Literarishe bleter · 1934-04-20 · 16 (20.4.1934) · p. Seite 246

ליםערארישע בלעסער נומ. 16 (519) זײס 246 םאר יעדן אײנעם זײן חלק גליק און שסרײט. לאמיך הײנט זײן א װאלקן גלײך״ שװעבנדיק אין םלי. עורייב עס אן ד״ן טאטפ-װאװע צוװאם אזוינע סארװיקלטע יײד, אז אזוי פראסט איז די גרױסע םרײד פון זײן צוזאםען מיט דיר אין דער דאזיקער װײטער שטאט. צװישן אזויםיל הײזער — אײן הױז צװישן בלעטער׳װוקס א ליכטיקע בלויז די פארהענגלעך װײס אויף דער שויב םון דײן מאמעס שםוב און טאטנם גנאד. זארג אין דײן מאמעס באםרערסן בליק, ערנסט אין דײן טאטנם: אונזער גליק, ביסט אזוי װײס פון אונז און פרעמד — און שמײכלען אזוי ביידע םארשעמט. איז דען נישט בעסער אטא דא, זים װי האניג איז די בלאע שעה, דיין פרײד און אומרו און יינגער חן — ביסט בלאנד און נאלון — ביםט מײן. דא װעלן מיר זיך אויפשטעלן א הייזל. איך װעל ארבעטן אין דײן טאטנס ברײזל און דו, מײן ליכטיק קינד, װעסס זײן םײן װײב. שרײב עם אן דײן טוןטע-מאמע, שרײב. מאנען סון מיר שטוםע צינגער און בליק, םאר װעלכע אויםן הימל אין זעניט — ס׳גאנצע גליק איז א גרויסער לאבן ברויט. איז װאם, ןןז אויף מיר איז אויף ןן שטילע םרײד, א זוניקע גליקזעליקייט, אזא װי אויף מײן םארגײער, דעם פאעס, דעם ציגײנער מיטן םלעט. אויך איך, >.זוי װי ער, בין הײנט סענטימענטאל, און א טרער שפיגלט זיך אין מײן אויג, און מײן נאנצער באגער און אײנציקער סארלאנג איז צו זײן אויג אויף אױג סים דעם בלאנדן קליינעם מײדל. װאס קען דען זיין שפילעװדיקער װי דער אנפאנגז זי וױיסט אזוי קנאפ און פלאפלט אזוי פיל, טוליעם זיך אזוי זארגלאז צו מיר און בעט מיך, כ׳זאל אין פערזן-שפיל ױך דערקלערן אין ליבע איר• איז װאס, אז ס׳האט זיך אויםגעשפרײט די װעלט הײנט, און נאענט איז יעדע װײט, און אין דער דאזיקער אומענדלעכקײס בין א־ך איץ רינג, און די צװײטע — זיל איך װיל הײנט אױסזינגען מײן פרײד פאר אײך, םײנע שװײגנדיקע פרײנט. ם׳אי׳גרײט ז/יזניס/ מיענעעד / אלטע פראנצויזישע פאלקס־לידער*] — ,קום, איך װעל זײ איבערצײלן און זען, צו גארנישט פעלט!׳* הא. האו זאג מיר נאד דו, שיין םײדל, צי דו ביםט םײנעז יאז - .ס׳זענען םאראן נאר אכציק, און ם׳פעלן נאך א סך, און אויב דו גיסש מיר שוין א קוש, איז לאז איך דיך געמאך!* הא, ה?! זאג מיר נאר דו, שײן סײדל, צי דו ביםט סײנעז יאז דעס נזױס סאנסמו הו.ט געלעבט א נזיר אין װאלד אלײן, צװײ בינםלעך דערנער זײן האב-נישט םײן םארנארעט, הא, הא, מארגארעט, הא, הא! צװײ בינטלעך דערנער זײן האב-נישט מײו און עפעס נאך - א טעכטערל א שײנס מארגארעט, הא, הא, י ' סארגארעט, הא, הא! זי טראנט ארוים די לײטער און נעםס זיך א קײבערל סים. הא, הא! זאג סיר נאר דו, שיין מײדל, צי דו ביםט מײנעז יאז די צייטיקע פירות רייסט זי אפ, און די גרינע לאזט זי שטײן, און אויפן מארק קײן אראס לאזט זי זיך םרײלעך גיין. הא, הא! זאג מיר נאר דו, שײן מײדל, צי דו ביסם מײנעז יאז װערזשע קומט איר אנטקענןז א שײנער ױנגערמאן. - .װאם טראגסטו אין דײן קײבערל? פרענט דער ױנגערמאן. הא. הא! זאג סיר נאר דו, שײן מיידל, צי דו ביסט מיינער? יא ז — .נרויסע שײנע מאראנצן די שענסטע אין רער װעלטד מאואנגן אין םײן טאטנס גארטן בליט א מאראנצן־בוים, גרױסע שײנע מאראנצן, אז ס׳טראגט דער בוים זײ קוים. הא, הא! זאג מיר נאר דו, שײן םײדל, צי דו ביסט מײנעז יא? — .פאטער, ליבער פאטער! װען װעס מײן חופה זיץ?׳׳ — .װען ס׳װעט זיך געפינען א חתן, װעט דײן ח פה זײן׳־. הא, הא: זאג סיר נאר דו, שײן מײדל, צי דו ביםט מײנע? יא? — .אי, פאטער, ליבער פאטער: מײן װארטן קען איך ניס:' *) עין נוך .סעיקער זיננזן־, װ*ס *'*•ק מ׳ונגער גרײס ײם דרוק. רעד.