Undzer Worṭ · 1947-07-18 · 27/65 (18.7.1947) · p. Seite 4

ZAJT 4 אונרזער ווארט FRAJTIK, 18. JULI 1947 ווייני־קע אנטרינעגע זיינען געלעגן אין די טויטן־ שטייגן, אלזא אין די יארן פון אומקום, אין די צייטן פון דער שרעקלעכסטער טראגעדיע, האבן זיך די הכנסות פון קק״ל פארפילפאכט. אזוי יאיז אין די יארן 1940-1946 געזאמלט געווארן די רעקארד־סיומע פון 10.500.000 פונט שטערלינג אדער 52.500.000 דאלאר, טיט וואם עם את פארגרעסערט געווארן יער באדן־באזיץ טיט נייע 394.000 דונאם, 76 ישובים טיט נייע 41.000 תושבים און די וועלדער זיינען פארגרעסערט געווארן טיט 1.219.000 בוימער. י די שארית הפליטה דא אין גלות־רייטש־ לאנד האט שוין אין דער קיורצער צייט פוןדער טעטיקייט פון pp׳/, באוויזן צו פארנעמען א בכבודיק ארט אין זיינע הכגסות־פאזיציעם און אויך ווייטיער• ליגט אויף אונדז דעריחוב צו בא־ ווייזן טיט אונדזערע אפגעשפארטע גראשנם מיט־ צוהעלפן אין דער דערפילונג'פון די הייליקסטע אויפגאבן פונם יידישן נאציאנאל־פאנד, אין זיין אקציע אויסצולייזן דעם ארץ־ישראל־באדן אלם אייגנטום פונם גאנצן יידישן פאלק. 1 . די אירעאלע עסקנים פון pp״ ל האבן צו־ זאמענגערופן די ערשטע לאנדעם־קאגיפערענץ פון אירע אקטיוויסטך אויף דעם 15 און 16 יולי אין באד רייכענהאל. עם איז צו תאפן, אז די טיט אחריות־אננעגורטע דעלענאטן וועלן האבן אויף דער דאזייקער קאנפערענץ אויסגעארבעט' א פרא־ "נראם פון ארבעט, וואם וועט טיט ווירדע אגט־ שפרעכן דער לאנגיעריקער טעטיקייט פון דער הייליקער אינסטיטוציע און וואם רופט זיך אווי בארעכטיקט ״קרן קיימת לישראל״! יעבטו war m ן אויפן ראנד פון דער בא־ רייכענהאלער קק״ל ־ קאנפערענין n. גאלדזאמד i i tap tap וזו פריוואט קאפיטאל האט זיך אפנעשראקן צו גיין, אבער די פאלקם־אינטערעסן האבן ריק" טירט דאם צו טאזיווין דאס אויסלייזן דעם עמק יזרעאל,' עמק זבולון און' דאם מיטהעלפן דער־ אבערן רעם נגב, וואם איז פיארבוגדן טיט מסירת נפש און רואם האט די בעסטע שאנסן צו זיין אן $רט פאר א פילאנמעסיקער, פון וויכטיקסטער באדייטונג, קאלאניזאציע. עם איז געפלאנצט געווארן א גאניצע'ריי וועלדער, וואם זיינען פאר דעריארץ־ישראלידיקער ווירטשאפט א לעבנם־ נויטווענדיקייט. אין רעם דאזיקן פעריאר זייגען פארפלאנצט נעווארן 2.839.000 בוימער.' און גישט בלויז קויפן באדן האט דער קק״ל געהאלטן פאר זיין פונקציע,' דאם מכשיר זיין דעם באדן צו התישבות א ז געווען פונקט אזא וויכטיקע אויפגאבע. קולטיווירן דעם באדן, מרי־ קענען דיי זומפן, באמיפטיקן, באוואסערן, שא פן וווינונגם־מעגלעכקייטן און פיל אנדערע. טיט איין ווארט: פירן א גאנץ איינגעפונדעוועטע, אויף וו'יםנשאפט;עכע יסודות - אייננעשטעלטע אגראר־קולטור פאליטיק. דער קק״ל האט קיינמאל נישט אפגעשטעלט