Undzer Worṭ · 1947-05-08 · 17/55 (8.5.1947) · p. Seite 7

UU^üKSZTlK, 8. MAJ 1947 LTifcii “וער■'u'ifcS Z;..» i ח, גאלתאמד באמבערגער דראט. סטודיע, געפיגענדיק זיך גע״לעגנהייטלעך דארט (ח־ בעקער 0 קונסט א׳, געטלעכקייט, פאר וועלכער מען מוז האבן גתים פיעטעם, אפשוי און באהויכט זיין מיט א גרויסער דאזע אידעאליזם, ווו איז אייעד אידעאליזם אוינתערע געהויבענע קינסטלער?... מיר באגריסן מיט גתים צופרידגהייט די איגיצאטיוו פון צוזאמענתפן א צוזאמענטרעף פון די ארטיסטישע כוחות אין דער אמעריקאנער זאנע, מיר קעגען אבער נישט פארשטיץ, וואס עם באדייט דער נומערעס קלאאוזום. להיפוך, האט נישט קיין מורא פאר די נייע כוחות, נעמט זיי אוייף, קלייבט פון זיי אוים דאם נוטע. וועמען מען דארף לערנען - קארגט גיישט קיין מי, ווייל עם איז נישט קיץ ענין'פון קאגקורעגץ, נאר דער אוצר פון גאנצן יידישן פאלק. בפרט ווען, ווי ׳מיר האבן עם שוין דערמאנט, געפיגען זיך צווישן די בלאנחענדע טרופעם, גאנץ נישט קשח״דיקע שטערגם, וואס האבן א רעכט צו זיין די מיטבויער פון א גוטן יידישן טעאטער. אוי פן אויער פון די חברים רעדאק־י טארן פון "אונחער מאמענם"! אין נומער 12 (A0 פון 1־טן מאי ח. י. אין א ווינקעלע אויף דער צווייטער זייט, האט איר פארעפנטלעכט פןן איינעם א י. ש. אונטערן נאמען "אין די לאגערן פון ציפערך, וואם מיר מוזן אגרופן מיט דעם איידעלן נאמען "*ומפאר־ אנטווארטלעכקייט״! מיר האבן' ידיעות פון ציפערן, וואס זאגן גראד דעם היפוך פון דעם, וואם עם שריייבט דער מחבר פון אייעד ארטיקל, וועמען מענטשן קענען פאר איינעם, וואם קומט אתים פון א סביבה, מאם איז פאראינטערעסירט צו זען שווארץ און צו פארשווארצן דאם פנים פון אוגד־ זער נאציאנאלער רעפרעזעגטאנץ. עם איז פון אייעד זיים א פארברעכן צו פארעפנמלעכן גישט קאנטיאלירטע קארעספאג* דענצן פון אומפאראנטווארטלעכע מחברים. אוגד- זער אויפגאבע איז גישט צו פארטוגקלען די הא־ ריזאגטן מיט איבערגעטריבעגע גוזמאות, גאר להיפוך, געבן אביעקטיווע אפשאצונגען אין ליכט פון דער פאקטישער ווירקלעכקייט, וו אם איז פיל ליכטיקער ווי עם ווילן אונח פארשטעלן מעגטשן פון צווייפגהאפטער נאסור. "חכמים הזחת בדבריכם"! (ג) .■■■■י.!1.. י■■■ .!<«,<- און לייענט איבער, נאר פלוצלוגג פארהאלט זיך זיין בליק אויף א מיגע באשריבן מיט העברעישע בוכשטאבן r עם ישראל חי! "הא"!? און דאם וואם איז? פרעגט ער מיט שטויגונג, דריקנדיק די לענגלעכע מיגע אין האנט. - "דאם יידישע פאלק לעבט״ן ענטפערט רייבענבאך ערגסט. - א. איך פארשטיי שוין, דאם איז סיזעלבע וואם גיעך זשיע פאלסקא? ניט אמת? - ״עטוואס ענלעך - צעשמייכלט זיך רייבענבאך אין פארלעגנהייט. - אבער גייעך זשיע פאלסקא, וועט ער ניט שרייבן... ער טראכט נאר וועגן זיין פאלק", - רופם אוים דער יעפרייטער מיכאלםקי. "נעם־ זשע דו און שרייב... םיפע;ט דיר מינעם?