Literarishe bleter · 1934-03-23 · 12 (23.3.1934) · p. Seite 183

זײס 183 ליטערארישע בלעסער נים. 12 (5נ5) םין דעם קבר שסראצט זןרויס א בעריאזקע און א רויז ציםערן זײ סרום — ביריבארירום נויגן זײ זיך פאר דעם װינם, זינגען אים דאס לידל, — קינד, אין נעמען זיך אתם בירי בארירים. א גיםע עצד׳ רוישט דאם װאסערל הינסער דער מיל, שםײט דאס מײדעלע און הערם צו שטיל: — םײדל, דעם קאװאל האב נישם האלד, סארשמירט און םארסאזשעס איז וזמיד דער יאלד. גלײב נישם דעם װאנדערערי םײדעלע דו, תמיד םארגעםט ער, װאם ער זאגט צו, אפילו דעם האר מיטן בלײכן געזיכט האב אים נישט ליב, װײל ער צאנקט װי א ליכט. דעם קלעזמער האב ליב, דו מײדעלע םײן, זײן םידל שפילט פרײד דיר אץ הארצן ארײן! די װאגדעועו די װאםערן םון טײכל שװימען אװעק, ויצן צװײ שײנע מײדלעך בײם ברעג — םרויעריק איז, סײבעלע, מיר, טרויעריק איז, קעצעלע, מיר — קלאר װאםעיל, דײן װעל, — םארװאס אנטלויםט אזױ שנעלז — נײן נאר נישט טרויעריק זיץ, םאלנ מיך, דו שװעםטערל מײן, דארט, װו מיר אײלן זיך איז שענער םון שײן! קלאר װאםערל, דיין װעל — םארװאם אנםלויפט אזײ שנעל? זיצן בײם ברעג באנאנד צװײ מײדלעך האנם אין האנט — א בחורל ױנג און שלאנק קומם םון א װײםן לאנד קלאר װאםערל. דײן װעל — פארװאס אנטלויפם אזױ שנעלז אויגן זײנע — טונקל־ברױן, אויגן זײנע - םריב גלײך אים װאלס אםגענארם די, װאם ר׳האס ליב. קלאר װאםערל, דײן װעל — םארװאס אנטלויםט אזױ שנעלז — דײנע אויגן בלום םון םטעפ, מײדעלע סײן. זײ כישוסן, כישוםן מץ אץ א כישיף איײן׳ קלאר וואסערל, דײן װעל — און די װערבע װעט מיר רױשן, יעדע נאכם איר אלטן ניגון פון א לעבן און א ליבע נישט דערשפילם און נישט דערגאנגען. האו אח?נעכס זאגט דער קנעכט צום סריץ: ,האר, כ׳האב די סריצה ליב, א האו־!' שטײס דער סריץ שטום. — ביריבארירום! — םאר אײן נאכט מיט איר, מיט איר ניב איך אלע הימלען דיר!״ שטײט דער פריץ שטום — ביריבארירום. — ם׳האט די פריצה דץ נישט ליב, כאטש זי זאגט, זי האם דיך ליב:״ שםײט דער פריץ שסום — ביריבארירום. — דו ביסט גרא און דו ביםט אלט, און דײן גוף סארװיאנעט קאלט!• שטייט דער פריץ שטום - ביריבארירום. — זי איז, װי דער שטערן שײן און האס ליב נאר םץ אליין!״ שטיים דער סריץ שטום ביריבארירום — שײן איז זי — די גאנצע װעלם, דו-א גרא און הארבסטיק פעלד, שטייט דער פריץ שטום — ביריבארירוס. — שסארבזשע, אלטער, שטארבזשע גיך, װייל דו םריצה װיל נאר מיך:' — שטארב, און ווער שוין שטום!׳ ביריבארירום. צו דער פריצה זאגט דער האר• — כ׳האב געטויט דײן קנעכט דעם נאר!״. שטײט די פריצה שטום בירי בארירוס. — װײל דו האסט אים ליב געהאט, האם מיט בלוט באצאלט דער יאט״ שטײס די פריצה שטום — ביריבארירום. — איז םײן ליבםטער קאלם און םויס, בץ איך אויך צום שטארבן גרײט!' פאלט זי בלײך אץ שסום - ביריבארירוס. פריץ, פריץ, בײז און שלעכט ס׳שלאסט די פריצה מיט איר קנעכט, אץ איץ קבר שטום - ביריבארירום.