשע דו חתונה מיט ז״... באםטא!" —״ם׳מזצ דיר, מ״ן טאכטער, װי אזוי דו ענטפערםט דער מאמען דײנער... אזא מזצ אויך מ״נע שונאים..." —״אז רו ברענגםט מיך ארוים פונעם געדוצד... װיצםט כ׳זאצ אװעקגײן פון שטוב?..." — צעװ״נט זיך די טאכטער. — ״ג״, ג״! װער האצט דיך צו..." — צעװ״נט זיך אויך די מוטער. און אזוי צויפן חדשים און יארן. אסתר איז שוין א מײדצ נאענט צו רי דרײסיק יאר. די יארן צויפן און אםתר װארט אצץ אויך א ״דישן בחור, אויך א ײדישן חתן... זי האצט זיך פונרערװײטנם פון די שװעםטערן און שװאגערם. זי װיצ אפיצו נישט פארן אין די זונטיקן צוזאמען מיט די שװעםטערן און שװאגערם אפן פאטער קבר... זי פארט אםן גוטן ארט שטענדיק אצ״ן אדער צוזאמען מיט דער מומע ר״זצ, דעם טאטנם שװעםטער, װאם האנדצט מיט א״ער אין מארק. זי, אםתר הזןזט ציב צו הערן, װי אזוי די מומע רײזצ באװײנט איר ברודער, איר טאטן... און די טעכטער און אײדעמס האבן צו איר טענות.. מײנען אז זי, די מאמע איז שוצדיק אין אםתרם אויפםירונג. א װינטצ גיט א בצאז אר״ן אין דער גרויםער חמימה. דער בצעטער-דאך איבער דאניא ראקעצס קאפ הויבט אן רוישן און ברומען. ם׳רוישן פון די בצעטער איז ענצעך צום גערויש פון די כװאציעס בײם ברעג ים. דאניא ראקעצ הערט ארוים פונעם גערויש אםתרם קוצ, אםתרם אפגעריםענע זיפצן בײנאכט פונעם שצאך. דאם קינר אירם צעבט און װיצ צעבן אין א װעצט אין װעצכער עם האבן געצעבט אמאצ באבעם און ז״דעם, עצטער־באבעם און עצטער זײדעם. עם איז איר פרעמד אצדאם הײנטיקע װאם רינגצט איר ארום און עם איז איר נאענט װ״טע און אצטע זאכן, װאם זײנען שוין אװעק און װעצן זיך שוין מער נישט אומקערן... אין שטוב הויבט אן קצינגען דער טעצעפאן. דאניא ראקעצ גיט זיך א הויב-אויך םונעם בענקעצע, זי צויפט ארײן אין שטוב און הויבט אן ארײנצושרײען אין טעצעפאן־טר״בצ: — האצא, װער רעדט? יא, יא. דאם בין איך, די באבע. די באבע. אזוי, אזוי, איך זאצ טרעפן, װער ם׳ירעדט... אװדאי, דאס ביםטו מארטא, מארטיטא. איך האב דיך דערקענט. זינג מיר נישט ארײן אין אויער, װ״צ ס׳הויבט מיר אן װײ טאן דער קאפ... װאם מאבט די מאמיטא? אװעקגעפארן מיטן פאפיטא אין צענטער ארײן? נו, אדיאם, אדיאם, אדיאם. — קושט זי דאם אײניקצ דורכן טעצעפאן און םמאטשקעט מיט די ציפן. דאניא ראקעצ הענגט צוריק אויך דאס טעצעפאן־טרײבצ און צאזט זיך גײן צוריק צו דער גאם. צוקומענדיק צום טויערצ באגעגנט זי זיך מיט איר טאכטער אםתר, װאם איז שוין צוריקגעקומען פון א טאג ארבעט. —גוט אװנט, מאמא — שטעלט אונטער אםתר די באק, די מוטער זאצ איר א קוש טאן, און אצײן קושט זי איר נישט צוריק, װ״צ זי װיצ אייר נישט אויםשמירן םיט די ציפן — װי פיצםטו זיך, מאמא? — װי אזוי זאצ איך מיך פיצן, מײן קינד? ס׳איז א טאג נישט אויסצוהאצטן — באשמעקט זי די טאכטער און זאפט אין זיך אײן די שמעקנדיקע ריחות, װאם דופטן ארוים פונעם מײדצ — צו װאם האסטו שוין װײטער געקויפט בצומען? ם׳פעצן דען בצומען אין שטוב? — שטעצ עם אר״ן אין א גצאז װאםער — שטופט איר אםתר א■ בוקעטצ זשאזמינען אין דער האנט אר״ן — גיב מיר א קאצטן טרונק, װ״צ כ׳װער פארברענט פון דורשט. — קום אר״ן אין קיך, װעצ איך דיר געבן — צאזט זיך די מוטער אין קיך אר״ן. אסתר׳צ נ״ט אבער ארײן אין שצאך צימער, זי גיט אי װארך איװעק דעם װײםן צערערנעם ב״טצ אויך איר פארבעט בעטצ און הויבט זיך אן אראפצוציען די װ״םע טוצענע הענטשקעס פון די הענט. זי װארפט א בציק אויך דער מוטערם בעטצ אנטקעגן. אצץ אין צימער בצאנקט און איז אויפגערוימט. אויה די װענט איבער די בעטן, קוקן אדאפ די ביצדער און ביצדצעך — 100 —