״ - מישט זיך אדיין לעווין. ־- דארף ער דאך קעגען שרייבן... בראנפן טרינקען קען ער, - שרייט אוים סטאך. "איר דארפט א-ע געמען א ביישפיל, כ־האב דעם אייגדרוק, אז רייבענבאך האט אין קאסטן מיט די מינעם די געפילן פון זיין הארץ, זע מאקע, אז דיינע מינעם זאלן מרעפן אין ציל". אין א וויילע שפעטער שפרינגט דער פא־ רוטשניק אתים פון אקאפ און געמט זיך שלייכן פאראוים אין חושך דיקן פעלה שומםקי ציט אתים א פלעשל ספירט פון טאש און דערלאנגט יעדן צו עט;עכע שלוק, מיר פארבייסן מיט הארטע סוכארעם און פארדרייען מאכארקע פאפיראסן. די ארטילעריע־קאנאנאדע פון קעגנער ווערט שוואכער, פון ציים"צו צי ט לאזן זיך נאך הערן זאלפ״ן. דא און דארט ב-יצט אויף א רא־ קעטע און פארלעשט זיך, איך שפאר זיך אן געבן ווינקל־מעסטער פון מינאמיאט און קוק זיך איין אין די פלאמען־צוגגען פון די ברענענדע הייזער, וואם רייסן זיך דורבן נאכטיקן חלל צום הימל. אין גרויען כאור פון אויפגייענדן טאג דער־ הערן זיך פלוצלונג אייגצלנע זאלפן פון אונדזער ווייט־שיםנדער ארטילעריע. און מיט אמאל דערטראגט עם זיך פון אלע זייטן מיט א משוגע־ דיקער'פייפעריי, זואס שניידט דורך די לופט, םירייסט און עם פלאצט אויף די פאזיציעם פון קעגנעב און דאס געקלאפעריי פון אוגדזער מאשין־געווער פארתילכט די ארומיקע פעלדער. -"קאמפאניע מיגאמיאטן! צו 20־מיגעם לויפיק פייער!״-באפעלט א1גדזער,פארוטשניק. אוגחערע מיגענווארפער צעשפייען זיך מיט פייער, די מיגעם רייסן זיך פון די לופע־מיילער מיט שרפה־פלינקייט אין הימל אריין, אראפ־ פאלגדיק איבער די פאזיציעם פון קעגגער, א זר..." אין נישט מאכן רעקלאמע זיך און דער פתי, דערמאגענדיק צעגטליקער מאל: "לאלא פאלמאן און געשריבן פון יצחק פערלאור און אנגעבן אויף די אפישן מיט פעטע אותיות, אז עם וועט קאנפערירן דער "דיכטער יצחק פערלאוד - דערביי דערלויבט מען זיך צו הייםן באציאלן פאר דעם דאזיקן ״פארגעניגך צו 20 מארק פאר א בילעט. דאם זעט איר, איז דער ריבטיקער שווארצהאגדל און גאר א בי-יקער! עם וואגדערן■ ארום אויף גאסטראלן פאר־ שיידעגע דראמ. קרייזן, ארטיסטישע כוחות, מענטשן מיט באגאבונג; לעצטנם האט אונדז באזוכם דער אגסאמבל פון דער טרופע ',מיר לעבן אויף", צווישן וועלכע עם האט זיך אויסגעצייכגט, דעי לייטער פון דער׳טרופע ה* לעווקאוויטש, ווי עם ווייזט אויס, איז ער א כח פון פריער־ דיקע צייטן און ער האט באוויזן פון רויע מענטשן צו שאפן אן "עפעם". אמת עם בלייבט גאך פיל צו וויגטשן, אבער פאזיטיוועס איז ביי זיי אום־ באדינגט פאראן, און עם איז א חוב מיט• זיי זיך צו באשעפמיקן. ווייטער האט זיך פאר אונת פרעזענטירט די ארטיסטן פוגם "נייעם מיכענער יידישן טעא־ טער"" איך וויל גי שט צעגלידערן זייער פראגראם, צו וו^לכן מען קען האבן געוויסע טענות, וואם וזאלט זיך געלאזט לייכט אויסמיידן, ווען עם וואלם עקזיסטירט א געזוגטער ארטיסטישער "צענטער". עם מוזן אבער אנערקענט ווערן די נוטע ארטיסטישע^ פייאיקיימן פוגם