Yidishe bilder · 1947-02-01 · Nr. 2 (1.II.1947) · p. Seite 30

אנל" צ ־■11־ . ■ א ״מומר להכעים״ אן אפיקורום האט אױף צו־להכדם געגעםן אום יים־כפור אהזן געפרעגלמ א־ן פוטעי לעבן ױין אפענעם פענ־ םטער, װאם קוקמ ארױם צום בית־ . המדרש, א פארבײגעהער זאגט צו אים: — םטייטש, משומי־, װאם טוסטו?! ״ י ־י — פארשטײט איר מיך, ענטפעיט דער אפיקורום, אויף דארויף זײנען דא צװײ תירוצים: דער ערשטער תירוץ איז ״•שקניײ... — און װי איז דער צװײטער? פרענט אים רער פארבײגעהער... — דעי צװײטער תירוץ אױ, װי געפעלט אײך דער ערשטער?... בלויז למדנים אץ א שולע װו עם לערנען זיך בחורים, איז דער לערער געשטאנען און דערציילט א מעשה פון חומש. געענייקט די מעשה נעמען דיתלמידים פרעגן דעם לערער פראגן. - לערער. װי װײט איז פון ״דך ביז ״באר־שבע״? גיט א צײײטער תלמיר א לאך: - כא, כא, כאן ער מײנט לערער אז ״דןײ און ״באר־שבע״ זענען נעמעו פון שטעט, העלפט א דרימער אונטער: אז ער װײםט נישט, אז ״דן״ און ״באר־שבע״ זענען געױעזן מאן און װײב פונקט אזוי װי ״םרום און עמירה״, —0— װען אלע גטיבן פרעגט אײן ישיבה־בחןר דעם צװײטן. - זאג נאר מיר, ױםל, פארװאם זאגט מען אלע טאג בײם דאױנעו ״אני מאמין״ ןאיך גלויב) און ראש השנה זאגט מען ״וכל מאמינים״ (אלע גלויבןו? עיטפערט אים דער צוױימער: - וױיל װען עם קומט צו ״האוחו ביד״ גלויבן אלע ♦♦♦ 2** ׳:*לי אדיאלאג צוױשז דעםשבת הגדול מיטז פורצי פרײטיה שבת הגדול: איך בעט דיך, זאנ מיר, װיפיל ײדן זענען פאראנען אין דער אמעריקאנער זאנע? קורצער פרײטיק: װאס הײםט, איבער א מיליאך שבת הגדול: װי אזוי? אין גאנץ אײראפע איז יעצט קײם דא א)מיליאן ײרן? קורצער פרייטיק: גײ שוין נארעלע, א גענויעם םטאטיםטיק גיבן אוגדז דאך די ײדישע צײטונגען, װאם גײען ארױם אין דער אמער. זאנע, שבת הגדולן װי אװי? קורצער פרײטיקז וױ אזוי, גאנץ איינפאך. ״אונדזער װעג״ האט א טיראזש פון ט2 טויזנט נומערן, ״אונדזער ײעלט״ דאם זעלבע, ״אונדזער װארט״ דעםגלײכן, ״אונדזער שטימע״ צװ־י מאל אזוי פיל, ״מאמענט״ דרײ מאל אזוי פיל. יעצט װי זעגען די צײטונגען ״איבערגאנג״, ״הײם״, ״במדבר״, ״לאנרםבערנער צײטונג״, ״נײװעלט״, ״ײדישע שטימע״. שױן, װי זענען יעצט די הונרער־ טער טויזנטער זשוינאלן, צײטונגעו, צײטשריפמן און סתם אײםגאבן, װאם נײען און האלטן אין אײן גײן ארוים װי שװא־ מע נאך א רעגן. מײנםטו דאך אװדאי, אז יעדער ײר קויפט א צײטוננ, האםטו איך בעט דיך א־בער, א גראבן טעות> אזױ װי עם איז מיר באװוםט קו־פט יעדער 5־טער ײד א צ־יטוננ. נו יעצט צי־ל א־בער, װעםטו זען. אז אין דער אמעריקאנער זאנע געפינט זיך איבער א מיליאן יידן, בן־נון רעזאלוציעם װאס זעגעי אגגעגומען געװארן אויפן צױגיםטישן קאגגרעם לשגה הבאה בירושלים ק־ינער האט די דעה לשנה הבאה בני חורין מען װעט װײטער ש־םן מיט פולװער גיי טרעף און װײם זאלן לעבן די באפט םטן פראפעםאר װײצמאן חײם גראסמאן מאיר דור בן גורױן רבי הלל ם־לװער רבי םטעפאן װײז די מזרחיםטן \ געזאמלטע װיצן אזוי איז שױן רעכט א קרעטשמער האט אמאל געזאגט צו זײן װײב: ״איך פארשטײ ניט פון װאנען עם נעמט זיך בײ אונדז דער דלות? דאכט זיך, אז דער פויער נעמט א קװארטירל בראנפן, גיםט מען אים אן א האלבע מיט װאסער און נאך א־ין קױארטירל שרײבן מיר אים צו אױף דער װאנט, טא, פון װאגען נעמט זיך דער דלות? - נאר אײנער, — ענטפערט זי אים — דאם קװארטירל װאם מיר שרײבן אים צו, איז דאך אן װאםער, דערפון געמט זיך דער דלות,.♦ —ס— א כלב שבכלבים א חםירישער רבי גײט אמאל אין גאם. גײט אים פארבײ א װוילער ױנג מיט א הינמל. כדי זיך א רײץ צו מאן מיט׳ן רבי׳ן גימ ער צו אים א זאג: - איר זעט, רבי, דאם איז מיץ קדישי - א־יב אװי - מאכמ דער רבי - איז א םברא, אז דו װעםט איבערלאזן א בעםערן קדיש װי'דײן טאטע האט איבערגעלאזן ♦♦-♦ א לאנגע סרענס א ײרישע פרוי איז געקומען זיך קורירן בײ א קריםטלעכן דאקטאר, איז צװישן זײ פארנעקומען אזא שמועם: דאקטארז פון װען אן זייט איר קראנק? פרוי: זינט פון תשעה באב. דאקמאר: װאם פאר א דאטום א ז עס? ־ פרוי: װען אונדזער בית המקרש א־ז חרוב געװארן, דאקטאר: גאט מײנער, אזוי לאנג זײט איר שױן קראנק?!