Literarishe bleter · 1934-05-18 · 20 (18.5.1934) · p. Seite 314

ליסערארישע בלעסער נים. 20 (עצ) זײם 314 ד ע ל שסחה דאן / װ$רשס א בריװ םון שסעסל*) שטיל קלאפט דער זײגער דין םריבן םיק-םןק, אזוי שטיל איז אץ שטוב, די װענט?זוי גרא... ס׳איז אומעטיק-פײנלעך און שװער איז דאס שװײגן, עס שארט זיך פאמעלעך א שעה נאך א שעה... עם ציטערן שויבן ־ דאם שלעפט זיך א םירל, אין הארבםטיקן דרויםן באגלײט םין א װינט. אין שטוב איז האלב טונקל, אין טונקעלער שטילקײם, מ׳הערט װי בײם שכן ם׳בעװײנט זיך א קינד. בײ א םפר זיבם דער טאטע מיד און ער דריםלט, א פארציטערטע די סאמע פארלאטעט א העמד. אין װינקל זיצם טויעריק די םאכטער, א בלאסע און שרײבט צו א ברודער, װאס לעבס אץ דער פרעמד: .מײן ברודער! ס׳װילט זיך מיר בםדר דעם אמת באהאלטן, און טרייםטן מיט ליגנם, װייל דיר איז אויך שלעכט... נאר שװער איז צו שװײגן, איך קען נישט םארהאלטן ס׳געװײן, װאס כ׳דערשטיק אין די שלאםלאזע נעכט. דער טאטע פארדינט נישס, כ׳בק קראנק און דערשלזזנן, די מאמע איז מיד שוין סון סראגן די נויט... מיר גײען געשפאנטע און שלעפן דעם װאגן און קענען אים אלץ נישט דערטראנן צום - ברויטז... און אזוי איז בײם שכן, אזוי יעדע שטוב, אין א בית-עולם איז ם׳שטעטל םארװאנדלם געװארן. ם׳זענען ליידיק די קראםען. עס שטייט די םאבריק, אין אומרו איז ם׳יונגזוארג אין שטעט זיך צעפאקי... ...שםיל קלאפט דער זײגער זײן טריבן םיק-קאק, אזוי שטיל איז אין שטוב, די װענט אזוי גרא... ם׳איז אומעטיק-פײנלעך און שװער איז דאם שװײגן, עס שארט זיך פאמעלעך א שעה נאך א שעה — — — •) פין ביך יירער ״כזןםיסד סזנ״, װןם דןײױינ• *ין קיײז• ם'בא? נאסיש / סוןעגציאן װאלד און םעלד ןא-און-דארט — די סטאדעם אויף די בערגלעך רוען מיד; פאםטוכלעך (נאך קינדער!) װיגן-אײן זײ מיט א ליד... םאםנע-װעלדלעך םון די בערגלעך גרין-מנוחהדיק צעשפרײט; קוקן װאלקנדלעך פון הויך אראפ אויף זײ פארטראכטערהײט... א.?זזנקי , גי?*יז\.דק א שםײן (■ין טיין דרים בוך אין ם#ניסקד'ו ,די װעלט אײפן פפרד׳ן א שטײן אין פעלד. א גרויסער פעסימיםט. א שװערער פילאזאף. נישט פאר זיך — און נישט פאר יענעם. נישט פאר אלעם - נישט פאר אײנעם — קײנעם. זיך אװעקנעלײגט און ליגט. אײנגעקנאטן זיך און דריקט. ליגט א הוילער, אן א העמד, און נישט ער גיט און נישט ער נעמט. ער נעםט נישט אײן קײן ברויזל שנײ. ער טרינקס נישט אויס קיין טראפן סוי - אזוי. א שטורעם בוכסשעט אים אין פלייצע - בוכםשע. א רעגן פליאסקעט אים אין פנים - סליאםקע. א האגל שפרינגט אים אויפן שסערן ־ שםרינג. א שטײן. נישט בארוישט אין פריל־ננ, נישט אנטוישט אין הארבסט. אלעםאל אלצאײן. מיט אלעמען - אלײן. נישט צו בליען - נישס פארגײן. ער ענדערט נישט זײן מײן. אײנמאל נײן איז נײן. שטײן, װאס טוסטו דא? — איך רו. ביז װאנען װעםטו רועןז — ביזן םוף פון אלע שעהן. נו. און שפעסערז — פרעג אץ הימל בײ די געטער. שטײן ■ טו זיך כאטש א שאקל: כאטש אמאל א װאקל: ־ נײזי אלץ װעט װערן שםיין אין ענדלעכן סך הכל. קומען געסט אין פעלד: בינען, זשוקעם, פליגעלעך, קאמארן״ בײסן, שטעכן, צופן, זשוםען — זאל עם סעלד ןנהײבן ארן!... אויפן פעלד דערנעבן - שאקלט זיך א גראזעלע, מיט יעדן בלאזעלע, אץ פרײט זיך מיםן לעבן. .פןנ•