Literarishe bleter · 1934-03-23 · 12 (23.3.1934) · p. Seite 184

ליטערארישע בלעטער נומ. 12 (515) זײס 184 רויטלט װעלט זיך אױף להכעים צייט דער טויטער, און אויף נחת — דור דעם יונגן. גיסט זיך מוסקול אן מיט בלום, בליט װי קנאספן גײםט אין מוט אויף ױנגער צייט און ױנגן לײב פארן הייליק רויטן שטרײט, מיר האט קײנער נישט געזאגט — גײ אװעק, מיר האט קײנער נישט געזאגס פארבלײב. פארװאס אנטלויפט ןזזוי שנעל? — ביםט אומעטיק, בחורל מײן, קוק מיר אין הארץ ארײן, כ׳בין אזוי עלנט דא, מוזטו שוין מײנער זיין 1 קלזןר װאםערל דײן װעל — פארװאס אנטלויפמ אזוי שנעל ז א צװײטער קומם בלײך און םיד — גייט זיך און פייפט א ליד, זעט ער א פארל רעדט, קושט, האלזם דך און גלעט קלאר װאםערל דיין װעל - פארװאם אנסלויפט אזוי שנעל? איך קוש דיר די ליפי אויס, איך טרינק דיר דעם אטעם אויס, דו ביסס די שענםטע דו דו, דו, מײן רױז׳ קלאר װאסערל, דיין װעל — פארװאס אנטלויפט אזוי שנעל צװײ פארלעך האנט אין האנט. גײען זיך האנט אין האנט, הים זײ, די ליבע חיט און טרילערט דאם ליד: קיאר װאסערל דײן װעל — פארװאס אנטלויפט אזוי שנעל? םשה שםײגג^רם; ניזייז^דק נ א כ ס די נאכט האט מיט צארטקײט איעדנס אויגן מיט שלאף פארמאכם. אויפן מארק איז שטיל — מיסט אין הויפנם אנגעזאמלטע רײסט זיך צו דער לבנד״ בעטלער אויף שװעלן ציען טאגיקע מידקײט אויס. נאר דער הונט צװישן מארק און לבנה װאכט בײ בעטלער, מיסט און רו. א פ ל א ס ס׳איז מײן הארץ א פלאם, װו איך װארגם מיך אן. זענען אין מײנע אויגן פײערן אויפגעגאנגען, האב איך צעצונדן מײנע װענט, און װי א קינד — געלאזט זיך טאנצן מיס צעלאזטע הענם ארום ברענענדיקן פײער פון מײן הארץ, ביו די פונקען האבן דעם הימל דערנרײכט, און א װונדער איז געשען, ס׳איז א יעדער פונק - א שטערן אין דער נאכט געװארן. א טאנז־זאל ם׳הוידען זיך פים אויף גלישטיקע דילן, און ס׳צעזינגט זיך די חכמה פון זילבערנע שיך, ס׳װינטלען זיך קלײדער אין דעמערער ליכס דעם טאגיקן אומעט צו פארשטילן• בויגן זיך טאליעם צום טאקט פון מוזיק, און ס׳שמײכלען זיך אויגן אין ליבלעכער מי אין ארט פון הין און צוריק, רויטלען זיך פנימער דורך פיםיקן געפלי, און ס׳שאלט, שרייט און ס׳קלאפט װע־ אױף זײן צימבל, און װער אײף זײן פלײם. װעלטן װערן אויף שטיקער צעכאפט, צעטראגן, צעטרונקען, צעדרײס, אז ם׳װערט געשטילס טרומפײטם געשרײ, צעציט זיך איעדער לאנגזאם און פויל, מיס נישט קײן װארט און נישמ קײן קול - צענײט זיך יעדער מיט זײן געװײ. ל י ד ע ד י. ראזעגבו״ם דיעע צ ײ ט ן מיר האט קײנער נישט געזאגט — נײ אװעק. מיר האט קיינער נישט געזאגט — פארבלײב, נאר איך האב א װײב, און קינדעד האב איך צװיי. שסײ איך זיך אזוי, װי איך שטײ בײם ראנד פין צייס און קוק און זע, צײטן, װי אויגן אויסגעשטאכענע פארמאכן זיך אין װײ) פארקנוילן זיך אין פוסטן פארמעט דרײ, און פליסן אפ, װי װאסער פון צעלאזטן שנײ. און דוכט זיך — שא. און דוכט זיך — שטיל, נאר ניין עמעץ רייםט דעם גוםס פון זײן טויט, עמעץ װײנט — — צײט, אלטע, אלטע צײט - קריצן םיט צעפוילטע צײן צעפוילטע לײט, שאטנס פון אן עבר - צייט. און אט דערטראגט זיך פון דער װײט אין היים גאלאפ א הייסע צייט, רײםט די ערד, װי װילדער פערד, בלאנקס פון היץ, װי אין זון א שװערד, צײט> נײע צײט, ברענט אין זון א טאג א רויטער,