זיין ארבעט.' אין ידי יארן פון היטלעריסטישן שדים־טאנץ, ווען דאס'אייראפעאישע יידנטום איז נעווען דער אביעיקט פון 'פארניכטונג און די ♦ ♦ ♦ צווישן אונדז נערעדט ישועה וועט פון זיך אליין ניט קומען, מען מוז זי צוהעלפן, אוגטעריאגן ארויסווייזן אביסל מער איניציאטיוו אוי ענערגיע. אמת לעצטנס האט זיך אויף דעם פראנט פיל געענדערט, עם האט גע־ רירט דאם אייז. עם האט זיך ארויסגעווייזן, אז דאם, וויאם מיהאט געהיאלטן פאר אוממעגלעך" איז נאךיפיל מיימעגלעך געווארן. מען האט זיך איבעריצייגט, אז קליינע קינדער שטעירן ניט צי פארלאזן דייטשלאיד און דאם האט ארוים־ גערופן אן'איבערקערעניש אין מוחות אוין הערצער. אויב דאם האבן שוין באוויזן יאנקל און בערל קענען עים אנדערע אויך באווייזן און, אז מ־האט באוויזן איז שוין א פאקט. צו וואם דאם זייצן אין די לאגערן און אין די דייטשע שטעט. עם גייט צום בעסערן? - ניין!. דאס איז ניט קיין פרא נע פון אניטאציע און פראיפאנאנדע דאם זיינען די רייד פון לעבן אליין. י און יידן זיינען אן אלט פאלק, אן אויסגע־ פרוווטם און געליטנס; זיי 'פארשטייען פיל מער ווי זיי הערן, זיי פילן פיל מער ווי עם לאזט זיך זען. דערמיט דערקלערט זיך אויך, וואם לעצטנם זיינען מיר ערות פון א שטארקן אויש־ ברויז, פון א געוואלטיקן נעדראנג, ,וואם מוז און וועט געפינען זיין אויסגאנג. אבער דער דאזיקער פראצעם טאר או,• קען ניט זיין בלויז א סטיכי־ שער, ער מוז רענולירט ווערן דורך אלע גע־ זעלשאפטלעכע ציוגיסטישע כוחות, וואם שטייען איצט פאר נייע ריזיקע אויפגאבן. דאיעפנט זיך אויך א ברייטער ארבעטס־פלאץ פאר די גע־ וויילטע פארשטייער פון דער שארית־הפליטה, פאר די רעגיאנאלע און ארטיקע קאמיטעטן. די קאמיטעטן האבן' ביז איציט דערפילט זייער פליכט אלם זעלבסט־פארוואלטונג פון דער שארית־הפליטה; געזונט און קולטור, אפראווי־ זאציע און זיכערקייט. ם־איז גענאנגען אין דעם ווי איינצוהאלטן די לאגערן, ווי שאפן א לעננס־ פארם אויף דער דורכנייענדיקער צייט. איצט שיטייען מיר פאר א צווייטער ^ויפגאבע ן ווי אזוי ליקווידירן די ’לאגערן. ווי אזוי ארויספירן די יידן פון רייטשלאנד. אויך ביי דער ארבעט׳ מוז זיין א נוטע ארגאניזאציע, דיסציפלין, נעזעל־ שאפטלעכער 'צוגאנג און ציוניסטישער גייסט. ראשית דבר דארף מען זיך אדסהיטן. פון כאאם און אנארכיע..יערער פאהט דארף זיין א פרא־ דוקט פון אונדזערע טאטן, מיד מארן קיינמאל נישט שטיק פאר געשעענע פאקטן. עם מוז קומען צו א קאנסאלידאציע פון אילע ציוגיסטישע כוחות, עם מוז ארויסגעוויזן ווערן די מאקסי־ מאלסטע הילף פאר די, וואם גייען אוועק, עם מוז אבער געוארגט ווערן אויך פאר די, וואם בלייבן און וועילן דארפן ניין אין נעכסטער ריי. ניט אונדזער אויפגאבע איז דא אנווייזן אויף דעטאלן אין דער