גאנצן אג־ סאמבאל, וועלכע דארפן אויסגענוצט ווערן אוים־ צובויען א "יידיש טעאטער". ווייל דאם זייגען מעגטשן, וואט האבן געפוגען דעם וועג פון צו־ זאמעגוואקסן און דעתואקסן זיין צו דערפילן זייערע אויפגאבע. עם דארף דורכגעפלעוועט און דורכגערייגיקט ווערן די אטמאספערע אין די רייען פון די "גדולים", וואם באהאלטן זיך אוגטער דעם מאנטל פון דער ארטיסטישעד אריסטאקראטיע. עם מוזן פארשטיין די היית בעקערם, אז די קונסם, וואם ווערט געשאצט מיט'מטבעות, איז קיץ קוגסט נישט, און קען גישט האבן קיץ עקזיסטעגץ בארעכטיקונג. גייציקייט מיט קונסט הארמאניזירט ניט. די קונםט ליידט ניט קיץ שפאלטן, מעגן זיי זיין די בארעכטיקסטע אין דער וועלט... און אוודאי נישט ווען מען הייסט זיך באצאלן 1000 מארק פאר א צוויי שעה מיטהעלפן צו דער רעזשיפון ״200.000״ ביי דעי לערנען, מוז מען אליץ זיין א "יש", מען מוז זיין דערצו דערוואקסן און באזיצן די נויטיקע קוואליפיקאציעם מיט א פראדוקטיוון סטאזש. מיט א געוויםער ציים צוריק, האט זיך גע־ לאזט אין וועג פון א דיםקוסיע, דעיר דיכטער יצחק פערלאוו אין פארם פון א "דיאלאג" אין עגין פרעסע און טעאטער. לייענעגדיק ראם את־ טיקל, וואם איז געווען געדרוקט אין צענטראל ארגאן "אונדזער וועג". האב איך געוואלם גלויבי, אז עם איז אן ערגסטער שריט, - כאטש נישט אויף קיץ פאסיקן אויפן - צווועלן סאגירן די נישט געזונטע לאגע אויף די דערמאגטע געביטן. עם זיינען געקוימען עגטפערם מיט פארשלאגן, אבער דעם ה* פערלאוו האט נישט געפאסט - זעט אוים' - צו לאזן זיך אין וועג אריץ. ארער ער האט מיט זיין "באגאזש". פשוט מורא געהאט צו גיין, וואם איז אמוויירשיינלעכסטן און אין וואס איך האב זיך געקעגטלעצמגם איבערצייגן, בעת דעם אויפטריט פון לאלא פאלמאן אין באמבערג, וווי דער ה4 פערלאוו האט״זיך פרע־ זעגטירט אלם דיכטער, פארפאםער און קאג־ פעראנסיער און אין אלע די אויםגערעכנטע ספעציאליטעטן ך,אט ער זיך אתיסגעוויזן פאר ווייניקער ווי פייאיק. איך וויל אויסמיידן דאס באהאנדלען די פערזאן פון לאלא פאלמאן, משום דרך ארץ פאר איר פארגאנגענעם ארטיסטישן . סטאזש, אבער איר מאן דער דיכטער און׳ פרעטענםיע האבער דארף וויסן, אז אפיל«-אין ארטיסטישן לעבן, איז מען זיך נוהג צו ווארטן אויפן "יהל-וך א פ; פול מעגין סיום המסכת, ווייטער האבן גע־ האלטן דרשות ר׳ נפתלי הערץ ראבמאן, ר4 יודא אלטמאן ה״ב אלימלך לאגדעסמאן - די אויבג־ דערמאנטע האבן אין זייערע דרשות אנגעוויזן אויף דער וויכטיקייט פןן למוד התורה און אג־ געוויזן אויף די גוטע רעזולטאטן אין דער דאזי־ קער אקיצע פון כולל. י די העכסט אינטערעסאנטע מסיבה מיט דער סעודות מצוד, האט זיך פארענדיקט מיט גרויס באגייסטערוגג מיט אויסדתקן פון האפגונגען און ווזנטשן, אז די אנגעחויבענע מ״ם נדרים זאל מסיום ווערן אין ארץ ישראל. בךציון מ. עם איז דער לעבנס שטייגער פון יעדן מענטש; מיט יעדן טאג באקומט דער נייער