Literarishe bleter · 1934-05-04 · 18 (4.5.1934) · p. Seite 281

זײט 281;יטערארישע בלעטער נומ. 18 (521) ׳*יזגיק /;;יעד־שע כ1נ□ ביר ״דעמעדונ^ אין שכיגל״ אבער איך אלײן, אבער איך אלײן, װאם טראכט אוים שײנקײםן און בין געמײן, װעל דןם דאזיקע ליכט שוין נישט דעריאגן. װ*ר97 1934 ג נ ו י א ל אויפגעכאװעט הינטער ארעמע פלױטן, קען ער די שטעכנדיקע שײנקײט פונם דןןרן בעסער, װי דאס װײכע גאלד פונם קארן, דעם ה־יליקן הערב פון אלע זיבן נויטן. ער דערקענט די בארװעסע טריט פון די סוימן, װאס קומען אין די סאמע םריע יארן אויף װענן, װו ס׳איז קוים טאג געװארן, און יעדער פון זײ שפינט א פאדעם זײד א רויטן. איעדע נאכם םאלט אויף זײן שטײן צוקאפנם א בלאנדער שטערן — און װערט צערונען. און װײל ער װײםט, אז ער װעט אים נישט געפונען, שלאפט ער װײטער מיט א הארםן כראפען. אין חלום װערט ער א פליענדיקער שפארבעד. און ער פיקט א װאלקן, װאם איז אראפ םון זינען, מיט זײן שארםן שנאבל, ביד ער פיקט ארויס א שװערן טונקל-רויטן טראפן... והןרמע, 1934 װ א ג א ב ו נ ד ן זײ שלאפן אין די פארקן און זענען הײליק מיט יענער הײליקײט פון נעכס אן שטערן. א בארװעםער װינט נאר קאן אמאל דערהערן ־ײער רעדן פונעם שלאף און װיסן: הייליק. זײ האבן אין חלום באהאלטן זײער הײם און האבן זי ליב מיט יענער גרויסער ליבע, ־ואס גײס אין גאלדענע םאנדאלן דורך הארבםט־נעכט און באזוימט מיט גאלד די הייזעלעך פון ליים. זײ זענען ״פער דו״ מיס די װאלקנס און דעם רעגן, און געשװו־רענע אלטע נוטע ברידער מיט אלע גלײכע און קרומע װעגן. — און װערט זיי אומעטיק, זינגען זיי די לידער און די שײנע הארבסטיקע באלאדן פון איציק מאנגער. א, געטרײע קאמעראדן! װארע*, 1933 ו א ד י א האלא! האלא! דא זינגט אצינד בערלין קארמען. סאכער׳אריע. אי, װי זיס. א צװײטע זענדונג: ס׳אפערעטעװעם פאריז: — אך זשאזעפין, װי דײנע בריסטן גלי׳ן. טריבע, רוים טרומײטערט: מארש! די פאנען פלי׳ן. געגרײט איז פארן שונא שוין דער שפיז 1 און לאנדאן טאנצט מיט נאקעט־שלאנקע פיס 11 6 1 ח £ 3 1 0 צום טאקם פון דזשאז און פויק און טאמבורין. אקטאבער. אויםן טונקעלן שליאך גיכע אײלנדיקע טריט, א פאסטוך שפילט אויף זײן געװײן: - העי, חבר, נעם מיך מיט. איך קען נישט בלײבן מער אין טאל, װען די װאראנע םליט און פיקט מיט איר שארפן שנאבל אויס דאס סאמע הארץ םון ליד. נו, שא! נו, שטיל: די טונקעלע טריט זײ װעלן באלד םארגײן, און ם׳װעט דײן בלאנדער פאסטוך-קאפ שטארבן אויף א שטיין. און זי, די קראנקע םרוי םון װאלד, אין שװארצע טרויער-שיך װעט דרײען זיך ארום דעם שטײן און רעדן שטיל צו זיך! מײן קינד, מײן חלום און מײן צער, מײן װילד־םארלוירן קינד, פאר זײ בין איך נעװעזן םלאם, םאר ריר בלויז םאמע װינס. דער ליגן יאנטעװט. נאר ם׳שװײגט די נײט, ס׳שװײגט דער הונגער, דאם שפיטאל, דער טײט די מיליאניקע און שװערע װאר. אײן רגע — און ס׳שטײט בײם אפאראט א ױנגע, פעסטע פויערטע — די טאט, זי רעדם. און דער שטורעם שפילט מיט אירע האר. סשערנאװיץ 1932 ס א נ ע ט אין װינקל שלאםט די אלטע נײ-מאשין. דער אװנט פארלעשט די בילדער אויף די װענט. <ער האט אזוינע פריציש-אײדעלע הענט). ס׳לײכסן נאר די זילבער-פעדעם פון דער שפין. ס׳זשומעט אין שויב א טראפן זון — א בין, ־ואס װערט סון דער טונהלקײט פארלענדט, צװײ שװאלבן האבן זײערע נעםטן נישס דערקענט און לאזן זיך פליען און װייםן נישט װואהין. איך זיץ אויף טלאמאצקע 13 און איך טראכט: אין םײן הײם איז איצט געװארן נאכט, נאר ס׳װעט א נײער טאנ דארט טאגן.