ארבעט, וואם' דארף נעמאכט ווערן. מיר ווי; ן בלויז אנווייזין, אקצענטירן דאס וויכטיקע, אויף וואם י עם דארפן זיך קא'נ־ צענטרירן אל ע אונחערע אנשטרענגונגען 'און באמתנגען. אין צוזאמענהאנג' דערמיט דארף א סוף געמען צו די קריגערייען און ארומדי״סענישן, וואם האבן אן ארט אין געוויסע לאגערן. די מחלוקתן נעמעןיצו א גרויסע מייל ענערגיע און צייט ביי דער ארטיקער באפעלקערונג. די זעלבע צייט און עניערגיע דארף געוויוימעט ווערן די לעבנס־וויכטיקע ענינים. וועלכע שטייען , איצט אויפן טאג־ארדענונג. כ־וויל אין' דעם פאל ניט מאריך זיק. מיר זיינען דאך א קלוג פאלק, ודי לחכימא ברמיזא. סיאיז ניט איצט די ציייט פון ריידן און שרייבן, נאר פון טאטן. לאמיר ארויסגיין פון די עננע געסעלעך פון אונחער איצטיקער ארבעט אויף ברייטערע נייע וועגן, לאמיר ענדליך אריבערגיין פון ווערטער, צו צ! ע ש י ם. נאך א לענגערע צייט. וואס מיר האבן איבערגיעריסן אונדזערע שמועסן' האט זיך פיל געענדערט אין דער אלגעמיינער און יירישער לא נע אזוי, אז סאיז נוצלעך פשוט נאכאמאל זיך אביטל דורכצושמועסן• אין משך פון דער צייט זיינען פארגעקומען פיל וויכטיקע געשע־ ענישן: די פאיריזער קא:פערענץ , די אונא־קא־ מיסיע אין ארץ־ישראל' אא״וו. און כאטש' ניט אומעטום האט מען גערעדט וועגן יידן איז אונדזער לאנע אבער אזא, אז יעדעם ווינטל, וואם טוט נאר א בלאז קען אונדז באלד אג־ ריירן, אויפצימערן און' אויפצאפלען... דאם 'איז דאך דער רעזולטאט .פון אונדזער ניט־בא־ זעיסנקייט, ניט־אייניגעווארצלטקיייט און בפרט אין דער איצטיקער ספעציפישער לאגע אלם יידן און דעפי־מענטשן. די וועלט איז נאך ניט געקומען צו זיך פון דער מלחמה און נאך ניט באוויזן אפצופילן דעם ג׳ געבענטשטן שליום און עם בא־ ווייזט זיך ווירער דאס געשפענם פון מלחמה און אומקום. און מער פון אלע נויטיקן מיר זיך דאך אליין אין שלום, פרידן איז פאר אונדז א לעבנם־ פראגע. מיר מוזן האבן פרידן, כדי צו קומען צו זיך, מיר מוזן האבן' פרידן, כדי קומען אד^ים קיין א״י און זיך איינווארצלען, מיר מוזן האבן פרירן, כרי א סוף צו מאכן צו אונדוער הייט־ לאזיקייט, אבער די וועלט יעכנט זיך נישט לחלוטין מיט דעם וואס מיר דארפן, די וועלט גייט איר וועג, פירט איר פאליטיק, ניט קוקנדיק צו דאם איז פאר אונדז גינסטיק ארער אומגיג־ סטיק. און ווירער געפינען מיר זייך אין דער לאיע פון א וואלדערער, וואם באמיט זיך וואם שנעלער קומען צו א ישוב' איידער די זון פאר־ גייט... מיט א יאר צוריק האבן מיר געקלערט. אז די 1נן גייט 'איצט פאר אונדז אויף, היינט שמעקט שוין ווידער מיט בין השמשות און דע־ ריבער די נערוועזיטעט, אומרואיקייט און גע־ שפאנטהייט. און דעריבעראיז דאם ווארטןמיט פאר־ לייגטע הענט אויף קאמיסייעס און הבטחות אן אומזיסטעס און אן י