וועלט־בירגער מער ידיעות אין לעבן, באקאנט זיך כסדר מער מיט די "הויות העולם" און נעמט אויך אן די לעבנספארמען פץ דער ארומיקער סביבה. ער הויבט אן מיט דער "א". וואם קומט אתים ביי אים;כתחילה, א פארקריפלטע, א דעפארמירטע, דאן ביסלעכווייז. בהדרגא אין לריף פון דער לערע, געמט ער איבער די הוראות* פון זיינע מלמדים, וואקסט אוים מיט זיי און אין פיל פאק שטייגט ער זיי זאגאר איבער און וואקסט אוים א זשעני, א מורדדדרך אדער גאר באגרינדער. מיר קענען היינט צו טאג ריידן - פון א פרעסע, וואם האט שוץ באוויזן דורכצומאכן - מים אירע באשיידענע כוחות - א גאנץ שיינעם עוואלוציאנערן אויפשטייג, אנהויבנדיק פון אלף און באקומען א פרצוף, א געשטא׳״ט, אזא מיט וועלכער מען דארף זיך לחלוטין נישט שעמען, און אויב ,גישט אלע חאבן דערגרייכט אזא ניווא, איו עם דוקא די שולד י פון די, וואם רעכנען זיך נישט מיטן דעת חההל, נאר גלויבן, אז זיי זיינען עם די, וואם וואלטן געקענט מדריך זיין אנדערע, עם זיינען די "אמאליקע גדולים“, וואס האבן לעצנם געשפיגן מיט פייער אויף די, וואם האבן די גאנצע 100% פארדינסטן, וואם מיר קענען זיך חייגט גרויסן מיט אוגזערע דערגרייכונגען. עם איז שויך גישט איינמאל געזאגט געווארן און עם איז אויך מער ווי פארשטענדלעך, אז בכדי צו קענען וועמען עם איז מדריך זיין, אדער ב״ה דער כולל שארית הפליטה, פון אגודת ישראל תחת השגחת הרבנים אין לאגער באמ־ בערג, האט יום ב׳ לסדר שמיני תש״ז, ביי דער געלעגנהייט פון יומא דהילולא של מרן מצאנז, בעל מחבר פון ספר "דברי חיים" זצוק״ל, מסיים געווען מ״ם בבא מציעה. נאכן סיום איז פאר־ געקומען א גרויסע סעודה אין גרויסן זאל פון בית המדרש, מים דער באמייליקונג פון 150י חברים פון אגודת ישראל און סימפאטיקער פו אנדערע פראקציעם. בעת דער סעודה איז ארויסגעטרעטן דער מנהל הכול; ר• שלום יוסף ענגעלסבערג, מיט סיום מ "ם כבא מציעה אין לאגטר באמבערב שטויב איבער אונדזערע אקאפעם. מיר באקומען דעם באפעל: - צו די מינאמיאטן! און יערער שלייכט זיך האסטיק אויף זיין שטאנד־פוגקט. פארוטשניק ניעטקאווסקי. שפרינגט אדיין אין אקאפ, ער לויפט פון איין שטאגדפונקט צום צווייטן, געמם אפ ראפארטן, קאנטראלירט די ריכטונג פון אננעשמעלטן צי;, דער שארף פון זיין בליק טראגט זיך אין געדיכטן חושך פון איין זעלנער אויפן צווייטן, וואם קניען נעבן די מינאמיאטן אין פולער אויסריכטונג. י - ״זעלנער, געדענקט! דער אנגריף אויף דער פארט־שטאט קאלבערג דאס איז אייגע פון די וויכטיקסטע' עטאפן אין די קאמפן פאר בערלין, נאר די חיה" האט זיך אויך דא שטארק פארפעסמיקט, זי וועט זיך מים ציין און נעגל פארטיידיקן, נאר מיר וועלן זי ברעכן, גלייך ווי מיר האבן זי ביז איצט געבראכן! פארשטאנען! און איצט, פלוטאן־פירער צו ימיר!