Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 97

״דישן ישוב איז ארגענטינע יאר-בוך פו ן װאנט םון הייציקםטן קטורת, איך נלויב זיי נישט. די יידישע שנאה צו יידיש איז נאציאנאלער קאניבאי^יזם, איז קויצטורעיצע מענטשנפרעםעריי, איז נייםטיקער מוטער-מארד. די יירישע יידיש-מערדער, װעלן מארדנדיק יידיש, א<5ײן מאראיליש דערמארדעט; װערן. איך האב נישט מורא פאר זייערע פאפירענע נעגצ און היקצערנע צינגער. מיט א צענטא פון איין יידישן װארט פארניכט איך זייער נישטיקייט. מיך װעט אבער קיינער נישט פארניכטן, װייצ אויך יידיש ני5יט מ״ן װארט, און אויד יידיש שפילט מיין נשמה, און אויך יידיש פארשטיי איך מיין ב5וט. — 4 — עם קומט די נאכט און גיםט אן אונטערן פייגנבוים אביםיל אבנה-ציכט. דער מי^כיקער שיין טריפט פון די אפגעפ^יקטע צװייגן אויך מיין פנים און װיך םארװייםן מיין אומעט. די נאטור ארום ציגט אין א מעצאנכאצישן, אנטשטומטן הינער-פצעט. א פעךימויז מיט א םאװע, אין זייער אומגעלומפערטן פ5י, גיבן א שטוים צונויףי אונטער מיין פייגנבוים און גריילצן אריין א רויבערישן קרעכץ אין דער נאכט אריין. די צופט צעטרייםילט זיך און װיברירט פון שרעק, אין דער דאזיקער טויטער הארבםט-נאכט, װאם די צבנה האט אנגעטאן אין תכריכים... מיין געמיט נעמט זיך אבער מיטאמא^ אוים^ײטערן. אין די טיפענישן פון מיין װעזן נעמט קרייזן א בצא5עכע פאםפאריםצענץ. עם דוכט זיך מיר, אז מיטן מארך פון מיינע ביינער דערהער איך מיין עי^טער־זיידנם הייםן קוצ — ג^ויב, מיין קינד, גי^ויב אין נאענטן מארגנרויט! מיט די ריטער פון דיין װארט און פון מיינעם פארשמיים אויף טויט די געי^יימטע נאכט. האלט הויך דיין קאפ, מיין קינד, הויך ביז צום שטערן־שיין. גים אן דיינע שװארצאפילען מיט שטערן-^יכט און ^יידיק זיי אויס אין דער ערדישער נאכט אריין. פיליק אדאפ פון זיך די פינצטערניש און שפרינג אריין א נאקעטער אין קומענדיקן טאג אריין. טונק זיך אפ אין דער ^יכטיקייט, צװאג זיך אוים איך דער ׳?ויטערקייט! איך שטעיצ זיך האםטיק אוױי און גיב א בייזן קוק אויך דער נארישער?בנה. זי גיט זיך א טריים^ פון קעילט און װיק^ט זיך ארום מיט א װייםן פוטערנעם רונג.