אויסזיכטסלאזעם. מיר האבן שטענדיק געזינדיקט זאינדיק: "ויואם ם־וועט זיין מיט כל ישראל וועט' זיין מיט ר' ישראל”. די צייטן זיינען שוין פארביי, ניטא מער יער כלל ישראל; זיינע ביינער וואלגערן זיך אויף די פעלרער פון גאנץ אייראפע, פארבליבן זיינען נאר יתירים, רעשטלעך, א'שארית הפליטה, וועלכע וויל ניט מער זיך נארן שאפן אילוזיעם. נאי קוקט אפן און שרעקלאז דער צוקונפט אין די אויגן. די לעצטע צייט האט מען, ווי די געווייג־ שאפט ביי אונרז מרור דורות. אנגעהויבן שאפן און ארויסברעכגען געפערלעכע' אילוזיעס מיט קאנאדע. נארוועניע און שוועדן. אין נארוועניע און שוועדן', ווי באקאנט. געפינט 'זיך א יירישער ישוב פון עטלעכע טויזנט מאן, וואט קען אויפנעמען נאך א יי נ י ק ע ה ו נ ד ע ר ט' יי ד ן, מיט קאנאדע איז פארנעקומען סתם א חוזק־ שפיל. פלוצלונג זייניען הוגדערטער יידן געוו^רן האלץ־העקערם, פשוט חוטבי־עצים. עם האט זיך אבער איויסגעוויזן, אז פון די אלע הונדערמער האט מען אויסגעקליבן 3 (שרייב און לייען דריי). עם האט זיך ארויסגעוויזן דער אלטער כלל, אז ם־איז'נאך ווייניס וואט מען וו/ א;יין, מען דארף דיער צווייטעי צד זאל אויך וועק און דער צווייטער וויל נישט. וועיט עם עפעם לערנען אונדזערע יידן? לאמיר גלויבן, א! יא, אויב דאם וועט ארויסקלאפן' פון אונדזערע קעפ די פאטא מארגאנעס־זעאונגען, וועט זיין יצא הפסדו בשכרו. נאר אויב אזא עמיגראציע־שטימונג איז נעפער־;'עך, איז ניט ווייניקער געפערלעך די רואיקייט, דאם זיצן אויפן ארט, ווארטנדיק אויף א ישועה. דיי געשיכטע האט שוין אונח געלערנט, אז די בוך פון "קרן קיימת" האבן זיך פארשריבן מיט זייערע אפפערוויליקע מעשים, אומצייליקע יחידים, צווישן זייי בעלי־שם און בני בלי־שם, אנא־ נימען, וואס האבן נישט געזוכט קיין רעקלאמע, קין פרסום. ראם זיינען געווען מענטשן, וואם זיינען געקומען' פוגם פאלק, נעלעבט צווישן פאלק און זיך מקריב געויוען פא־רן יידישן פאלק. י דער קרן קיימת האט געפונען דעם טיפסטן אפ־ קלאנג ביי אלע אוינדזערע פריינט און פארערער אין דער יידישער, ווי אין דער גישט יידישער וועלט, ווי ז באראן עדמונד ראטשילר (הנריב הידוע), לארד מעליטשעט (סיריאלפרעד מאנד), ללאיד דזשארזש, לארד באלפור, לארד רידינג און' פיל אנידערע. זייי האבן געהאט די געלעגג־ הייט זיך נעענטער צו באיקענען מיט די אויפנאבן און דערנרייכונגען פון "יידישן נאציאנאל־פאגד" און האבן זיך מיט דער גרעסטער איכטונג אוים־ נעדריקט ווענן דעם נרויסן פאלקם־אויפטו, אבער צו האבן מיר, וואם וועלן עקספלא־ אטירן' דעם קק״לי־ב׳אדן פאר 'אונדזער פערזעג־ לעכן נוצן שוין געטאן אלעס פארן "יידישן נאציאנאל־פאנד״? ווען מיר וועלן זיך נעמען נעענטער באקע־ נען מיט די ציפערן פון די הכנסות פון קק״ל און וואם עם איז פאר די.