Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 52

יאר-בוך פון ײדישן ישוב אין אדגענטינע רופט אים ארוים אף אי װיכוח איבער רעליגיע. ער, דער דר. דיקמאן, נאך נישט האבנריס דאין דעם פאטער פערזעני^עך געקאנט, האט זיך געטראכט, משמעות, או געװים מוז דער פאטער ז״ן עפעם אן אילטמאדישער רב׳ל, ארער א מין שוטה׳װאטער מגידיל, אזוי אז ער׳ט אים אין װיכוח גאר לײכט מנצח זײן, װעט זיך דער עולם דאן פון אים אפטר״םלען... און בקיצור: דער פאטער האט אנגענומען דר. דיקמאנם ארויםרוך און אין א באשטימטן זונטיק באטאג, איז אין ^אקאצ םון ״ײדישן ארבעטער פארײן״ דער װיכוה פארגעקומען. ם׳טוט מיר נאך עד־הױם באנג, װאם כ׳האב דאן פארשפעטיקט קומען צום װיכוח. כ׳בין געקומען שוין עט צום םוףי, הערנדיק װי דר. דיקמאן האט צום פאטער זיך אנגערופן: — ס׳איז מיט א״ך, הער םיני, אומעגיצעך צו דעבאטירן. . און דער פאטער פרעגט אים: — פארװאס? — אט, דערפאר װאם איר זײנט א צו-גילויביקער — ענטםערט אפ דר. דיקמאן. זאגט צו אים דער פאטער: — הערט ױנגערמאן, איר מאכט א גרויסן טעות! נישט איך, נאר דװקא איר ז״גט דער גצויביקער. — איך? — טוט זיך א כאפ דר. דיקמאן — איך בין א גילויביקער? אײך װיאט זיך אפנים מאכן שפאם, הער םיני! װאם ה״םט, איר זאגט, אז איך בין א ג^ויביקער, בעת כ׳בין אן אויםגעשפראכענער אפיקורם?! — נ״ן, כ׳מאך ק״ן שפאם נישט — ענטפערט אים דער פאטער — כ׳זאג גאנװ ערנםט, אז דער אמתער גחיביקעד ז״נט איר, נישט איך, און אן אפיקורם קען איך הײסן און נישט איר! װ״ק?אמיך אײך דערצײח — זעצט-פאר דער םאטער — ם׳מאכט זיך אמאר, אז בעת יליגנריק אזוי יאפן געלעגער, הויבט זיך מיר אן צו טראבטן װעגן דעם םדר העולם — איון את חטאי אני מזכיר, אז ם׳טרעפט אמאל א מאמענט, א רגע, װאס נישט װיי^נדיק טו איך מיר א קי^ער: כ׳גלויב אז ם׳דא א גאט, אבער — מי ױדע?.. אפשר, טאמער, בין כ׳זיך גאר טועה... אפשר, טאמער איז קײן גאט גאר נישטא״ און אט דער מאמענטאצער געדאגק, װאם בליצט אידורך אין מײן מוח, מאכט ער מיך דאך, בשעת-מעשה, פאר א כופר־בעקר״ אט אין יענעם מאמענט װער איך אוים גלױביקער, כ׳װער אײנפאך אן אפיקורם... בא אײך אבער, ױנגערמאן, בין איך בטוח, אז נישט ם׳גיט גאר װען.כאטש אײן מאמענט, אין װעלכן איר זאלט דערלאזן זיך א ק^ער צו טון: אפשר... טאמער... איז א גאט יא פאראן? נ״ן, אייר גלויבט בא זיך אלעמאל כםדר, גאר אן א שום צװײפל, מיט אן אמת׳ער אמונה-שלמה, אז א גאט איז נישטא... טא זאגט־זשע איצט אלײן, װער פון אונדז בײדע איז, בכן, דער מער גלויביקער, איך צי איר?.״ נו, רער םוך איז געװען, אז פארענדיקט האט זיך דער װיכוח דערמיט, װאם נישט דר. דיקמאן האט דעם פאטער מנצח געװען און, ם׳איז איבעריק אפיי^ו צו זאגן, אז נישט דער פאטער װידער האט־משפיע געװען אר דר. דיקמאגען. צעזעגנט זיך האט אבער דר. דיקמאן מיטן פאטער גאיר פרײנט^עך, אים זאגנדיק: — ס׳פרײט מיך ז״ער דאם באקאנען זיך מיט א״ך פערזעניצעך. כ׳אנערקען, אז איר ז״נט א ײד א חכם, װאם פארדינט צו װערן רעםפעקטירט. און װירקי^עך: פון רעמאי^ט אן איז דער ױנגער ענריקע דיקמאן, דער דעמאי^טיקער םטודענט און שפעטער געװארענער דאקטאר, געבליבן דעם פאטערס א פארערער. נו, געװען איז רעמאלט אן אינטערעםאנטע צײט מיט אינטערעםאנטע מענטשן! — 52 —