״ פארוטשגיק טשיזש, כאראגזשי, טוויארקאווםקי און סערזשאגט בראון לויפן צו, סאלוטירן און ווארטן אויפן באפעל. - "דער ערשטלר פליטאן דעקט די פערטע שיסער־קאמפאניע, דער' צווייטער די זעקסטע און דער דריטער דעהט די פינפטע, די ניינציק מיגעם אויף א מינאמיאט, צו פופציק אויסנוצן ביים ארטילעריע־פייער און צו פערציק מיטגעמען אין אנגריף,! פארשטאנען!?״ י- ״אזוי איז!״ - ענטפערן די פלוטאן־ פירער סאלוטירנדיק. - און די מינעם האט איר שוין קאנטרא־ לירט? דעם פערטן צוגאב־לאדונג ארומגעוזיקלט? א גו, לאמיר זען״ -;אזט זיך דער קאמפאניע־ פירער דורבן דורכגאנגס־גראבן, אויפמאכנדיק איין קאסטן נאכן צווייטן. נאר פלוצלונג פארהאלט זיך זיין בליק, ער נעמט אתים זיין טאשן לעמפ; און באלויכס מיטן מאסקירטן־פייער; דעם אויפגעמאכטן קאסטן, די מינעם זיינען באשריבן מיט קרייד. - "צו וועמען געהערט דער קאסטן!? ווער האט דאם אזוי די מינעם באשריבן?״ - פרלנט דער פאתטשניק מיט שטוינונג. רייבענבאך פארלירט ־ זיך א וויילע. נאר באלד באהערשט ער זיך. גלייכט זיך אוים און לויפם צו צום אויפגעמאכטן קאסמן. - "הער פארוטשניק, איך מעלדע געהארב־ זאם, די מינעם געהערן צו מיר". -"אזוי גאר?1 הם, איגטערסאנט. לאמיר נאר זען, וואם שרייבסטו עפעס אויף די מינעם׳;? - אן ענטפער פאר געטא, פאר טרעבליגקי, פאר מי;יאנען פארברענמע פרויען און קינדער, - שעפטשעט רייבעגבאך שט/. די מינעם זיינען באשריבן מיט לאטיינישע בוכשטאבן. דער פא־ רוטשניק נעמט זיי מיט נייגער ארזים פון קאסטן אץ פייער פון אנגריף שאול קארטשעווער צו פארטושן די געדאנקען פאר. דעם ■ אגגריף איז נאר דער ביטערער טראפן... נאר צום אומ־ גליק האבן מיר די הונדערט נראם גאך ניט דערהאגטן. נאר פלוצלונג. א ראקעטע פון קעג־ נער ניט זיך מיט א בליציקער שנעלקייט א חויב איבער אונת אין הימלישן תים, אראפלאזגדיק זיך אין א האלב־רונדן קרייז, באלייכטנדיק דאם פעלד פון אונדזערע אקאפעם. מיר שליידערן זיך אינסטינקטיוו צו דער' ערד. פרעסן זיך צו איר, גלייך ווי זי וואלט אוגדזער איינציקע באשי־ צערין געווען. נאר באלד פארלעשט זיך די ראקעטע און דער חושך ווערט דוכט זיך נאך געדיכטער. לע־ ווין שלייכט זיך צו צו מיח - ווען גייען מיר צום אנגריף?! פרעגט ער מיט זיין הארטער שטים, אראפנעמענדיק זיך דעם העלם פון קאפ. ווארשיינלעך פארטאג, סיאיז אפהעגגיק פוןבאפעל. - באפעל און באפעל. שוין דריי יאר ווי דו לעבסט מיטן באפעל, מארשירסט לויטן בא־ פעל, און ווערסט דערחרגיעט מיטן באפעל, כיוואלט געוואלט וויסן ווען וועט זיך שוץ דער באפעל ענדיקן?! און ווי אזוי וועט דאס לעבן דאן אויסזעך? - א, דאם איז שוין ניט ווייט - רופט זיך אן רייבענבאך - דעראבערן מיר איצט די פארט־ שטאט קאלבערג, בלייבט נאך א חונדערט און צוואנציק קילאמעטער ביז בערלין. דארט דארף מען,דערשלאגן די חיה אין איר ד״ייל.' - אבער דערגאך? דערנאך!? וואם וועט דאן זיין? - וויל לעווין וויסן. - זיי די פאליאקן, די רוסן וועלן זיך אומקערן אין זייערע הוימען, און מיר ווזהין? צו די קברים? - קלער ניט אזויפיל אדיין. טראכט