נעלטער געשאפן נע־ ווארן, 'וועלן מיר, צו אונדזער גרויסן באדויערן, מוזן קומען צום אויספיר, אז מיר, יידן, קומען צום באוווסטזיין, נאר בעת פדר געפינען זיך דירעקט אין א שווערעיר צרה. אונדזער לאגע אין אל ע גלות־לענדער, אפילו אין די "נארמאלסטע צייטן, זייגען שטענדיק נישט מער נעווען ווי ערב פא־ נראם. עקסצעסן אדער עלילת־דם־פעריאדן. ידי צווישן צייטן זיינען נאר געווען קליינעיאטעם־ פויזעם. און דאך האגן מיר זיך נישט ארנמנע־ זען, אז מיר 'מוזן אוועק. אין א מאמענט פון ק; עפ האט זיך דער נעלט־בייטל, בריייטער נע־ עפנט אבער דער גיף און די נשמת איז ווייטער געבליבין אין גלות. מיר האבן זיך שטענדיק נע־ פוגען אין דער ראל פון דעם פוילן פויער, וואט האט קיינמאל נישט פארריכט זיין צעבראכענעם דאך, ווייל'ווען די זון שיינט דארף מעין דאך דעם דאך נישט און ווען עם רעגנט קען מען אים נישט פארריכטן. מיר ווילן נעמען דעם פעריאד 1901-1920, א פעריאד, 'פארפלייצט מיט יידיש בלוט אין אייראפע' און ספעציעל אין צארישן רוסלאנד. אין דעם דאזיקן צייט־אפשניט האט עקזיסטירט א רוסיש -ייידנטום, וואים האט נעלייטן פון פאר־ שיידענע תחומי־המושיב, האט דורכגעמאכט א נרויסע כוואליע פון פאנראמען, דערנידערונגען און רדיפות. דאם דאזיקעייירנטום האט געהאט די מאטעריעלע' מענילעכקייט אויסצוילייזן דעם נאנצן באדן־רעזערוו אין ארץ ישרא;, באזעצן אים און קולטיווירן. די בראדסקים, באראן נינצ־ בורג און זייער נלייכן האבן פארבירייטערט זייער באזיץ און רייכטימער אין די פארשאלמע־ נע מיט יידיש בלוט אננעזעטיקטע מקומות, וויסנדיק גאגץ גוט, אז זייי בויען נישט און זיצן נישט אויף זייער אייגענער ערד. און ווי ווייניק פארשטאנד האבן אונדזערע גבירים געהאט צו אן אייגן זיכערין באדן, צו אן אייגן פונקט. ווענן א באגעגעניש פון ברא רסקי מיטן קיעווער נענע־ ראל־נובערנאטאר ווערט דערציילט פאלגנדער כאראקטעריסטיישער פאל: אין א קארעטע צו־ זאטען מיטן גענ.־גובערנאטאר איז זיך דורכגע־ פארן איבער די קיעווער גאטן, דער יידישער גביר בראדסקי. אויף איינעם פון די קיעווער גאטן האבן זיי באמערקט א וואלגערנדן זיך אין ב״לאטיקן רינשטאק - אוקראינער. בראדסקי האיט אנגעוויזן אוייפן שכור, וואם ליגט אויף דער בלאטייקער ערד. אויף דעם האט אים דער געג.־ גוביערנאטאר געענטפערט: "ערי ליגט אבער אויף זיין אייגענער ערד!". י " דאם, וואט דער רוסישער גענעראל־טבער־ נאטאריהאט אונח מיט איראניע אגנעוויזן, האכן מיר 'יידן עם נישט געוואלט פארשטיין, מיר האבן זיך נישט באמיט צו דעירווערבן זיך צו וואלגערן אויף אייגענער ערר. די צייט האט זיך ביט ער אפגערעכנט מיט די יידיש ע גבירים און בעלי־ גופים אין רוסלאנד, וועמען די גרויסע א קט א בער־ רעוואלוציע האט לנמרי אפגעווישט. צום גליק אבער האט אונדזער אויפבוי־ווערק פון סאמע אנפאנג אן זיך ניט באזיריט אויף די גאלד־מאגנאטן נאר אויף די ברייטע פא;קם־ מאם,. זיי האבן מיט זייער געזונטן חוש י דער־ פילט אין דעם קק״ל די עכטע פאלקט־אינסטי־ טוציע און די פארשטענדעניש איז' געוואקסן צו־ זאמען מיט דער ארבעט פון יידישן־גאציאנאל־ פאנד און דער פאלקם־קאפיטאל איז .