Literarishe bleter · 1934-05-11 · 19 (11.5.1934) · p. Seite 299

זײט 299 לי יערזןרישע גלעםער נומ. 19 (522) ע ד װעלכע ראםע ס׳ראט פזןרפלאנסערט — — — צװײ טעותן דא? א באחנטע מאדעל. מיט שמײכל געאיבטן; רעדט צו איר באגלײםער אין שפראך אין געניםן... אן עלטערע פרוי נעזיכט — מיד און טרויעריק. הענט — ציען אראפ, אראפ שװערע װי איבריק... א שלאנקער ױנגערמאן, מיט א סשעלא אין שװארצן; םארשפילט האט זײן נאכט - פאר ױנגע פארלעך אין טאנצן. אן עלטער מײדל - דורשטיק נאך ליבע, פארט צוריק אהײם א באלײדיקטע, טריבע... אין בלאען געקלײדט, א דינער, א לאנגער — זיצט א שיכורער מאטראם א טריבער א באנגער. ער פלאפלט און פלאפלט ־ פון שטעט און פון ימען, םון געליבטע אויף פארטן, און פון בענקענדער מאמען... ם׳איז נישט אויםצודערצײלן װאס מען זעט אין ,סאבװײ׳ יעדע געשטאלט - א געמעל — אויסנעהאננען אין א גאלערײ... ד אויםן םענצטער םון שאפ שפינט געמיט-שװערע װאג... נרוילם ארײן םוף פון טאג מיט בין־הש שות באנאנד, — הערט מען מנחה — דאװנען אן אלטן מאן בײ דער װאנט. ר׳ מענדל הויבט זיך אויף מיט שפעטן הארבסט אויפן ברעם; תפלהדיק ער דאװנט, — גיםט אוים זײן צער, זײן קלעם. זײן קול שלאגט זיך אן. אן גערודערײ פון מאשינען, ר׳ מענדלס תפילה יאגט — זײן ארעם טאנ צו באזינען... ב״נאכט אין ״סאסו״" אין בײנאבטיקער שעה צו סארן אין באן, זעט מען מיד־שװערע גופים, שיכור פון משקה און װײן. װער עם סרינקט אין שמחה, װער עם טרינקט אין פײן, בלײאיק־שװערע גלידער — און באן װיגט זײ אײן. א ױנגע סולאטקע־ װילד אין איר קער; צװײ פרעמדע ראסן דועלירן אין איר... צװישן הארלעם און דזשאנגל, צעפירט דרײסיק יאר, - מען קאן נישט דערגײן נישט באגרײפן אויף קלאר, װעלכע ראסע ם׳האט סארשניטן אין דער מולאטקע די רו. ל ־ זןננז* זיאדעזנקז* / גיזייז^דק ליו־ ליזער — — מײנע שװעסטער, קעי דאם זײן, אז איר האט *ו-ף אײביק מיך פארלאזן, *ון איר, — מײנע שװעםטער, װעט נישט איבערטרעטן מער מײן שװעל אוו נישם דערפרײען מער מיין זעל? אין טעג אין ליכסיקע ־ װען איר פלעגט מיך ארומרינגלען, דעיצײלן םיר פון װונדער סײנע חושים צינדן — - פלענ איך מיט אײך םארשװינדן אין הימלען, הימלען ליכסיקזג״ אין שאכ דיאלט דאס פײפן םון דעם ,טשערמאן׳■ בלינד הויבט אן דער מאטאר ברומען, קלאפן שטומפיק סרעס און אײזן, און די רעדער פון מאשינען. גרילצן שנײד־סאשינען בלאנקע; רעדל־מעםערם שנײדן װארע, און די הענט זײ כאפן אונטער - װייסע צײכנם ליגן שטארע... כ׳זע: װי א גלאנציק־שװארצער מאטאר װיקלט מײנע בעםטע טרוימען־טעג, אזוי, אזוי גײם מיין לעבן: — אין וױקלען, נײען, נײען, שטעפן, איך אלײן פארניי םײנע טרויםען־טעג... רי מענדד דאוונט מנחה סארנאכט שמעלצט די זון לעצטן שסראל םונם סאג, דאס הארץ װיל צו גינגעליןי) זינגען, נאר ס׳האט גינגעלין שמחה געפעלט... װי א שװאלב איז די ליבע, מע זאגט: זי םליט, נאר איר אויג איז פארקלעפט; אבער שנאה זעט אלץ און — פאריאגט, און דו האסט די שנאה דערשעפט, שארף, שװער און עכט, איז דײן קללה אױף לאדושקעםי) ,םרײד׳־. קען זײן, אז זי װײנט דורך די נעכט אין זרחיס,) סארגלעזערטע רײד. גיננאלי, לאדרמק• אין זרחי — פיגירן אין ממה לײנ י¥ל• •ארנם דיכסונג. ן״לזעד עסע?י/ / סי??? ז$קי צזם פארטרעט פון מ. ל. האלמעדן הייליק און שטרעננ װי א נדר, נעש איך אױף דײן הױכמוטיקע שפראך, אז אםילו דײן פלאנטער און פלוידער אי פאר םיר א פארשטענדלעכע זאך. װי גרינםלעך אק קלאר איך באנעם עס אין דער טיף, אין דער הויך, אין דער ברייט; סי־-ה לײב, האסט געזונגען דעם אמת, ײי א מענטש, װען םע םירט אים צום טויט. *יש טויט - נאר די םים װילן שסריעען א־ן דער אםענער ליכטיקער װעלט;