Literarishe bleter · 1934-05-04 · 18 (4.5.1934) · p. Seite 284

ליטערארישע בלעטער נומ. 18 (!52) זײט 284 ד ע ד ל פ. ש. פאלאםניק / דיא דע זשסגײרא ל ײ װ י 9 ק?םן הײןלער / ניז־י^דק איעיד מאבגעד האםט װערטער װי זונען. אויף אונזערע װעגן סיבירער בעשסזיכן, אז אויך שפעטער, העט׳דורותדיק שפעטער, זײ װארעמען װעלן און לוינטן, אויף װעגן און שטעגן םיבירער, װאס דו האםט םאר אונז אױסגעםרא־ן, געפינען מיר •ם׳בלעטל פון הײליקן בוך׳ פון דײן גײסט א בזןהױנטן. דורך װײטיק און צער געלײטערט, געצונדן אין זעלישן פיבער, ,אויף הענט אויםגעשטרעקטע דאס ליכט נישט-דערברענטע״ אונז םראגסםו זןקיענן, טוט םנהיש בטחון אויפשיינען אין נשםות פארמדברטע, םריבע, און באפרישט װערט דאם הארץ פון א גלויבן, װי שװארצערד פון זון און פון רעגן. זאל יעדער, װער מיד איז, אויף שטערן און װיעם דעם יאוש צעסראגן, װער מיד איז, מיט טרויער זיך קריגן, מיט נאכט אין געראנגל זיך װעטן, זאל יעדער, װער מיד איז פון גיין און פון װארטן אויף ליכם בײ די ראנן, זאל דער נאר א כרוװ טון דײן ,קײנעמם לאנד׳־שװעל איבערטרעשן. זאלן פרוװן די ליפן צו קוזאלנדער טדײםט, װאס דײן פערז האט צעגאסן, און קלײבן ליכט׳טראפנס, װאס ריזלט און שפריצט פון דײגע לידער־פאנטאנען. — ם׳פארבארגענע ליכט, װאס מען האט דיר אנטפלעקט בײ צעעפנטע חציחן, און דערנאך האסטו אונז עס פארטרויט דורך סערזן מיט צער־פילינראנען. א. נ. שםזננאזנ? / נעד?י/ אפדיל און פרילינג װעט קומען און זומער מיט זון-פארגיי לויטערן שטיל, נאר א ברעט פאר א טויטן װעט זעגן אין גרינעם גראז יעדע גריל. דאם צוזאמענשטעלן פונם ארון, _ פון פיקהאלץ אויבן דאם געקלאפ: א, א צעטרעטענע קופע מוראשקעס - װעט ציטערן אין גראז מײן קאפ. און ליגנדיק אזוי אויף פײכטער ערד, װעלן מיינע הענט ציטערן מיס טויט, און יעדעם גליװערמל אינם טונקל - א נשמה־ליכטל, טליענדיקע קנויט. איצ־ק מאנגער, טרובאדורישער זינגער, זיננסט פון דער לבנה און שטערן? דײן טאטע רעדט בײם שנײדער־טישל: ,איציק, װאס װעט פון דיר װערן? אמער, װעט פון דיר זײן א לייט און לערן זיך אוים מלאכח. גײ ניטט אום און פטר נישט צײט, מלאכהימלוכה, איז מזל און ברכה:' —,סאטענױ גוטער, עדלעכעד שנײדער, זאל איך לערנען דאס שנײדער־פאך? די געזעלן זאלן רופן: איציקל ריידער; װען איך רעד פון שטערן אױפן דאךז״ —,איציק, איציקל, פאלגסט נישט דעם טאטן, װעסט בערײען _ דערנאך, שוין שפעט; שפעטערע יארן, שפעטערע צײטן _ ס׳עט פעלן ס׳שטיקל ברױט צו דער זעט. אמער, צו דער ארבעט גיב זיך א נעם. כ׳װעל דיר נישט װערן לידער צו קלערן. קענסט חזרן טויזנט מאל: בעל־שם; קענסט זינגען און אלע זאלן הערן... מיר שנײדער האבן לידער ליב, אוי, גײט אוים דאם חיות פאר א װארט. דאס ליד װעגן דעם פויגל, — טריב, װאס װאנדערט, װאגלט פון ארט צו ארט. דער שנײדער אין התלהבות, מיט דער נאדל א בלאנק און א זינג; די לידער, נאך פון זײדעס און באבעס קענסטו הערן זינגען דא גרינג״. —,טאטענױ גוטער, אוי טאטענױ בײזער, װייסט נישט, װאס איך בין אויםן! כ׳װיל װערן אויף די װעגן א שפרײזער, כױויל נעכטיקן מיט די שטערן אין דרויםן. די לידער געדעגקט זיך מיר גוט — זײ האבן אין װערקשטוב געזוננען, דעם טרויער־ניגון פון פארגאםענעם בלוט; די שנײדער־מײדן און געזעל־ױנגען. טו איך איצט אלע לידער װעבן אויף א גיטאר צו דער לבנה. װיל איך לידער דעם הימל געבן — פון שגײדער־ױנג געזעלן א מתנה...״ ^אריפג#גג״