נעווארן א^ץ גרעטער און באדייטנדער. פון די קליינע פאלקם־גראשנם איז אין די יארן 1901-1939 געיזאמלט 'געווארן די בארייטנדע סומע פון 4.747.000 פונט שטערלינג אד ער 23.735.000 דאלאר, וואט האט דערמעגלעיכט צו דערווערבן 473.000 דוניאם פאלקט־בארן, חוץ פריוואט־בא־ זיץ, אויף דעם באדן זייינען אנטשטאנען 146 נייע ישובים, ווו עם האבן זיך' באועצט 59.000 יידיש ע נפשות. דער קק״יל האט נישט נאר באדן געקויפט, דאס איז ווייניק'צו זאגן. יער האט דעם באדן גענומען אין באזיץ, דארט ווו ם־איז פאליטיש געווען פאר אונדז אמנויטיקסטן, דארט אויף די געזעצגעבערישע פארהאנדלונגען פון ערשטן ציוניסטישן קאנגרעם, דעם "ייידישן פארלאמענט אונטערוועגם", ווען עם האבן אג־ געהויבן ארויפניין אויפן ריכטיקן שלייאך, ידי מרוימעריש ־ נביאישע מלוכה־פלענער פון די דאמאלסדיקע ציוניסטן־פירער מיט ד״ר הערצל בראש, איז געקומען פראפ. הערמאן שאפירא מיט זיין פאנטאסטישן, אבער צוגלייך רעאלן פולבארעכטיקן פלאן, וועיגן שאפן א יידיש נא־ ציאנאלן פאנד, אילם באזע צו לייגן דעם יסוד פאר דער צוקונפטיקער יידישער מלוכה אין ארץ ישראל. ער האט גוט פארשטאנעך אז דער גרונט־פרינציפ י פון א מלוכה, איז דער באדן־ רעזערוו און זיינע נאטירלעכע רייכטימער, וואם מוזן געהערן דעם פאלק אלם "קרן קיימת". פראפעסאר צבי' שאפירא, האט ביז ער איז געקומען 1 פארי דער עפניטלעכקייט ווי א וויסג־ שאפטם־מאן מיט זיין דערפינונג, געמאכט עקם־ פערימענטן אין זיין לאבאראטאריע, וואם איז אץ יענער צייט געווען די ארבעטם־פעיריפעריע פונם גיי־אנטשטאנענעם ציוניסטישן געדאנק, וואם האט אנגעהויבן אננעמען בלוט און פלייש און ווערן א פולסירנד' לעבעדיק באשעפעניש. ער האט אנגעפאנגען מיט זיינע עקספערימעג־ טאלע געליט־זאמלונגען, וואם זיינען אויך געווען דער יסוד פאר דער אנטשיטייאונג פון דער קא־ לאסאלער "קרן קיימת לישראל״־אינסטיטוציע, וואם איז אנערקענט געווארן אויפן פינפטן ציו־ ניסטישן קאנגרעם אין יאר 1901 אויפן פארלאנג פון אונדזער גרויסן מנהג. דיר טעאדאר הערצל, שוין נאכן טויט פון פר^פ. הערמאן שאפירא. דער יידישער^ נאציאגאל־פאגד האט זיך באגעגנט אין דער - פוןיטאג־צו־טאג וואקסב־ דער - ציוניסטישער מחנה מיט גרוים ענטו’זיא1ם, זיינע הכנסות האבן זיך געשטייגערט און די רעזולטאטן זיינען'געווען גלענצנדע: צענדליקער טויזנטער דונאמען אויסגעלייזטן באדן אין ארץ־ ישראל, גרויסע שטחים באוואלדעטע