Yidishe bilder · 1947-02-01 · Nr. 2 (1.II.1947) · p. Seite 7

דער דרימער. מאג פון דער גרױזאמער בלוט-קער עװאקואציע את גע־ װעזן א שרעקילעכער. פיל קרבגות האמ דער מאג געקאםמ♦ װען עם האמ געשלאגן די לעצטע מינומ פאין עגדי־קן דיי בלומיקע מאםן־שחימה, האבן זיך די איגקװיזימארן צוזאמען געגומען אויף אײן פקאץ און איבעיגעיעבן אײגער דעם צװײמן א געגוי בילר, װי אזוי זײ האבן געארבעמ און װיפיל יעדער אײנער באזוגדער האמ אװעקגעלײגט, נאכהער װען זײ האבן זיך שוין גומ אויםגע־ לאכמ און ארומגעבריקעװעמ װי װילדע היגט5 האמ אײנער זיך הויך צעשריגן, אז די ײרישע פאליצײ מאכמ דאס גישמ גומ, אויב זײ װעלן װײמער אזײ שלעכמ ארבעטן, װעלן זײ אויך מימן לעבן באצאלן. שפעמער געװעגרעט זיך צום ײרישן פאליצײ־קאמענדאנמ ראזענבלאמ און אים נעגעבן נײע איגםמרוק־ ציעם אויפן מארגגײקן טאג. (פארמזעצונג קימטו חבל על דאבדין (ענדע פון זײט 5) קאטן. שװעבנדיקן שמײכל, װאם זיל־ בערמ מימן שימער פון מיטנאכמיקע שטעין, ישראל ראבאן װאנדערמ אויף די לאחער גאסן פארמראכט. פארמיפמ אין פאעט־שן דעלירױם; זײנע אויג־ דעקלעך זענען אראפגעלאזן. איצט װערן געבוירן זיגננדיקע שורות פון זייגע פאגטאםמישע לידער. מיר מריג־ קען װײן און שװײגן זיך גרונטלעך א דוךך. אין דער ״אסמאריע״ דער לי־ טערארישער קאפע, װאם בלענדמ און גלאנצמ מימ פינקלריקן שמארקן מײ או*ף זילבעינע טעלערלעך - בלענדמ און גלאנצמ מימ זײן ציגישן שארפזין א צװײמער ראבאן - דער מימ דער מאםקע. יצחק קאצענעלםאן װארעממ מיט זײן הארציקן שמײכל... ישראל מראנק רעדט װענן די טי־ פעגישן פון דער מעגטשלעכער נשמה ...די װיז־עם צעגײען זיך װי פאנמאם־ מישע װאלקגם און איך פאל פון אי־ מאזשינירמע הײכן אײך< דער הארמער םון רער רעאלקײט. . א מיפער װײ א באהאלטעגע גריל רוישט אין מיר. איך פרעם מ־מ מײנע הענמ װי מימ צװאנגען מײן צעגלימן קאפ און ביים געדאנק, אז אײערע ליכטיקע קעפ פוילן אין דער ערר, שרײ איך הויך פול מימ גרויל און פארצװ־יפלוגגז ״או להאי שופרא דבלי בארעה״ן איצטער זעגען אלע מײנע שאםן, נישמ אחרך אומזיםמ״. אײנער האמ רעם צװײמן אנגעװיזן: ״זעםמ, דארט לויפמ א ױדעי פאם מאל אויף, ער װעט באלד ליגן אין קראמפן״. און תוך כדי ריבור האט דאם פאםירט, דער ײר האמ מימ זײן לעבן באצאלמ, װי־ייל ער איז געלאפן, װײל ער האט זיך גע־ אײלמ אהײם, צו זײן פרוי און קיגד, װײל ער האמ מורא געהאמ זיך צו דרײען אויף דער גאם, כאמש ער איז געװען פיזיש געזונמ און געפ־למ זיך גוט. נעמראגן א באנד אױף דער האנד אלם געהילפם־לײמער אין אן אי־ בײטם־רעםארמ. א צװײמער געגיטער שיםער מיטן נאמען שולץ, בעת ער האט געשאםן האמ ער ארויםגעגומען פון טאש אן עפל און באװיזן, אז מיט אײן האנט װעט ער פרעםן דעם עפל און מימ דער צװײמער האנט װעמ ער שיםן און מרעפן. און אזוי איז עם געװעזן. שפעמער האמ זיך דער זעלבער שולץ בא־ רימט, אז ער האמ 16 עפל אויפגעפרעםן און בײ יעין עפל איז אײן ױרע געפאלן. נאך אײנער איז געװען, מימן נאמען שמיד. רער מעררער האמ םפעציעל הנאה געהאט, װען עי האט דערשאםן פרו ער. מימ צװײ כ־מרע קאלמיקךאויגן, גרין װי בײ א קאץ און פלינק װי א שטשור איז ער געלאפן אהין און אהער און געהאלטן אין אײן זוכן קרבנות, זײן םאדיזם איז געװעזן אזוי גרוים אז ער האט ליב געהאט צו שיםן דעם קרבן נאענמ פון אים און אויפגעכאפמע ײרישע קיגדערלעך װעין אין די װאגאנען אפגעשיקט קײן אושװיץ. ס . ע_ פרעגן, שמעקמ עם גומ? פארדאמט נאך אמאל. מער האמ ער נישמ געשאםן װי אײגמאל. געצילמ א־ן קאפ אדער אין בויך און װען ער האמ ױך נאך גישמ בארויקט ד. ה. זײן מעירעריש בלומ האמ נאך קרבנות פארלאננט, האט ער צוזאמען נענומען עמלעכע קיגיער, געהײםן זײ אגידער קני־ען, עפענען די מײלער און קאלמ, אן שום צימער ארויםגענומען דעם רעװאלװער און אזוי פאר די אויגן פון הוגדערמער דערשראקעגע פארזאמלמע, װאם זענען שוין געװעזן פאראורמ־ילמ אװעקגעשיקמ צו װערן, ארײנגעשאםן אין די מײלער פון די מוימ דערשראקענע קיגיערלעך. 6 קיניער זענען אזױ ארוכ צוזאמען געפאלן און צוזאמען קײן אײן װארמ נישמ ארױםגעשריגן, פארגלי־ ײערמ זעגען געבליבן ליגן 6 הײליקע אומשולדיקע ס1־יאר־קע קיניער. די רציחה פון דעם בלומ־דורשמ־קן מעררער שמיד, איז נישמ צו פארשטײן. נאך יעדן מענמשן, װאם ער האט אומגעבראכט האמ ער אונמערגעברוממ עפעם א ליד♦ לויט װי מענטשן האבן דערצײלמ, זאל ער האבן אומערגעברוממ דאפ האײמ־װעסל־ליר, און א לױב־געזאנג פארן פירער.