Literarishe bleter · 1934-03-30 · 13 (30.3.1934) · p. Seite 196

ליטערארישע בלעטער נומ. 13 (516, זײט 196 יאלייעזד שסײגב^רג מ ש ל א י ז ל י ד •) — מארגן, מארגן! ענטסערט שלמה, גײ און מןץ־נן קום: לאזט דער הונט זןראפ דעם קאפ, פארבײגט גװישן םים דעם עק סראגט זיך אפ, ןןװעק ברוגזדיק און מים א ברום. — אי, אזז (זיך םארװונדערט אדוניה,) — לאז געםאך, זאגט שלמה, נישט פאר אומגום נעם עם: מעסערס אין די אויערן, און נישט הערן נלבים בילן װעגן אמת! פאונןןכם *ין ח. נ. ניאריק דורך כמארעם־בלוס און װאלקן-םלאם די זון אראפ צום ברעג פון ים אין מימן װעג געטון א װארף א שטראלן-ליכט װי שםיזז — שארף מיט זויבער-שײן םארשװענקט דאם םעלד, דאם גרינע װעלדל ברענט א װעלס - זי קרוינט אים מים א שטראלן-קרוין: דער טײך אויס װאםער — פײער שוין! און אויף שפיץ׳בארג אן אוצר בליבט, זי האט דעם װײץ מיט נליק באשפריצט, די פים פון טאג געקושט קוים, קוים און לעבעדיק אראפ אין ים! און סיט אן עקו צי שװארץ, צי בלא — די נאכט זי גײט, די נאכט איז דא! א װינטל קוםט, א בלאז געםון און אט — א קוש געטון, דערצײלט א םוד, מיר אײננערוימט: װאם איז דען אויב א שטראל פארנאכט צינדט אן די שויב?... און ױנגע יארן, סײער קינד, א םלי אװעק און םיטן װינט! דןז אלצדינג - שמוץ, נישטא קײן גוטם, םאראן א װעלט אין ױם׳טוב פוץ, א װינקעלע פון ליכט און םון א שפאגל׳נײער, מילדער זון, איך האב אן ארט םאר םיר און דיר, נו קום, מײן װן, נו םלי מיט םיר. נישט דא דאס ארם, נישט דא די רו•״ נאר װאם, םײן הארץ, װאם װײטיקסט דוז םארװאס געװארן פלוצים בלינד, און װער דערטונקען דיך אין םינסז סארװאם אזײ פאכמורעט, שטרענג? א װעלט אזא — און דיר איז ענגז צי קענסם נישס צוזען, װי עם ליגם דער םאג פארםינצטערט און באזיגט? דען װאס די וװנד און װןזס דער װײ, װאם מיט די שאטנס קוםען זײ און ציען שטיל דאם נאריש הארץ י אהין... וזוהק ז איך װײם נישט — ,!װאו־ץ! (ווייסעריזירס*, *רײע *ינןרזמיננ •ין *ליצזר עסײנמרנ, שלמה המלבס בלבים אויםן הויף בײם מלך שלםה כלבים צװײ געװעזן, בלבים — מױחסים: אײנער האט געהײסן .דוםה״ און דער אנדערער ,פה־חתום״. בײדע — בערן, אויגן — װאלםיש װילד, בײדע - אײניקלעך םון יענע הינט, װאס נישט געבילט, נישס געשארםט די צונג אויף ײדן אץ מצרים. זאל גאס היטן אײך צו הײבן אויף די הינט א שטעקן: חס־ושלום! דאס קען שמעקן מיט .ארבעים׳חסר׳אחת״, צי מיט גירוש םון ירושלים און בדומה. מע דערצײלס: אמאל האס כלב .דוםה״ אפגעטאן א זאך א םיאוסע, זײער א מיאוסע: ער םץ שלפהס קיך א פעסע צונג אװעקגעטראגן! פאר דער םעשה אים דער קעכער מיט א ציצה גרינג געשלאגן, איז דער קעכער נישט געזעסן, מײנט איר, זיבן טעג אין תםיםהז יא, יא, װי איך בץ א ײד, געזעסן: נאר... אינדעםן — כלביס ז (הונט בלײבט הונט, אםילו װען עם פםקעט צו דער רב אים!) אײנסאל שלמה ם*ט זײן חבר אדוניה אױפן הויף שפאצירט און א שםועס א װיכטיקן געפירט. פלוצים פון דער העלער הויט, םיט א געביל, א ליארם כלב .דומה״ אויסגעװאקסן: האװ, אדוני־קעניג! א רציחה! אוי, דערבארם! דײנע רײטװעגן אן רעדער, און צעבראכן זיך די אקםן ■ נישט קײן אמת, נישס קײן ױשר, נישט קײן דין: סדום דא, צי ירושלים? כ׳װײם נישט װו איך בין! (כדאי צו װיםן: נעכטן ר׳ פה־חחום״ פונקט אזוי געשריגן, אץ ר׳ ידוםה״ תםימותדיק געשוױגן, װײל ,פה־חתומען״ האט ער צעביםן. איצטער האװקעט כלב .דומה״ שוין, און ,פה־חתום״ שװייגם — א שםילינקער פארשוין!) •) עים עװ״סן יןרעײט, *ינעסיקס דייך רנקה ססײננסדנ, נוררי סין סערססןדנעגע□ רינסער. איײן האם געמאכט אויף מיר, װען איך האב אים םים א םינף־ און-צײאנציק יאר צוריק באגעגנמ אין װילנע. מיט די הענט האם ער צעבויגן א ױלבערנע פטבע, אזוי שםארק זענען זײ גע־ װען, און מים זיין דינעם געזיכט און דינער שמים איז ער גע־ װען אזוי צארט און אויםגעאײדלט. אויך אין זײנע װערק טרעפט, אז םיט אײן האנט בויגם ער א שטיק מעטאל, בעת די צװײטע, א בלאסע, א דורכזיכטיקע, שפילט זיך מיט שאטנס, מיט זוער־ טער... ,מײנע קינדער־יארן״ האט הײשבײן געשריבן מיט דער• זעלביקער קרעפטיקער האנם, מים װעלכער ער האט פארריכט די מיל־שטײנער אין טאטנם מיל און געהויצן שװערע זעק מעל. אויך דא טרעםן ױך נאך אמאל לוםםיקע, לײכטע, געםליגלםע רײד. דאם רוב אבער זענען זײ טיף־םארװארצלט. פרץ הירשבײן איז געגאנגען זוכן די קרוין םון דער װעלם - און ער האט געםונען, צוריק געסונען דעם הײמישן באיז•