ערד און יידישע פיאנערן, אלם די באוווינער און קולטי- ווירער פון' דער נייער פאלקס־ערד, וואס האט געטראגן פירות און דערגיערט זיינע באז יצער. '46 יאר ציט זיך די לאנגע גאלדענע קייט פונם "קרן' קיימת״־קאפיטל אין דער געשיכטע פון דער ציוניסטישער רענעסאנם־באוועגונג. א הא;בער יארהונדערט־לעבן פון אן אינסטיטוציע, וואם אירעיצילן פון ארבעט זיינען געווען גע- ווידמעט אויםש;יםלעך און אליין נאר דעם יידישן פאלק. פון די געלטעוז, אדער ביעסער געזאגט, פון די גראשנם פונם פאלקם־מענטש איז גע- שאפן געוויארן דער אוצר'און דער באדן־רעזערוו, וואם א ז 'און וועט פארבלייבן לצמיתות דאם איייגנטום פונם גאנצן יידישן פאלק. דער דעוויז פון קק״ל איז שטענדיק געווען "פרוטה;יום והארץ נגאלת״, - א גראשן א טאג און דאם לאנד וועט אויסגעלייזט ווערן. אינם גאלדענעם חרך איבער אלעמענם קערפערם. א חוצפה פון א מיידל אזוי צו ריידן צו דער פרינצעסין. די פריגצעסץ אליין איז ווי א פארגליווערטע געבליבן זיצן א פארזונקענע אין ־מחשבות. עם האט איר געע״קבערט דער געדאנקז אפשר איז דאם מיידל גערעכט? איז עם טאקע איינער פון אירע קאפריזן? חגה׳ לעם רייר, וואם זיינען גע־ פאלן אזוי ווי די שפיזן און געטראפן גלייך אין די הערצער פון אלע הויפלייט, האבן אינגאנצן מבלבל געווען די רעיונות פון דער בת־מלכה. זי האט אפילו נישט באמערקט, ווי מען האט חנחיקיען ארויםגעפירט און זי איז פארבליבן ב;ויז אין קרייז פון אייניקע פון איר טאטנם יועצים. ערשט דער ארייננעקומענער טאטע, דער קעניג, האט זי ארויסגעבראכט פון איר פאר־ גליווערטן' צושטאנד: -גיי ארוים, טאכטער, אויפן באלקאן, דער המון וויל, דיך באגרייסן צו דיין פארלאבונג- האט ער איר געגלעט איבערן קאפ. מיט א געקינצלטן שמייכל האט זי געענט־ פערט דעם יובלנדן המון. אין קאפ האט איר געמאטערטדער נעראנק ואפשר אייו זי געירעכט? צוריקקערנדיק זיך אין צימער האט די פרינצעסין געלאזט פאלן פון אירע אויגן צוויי גרויסע טרערן.' א מלאך, דער שר של שטים פונם גרויסן קעניגרייך, האט די טרערן באלד אונטערגעכאפט און געבראבט זיי פארן כסא הכבוד.4 "זע, אלמעכטיקער די ריינע אומשולדיקע טרערן ■פון דער בת־מלכה. זי האט א קרישטאל־ ריינע נשמה און אזעלכע כיונות' נעם די דאויקע טרערן פאר עדות און פאררעכן איר מחשבה כמעשה". און א בלענדנד ווייס מל אכל האט אויפן שפיץ פון זיין פליגעלע אונטערגעטראגן די טרערן, ווי צוויי פערל, פארן כסא הבכוד און ארייגגעלייגט זיי אין איי^יקן לאגל פון טרערן... און נאך זיצט אונטן די בת מלכה מיט אן אראפגעלאזיטן קאפ און איבער איר שטייען די יועצים פון איר אלמעכטיקן פאטער, דעם הער־' שער, אין שווארצע קליידער און גרויע פארוקן, בארואיקנדיק זיז -נישט כדאי, קינד, איבערצונעמען זיך י־מט אזעלכע נארישקייטן. \