Literarishe bleter · 1934-04-05 · 14 (5.4.1934) · p. Seite 216

לימערארישע בלעםער נום• 4ז (7ו5) זײס?21 אסתד ש1ם'$םש2ר ו ט?*יז>דק ח ד ו ם פ ו ן 11 ד ד אין מאכיקע צעפ, און ם׳וײינט זײן שןןטן אין גדינע קעפ. פון זון אץ גאלד פלעכט זי א שםריק; אין זיינע אויגן װײנם דאט גליק. מיס חלום פון ערד אין אינגעװײד; אין רעגנבױגן רעדט די פרײד. אויף און אראפ, הין און צוריק, װיגט זיך דער חלום פון ערד אויף א שסריק... ר ו ס י ע ן סאנעםןירינגו א יאר נאך א יאר: אויף דער לבנה, איבער דער בריק, אין נאלדענעם שאטן לאכט דאס נליק. אויף דער לבנה. איבער דער בריק, אן א העמד אויפן לײב װײנט דאם גליק. פאר דער ערד, בײ טײכן פיר# האט ער געעפנם דאס הארץ פאר איר: ער ליגט צעטראטן צ ו מ א (סון א נרטסטרן 1. אץ װאםעסשאטן, בײ בײמער דריי, האס זיך נעבאדן א ױנגער מאי. מיט קארן אין אויגן, געװאשן און קלאר, האט זון אים געצויגן בײ די בלאנדע האר. םיט װאסער-ריח און זון אץ די צײן, גרינט זײן כוח אץ װארעל און שטײן. זץ אץ די אויגן. גאלד אין די האר — דער זוםער פארפלויגן בר^ך יאליזיקי / םריסק,;זא?,,/ ג ע ז א נ \ קרענעצעם מיט ראסע דיינע בארװעסע סיס, גיטארעס בלויע שפילנדיקע — דײנע אויגן. אויב נישט פאר דיר, פאר װעםען זשע דאס שװימענדיקע עמערל מיט האניק אין די רױםען? א םויד. באהאנגענע סיס צויסן פלאקטענע ביז לענדן, די ליכטיקסטע פון די װאלינער זױסען, װער װאלט נישט װעלן זיין א שאטן פץ דעם בלויען װינט װאס איז צו דיינע ליפן צוגעםלויגן. נישט אײן םאל האבן װאגלערם שוין מיט ציםער-ברכװז אין די קניעם זיבן מאל זיך אײנגעבויגן. װען האסט אויפגעלויכטן אונסער בליענדיקע קאלינעס װי רויטע ליכט דורך דורכזיכטן םון צוימען... און כלאפעס דרײסטע גײען ױם־טובן צו דיר מיט טארבעס פרוכטן, אײעעטונקענע אין טרויםען, אץ צעלײגן זיך דערנאך ביי דיר װי טונקעלע אװנטן מים װונדן פץ לבנות איבער יאושדיקע םםויגן. װו נעמט מען ערנעץ-װו די טײטשערס אויםצוטײטשן יעדן טײטש פון דײנע נישט דערטײטשטע זאצן, װאס פאלן פון דײן מויל װי אוםבאקאנטע אײדלשםײנער אויף געמיסער װי אויף בלויע טאצן, און ס׳קאן זיי קײנער נישם דערשלײפן מיסן רויטן שלייפשטײן אין דעד גליענדיקער נעםט פון שארבן? און גײען דײנע שםײכלען אויף און צינדן אן די ברעמען־זאנגען צװײ פארלוירענע פון גארבן, זענען זיי װי ערשטע קינדער-שמײכלען אין די װיגן, װי לויםערקייטן, אויםנעהויכם פון אפרילס אינדערפריען צו אויפגעטויכטע װיזיעם, װאס בלאנדזשען אין דער סאזשעװקע פון דיכסערס בלוט אום — בלאנדע םעלאדיען. .2 איז א חידוש דען, סארװאס ביסט שיין. אז עם אטעמט אין דײן געגנט אוים די םיינסטע םארבן פון םינדםטן כםארעלע, װאס ציט צום רויטן ברונעםל םון זון, װי א שעפסל םיט געדיכטע, װײכע װאלן, ביז צום בלאנדן פאסטוכל. װאס בליקט אויף צו דעם מיט הענטל בײם שטערן װי א דעכל פץ די םאלן, און רופט עם שטיל אזוי פארבענקט מים װערבע-פייפעלע, ארומגעשניצם מיט װייםע שלענגלענדיקע קארבן. איז א װונדער דען, פארװאם דו ביםם אזוי א שײן, אז דו האםט פון װאס אזויסיל שײנקייםן צו ארבן: ם׳איז איטלעך שײבעלע אין פענסםערל מיט בלויס, מיט גרינם. םיט ראזם, םים פיאלעס דא אנגעקװאלן, װי אן אינו-נראהדיקער מאלער װאלם אומגענאן מיט פענדזל אין דער האנט, מיט קאלירן אלערלײ אץ שאלן 5 ' און פרישן לעבעדיקן אטעם אנגעבלאזן מיט איין בלאז אין דעם, װאס קאן נישט לעבן און נישט שסארבן... דא בלים אױף םעםטן שטאב דער בלעטערדיקער קאשטנבוים מיט היטלען צוקער װײםינקע באהאנגען. און בעראזעס, שסום םארליבט, פארהײבן םפאדניצעס ביז שװאנען-האלדז אין זילבערן םארלאנגען