גליי־ כער וועגן דיין קאפ... נאהער וועסטו זען, אלע פעלקער וועלן ווערן באפרייט, וועט מען אונת אויך צוריקגעבן אונדזער ארץ ישראל. וואס ס׳קומט אונת ניט? ווייניק בלוט געגעבן אויף די פראנטן? - פרעגט רייבענבאך. - און אז ם־קומט דיר וועלן זיי דיר געבן? גיי זוך ביי א קאזאק יושר, באפעלן צום אנגריף, דאס קענען זי׳ דיר יא געבן.... - בלייבט לעווין ביי דאם זייניקע. -'"זיי וועלן געבן! זיי מוזן געבן"! צע־ היצט זיך רייבענבאך - אזויפיל מיליאנען אין די אויוונם אומגעבריאכט, *אזויפיל הרוגים אויף די פראנטן. די וועלט איז גאך ניט הפקר ■ ניאר מיטאמא/ נעמט 'עם קנאלן פון אלע זייטן, די ערד רייסט זיך מיט פייער, מיט לאוועם נאך האלבער נאכט, א געדיכטער חושך ריגגלט אונת אדום. דא און דארט באווייזן זיך פלאמען פון ברענענדע הייזער, וואם שניידן דורך דעם שווארצן חלל פון הימ;ישן תים. אויף די ’ארומיקע פעלדער רייסן זיך סגא־ ריאדן פון קעגנערם ארטילעריע, טפלאצט טיט פייער און דאם געקלאפעריי פון מאשין־געווער טראגט זיך סיעריעסווייז איבער אוגדזערע אקא־ פעם. גאר פאר אונת איז דאם א נאטירלעכע דערשייגוגג, מיד זיינען שוין פון לאנג' היימיש מיטן ריח פון פו;ווער און מיט די פלאמען, וואם באגלייטן אונת אין די שלאכטן. גיט ווייט פון אונתערע אקאפעם מערקן זיך אין דעם נאכטיקן חושך הרוגים־געשטאלטן, אוץ־ דאם איז נאטירלעך.אומגאטירלעך איז גאר דאים. וואס די פעלד־קיך האט אונת היינט ניט צוגעשטעלט די נאכט־יאדלע, מיט דעם קא־ גען זעלנער ניט שלום מאכן, און סטאנקא זידלט זיך אומאויפתערלעך אין דעם קוכערם מאמען אדיין, - מראץ דעם וואם דער קאפראל פעלסקי גיט אים צויפארשטיין, אז דער קוכער איז נע־ בעך גאט די נשמד, שולריק, ווייל ער איז אויפן וועג איד,עד געטראפן געווארן פון קעגנערם א מיגע. וואס האט אים •צעשמעטערט צוזאמען מיט דער קיך. נאר סטאנקא וויל דאם ניט פאר־ שטיין, פאר אים איז רער קוכער אן אפערמע, וואס האט ניט געהאט דעם קאפ אויפן קארק אויסצומיידן דעם קעגגערם מינע, און איצט שפילט די קישקע א מארש ביי א^עמען. רייבענבאך שפארט אן די ביקם געבן מי־ נאמיאט ביגדט אויף זיין רוקזאק און ציט ארוים עטלעכע סוכארעם, רופנדיק סטאנקאן צו זיך, זיי זעצץ זיך צוזאמען אויף דער פייכטער ערד פון אקאפ, גריזשענריק דאס פארטריקנטע ברויט. ס־טריפט א רעגנדל, וואם מאכט פייכט און קלעפיק די ערד און די־ זאלפן פון שונאים ארטילעריע פארשטארקן זיך. נאר אוגדזער אר־ טילעריע און מאשין־געווער שוויייגט... רער בא־ פעל איז ניט שיסן, ניט דעמאסקירן דך, ווייל פארטאג גייען מיר צום אנגריף. צום אנגריף.... נאר אויסטערליש איז די שטימונג פון זעלנער יפאר דעם אגגריף, אלץ קאנצענטרירט ז־ך אין דערווארטוגג אויף דעם וואס דער גורל ברענגט אין די נאענפטע מא־ מענטן מליט זיך. וועסטו אתים■ גאינץ?... אדער וועסמי לייגן דעם קאפ?... נאר זעלנער ווייס! שוי ן פון דער פראקטיק, אז די בעסטע רפואה u