Literarishe bleter · 1934-04-05 · 14 (5.4.1934) · p. Seite 217

זײם 217 ליטערארישע בלעםער נומ. 13 (1517 קעגן ליפן גליאיקע פון מילדן, װאס ציען זיך משופעדיק אין טיםער בלויעניש פון דרימלענדיקע חגותן• דא פויזען פויזערס אום אויף באדן, װי פון לויטער נאלד, ם,ץ זילבער און פון ניקלען אויםגעגאסן, אין קרעמעניעם םארםאשטשעםע אין זאמד היטן ה־יםע פײערדיקע םודות אינם בוזים טיף באהאלטן — זאג, אח א װונדער דען, םארײאם דו ביםט אזוי א שײן, די הערלעכסטע געשטאלט םון די געשטאלטןז 3. אין סעדער קלינגען לאנג שוין נישט די ציטערדיקע עכאם פון די צארטע סאלאװײען צװישן גרין־געםליםטערײ םון בלעטער און נעזאנגען זילבערנע פון שטעכנדיקע צװיטן. װארנונגען געהײמע: נאכט־זינגערם פארהוילענע. העלוער פון םארקילונגען פארהיטן: — האבן אפגעצויגן סאלאװײען אומגעזען, אײדער נאך די הענער קרײהען אן אדײען. ןןפגעריםן זענען שװן די אויבסן, טריפן דופט אין דרימלענדיקע טשופרינעס פון הײען, און פעלדער ביז די בלויע דאשיקעס פון האריזאנטן ליגן אויסגעמאטערטע םין שניטן; ס׳האט זומער אנגעזאכלט שוין זײן םערד׳ א דריק געטאן די שפארן און אװעקגעריטן, צעשיקנדיק די גאבן װי א רײכער נדבן איבער רוקנם הארביקע פון שליאכן און שאסײען. עס פלאנטערט ויך דער הארבסט ארום אין נעלע פאלטעלעס מיט בעטלערישער היטל, א װיםסיק שנארערל אן קינד און רינד, אן ערד און פערד, אן װעגל און אן שליסל, שפריננט אויף דעכער און אויף פלויטן, קריכט אין לעכער און אין קויטן עפעם קלױבן. און דו — א םאד אזא אי. כריסטן — עפל הײסע, זאפסיקע מיט רויטע קארשן אױבן, א פעלד אזא-א רחבותדיקס מים שפעדיק גערעסעניש, מיט זון, מיט פרײד, מיט שאטן — װי זאל דאס שנארערל נישט אויפגאפן און קראצן זיך אין בעדדעלע: כ׳בין אין טויזנס זומערס דאך געדאסן ׳.... 4. דײנע םיננער טובלען זיך נישס אין רויטער שײן פון רינגען גאלדענע מיט פלאמיטע רובינען, און די נעגל — נישט געראזלטע, געשוירן, נישט געפײלטע, אויסגעפארמעט שפיציקע מים מזנױקירן; גרודעם אויסגעשפיגענע פון לונגען מיט באצילן־גיפט, גליװערן אויף שאנדיק רײכע סירן קלעפן זיך נישט צו צו דײנע כאםע-װענט, װו ם׳זשומען פדאצע-טעג װי אין א בינשטאק בינען. ארומנעטעםעט װי א האק האט הארעװאניע דיינע נעגל, אויסגעשארפיקט זיי וױ שארפע קלינען אײנצוגראבן זיך אין שיכסן לײמיקע און זאמדיקע, באגאסענע מיט ברוינקײט װי מיט בירן, און די פינגער שפראצן װי קארטאפל מיט מאזאליעס, בראדעװקעס און אנגעבלאזענע געשװירן, װאס שמירן מיטן אײטער אויס די אויפגעדעקטג, הוילע לײביקײט פון נאזנדיקע דעסיאטינען. סעלאנכאליעס ציען זיך נישט פון דײן שוים װי צויגן אויסנעצירט אין זילבערנע בראםלעטן מיט פוילע, םידע לאפעם אויסגעצערטלט װי פון פאכערס זײדענע פון דלאניש װײכן גלעםן — לעקן שוים װי שנײען אויםגעלאפענע און פולע בעכערם װײן װי אויף די װײס םערװירסע טישן... פאר מידע סויבן, אנגעפלױגענע פון פרעמד, אטעמט װארעמקײט דײן שויס — א װײכע קישן, דאם ברױט געשטעלט מיט װאסער אויף דער שװעל, אין װינקלען, אץ אויף פענםטער-ראמען, — פאר פיםקעס אויםגעשטרעקט פון העגעריקע ציגן, און פון הינער אן א זאדנעװדיקער סאמען. 5. דיך האט אויסגעהאדעװעט דער פראסטער, הארעפאשנער קיניג מיטן אקםן קארק און געלן שטער, װו ם־איז אויסגעקריצט װי אויף א קופערנעם עםבלעם דאס דערהויבנסטע געבאט פון די געבאסן: עס װעט די נאכט דיר אויםבאקן געשמאקע צװעלף ברויט מיט קימל און מיט מאן פון רו באשאטן, װען דו װעסט בײטאג די לײבלעכע צען שטומע דינער פון די הענט םיט פולע שיסלען מי דערנערן. נאך ליגנדיק אין װיגעלע פון װערבעם האט ער דיר באװאפנט שוין מיט יענע פאנצערם און געװערן. װאם האבן קײנמאל נישט באלאסטיקט שװער די טרעגגרם און די צילן נישם דערצילעװעט, םאראטן; א װאנשןןל, זאגט ער> איז דאס לעבן, אויף אײן שאל ליגן נחתן, אויף איר שװעםטערל־קלאפאטן, און ם־דארף דאם צינגל שטײן אינמיטן װי א םטרונע אויםגעצוינן, נישט אהין און נישט אהער זיך קערן... דערצויגן האבן איר אזוי די אבות זײנע מיס די רויטע ברײטע גארטלען, סיט די העמדער איבער הויזן, אט די הונדערטיעריקע װאם םלעגן קעפ פון קינדער אזש פון םערטן, פינפסן דור אין די שױםן לויזן, און אפװארטן פיט דראענדיקער האק עס זאל דעד שװארצער נאר פון די מאהילקעס זיך באװײזן• — טראגססו זײ געטרײ, די רײד םון טאטן און פון זײדן, װי עס טראגט א בוים אין לײב די קרײזן, װילסס זיך נישם א־ויםרײםן פון דאליעשער באשטימונג װי ם׳װיל דער װארצל נישט ארוים אלײן פון טיפן, און ס׳זענען דײנע םרײדן םון די דאגװנ און די דאגות םון די פרײדן, אײנס פון צװײטן אויסנעשליםן...