Literarishe bleter · 1934-03-16 · 11 (16.3.1934) · p. Seite 168

ליטערארישע בלעטער גומ. 11 (514) זײם 168 ע ר צעבליעט האט אין הארץ זיך דער אםשײן םין ליכט, זןן אייגענע זון אויםגעטראכס! אויף מײלן האט טאג אויסגעגאסן זײן שײן, נאר מענטש האט געבלאנדזשעס סײװי י 7 י י אים האם נישט געצויגן דער ליכטיקער לײן אין פעלד פון זײן אײגענער מי. װען מענטש נײט נעבויגענער אונטער זײן לןןםם. איז אפרו זײן פרײדיקע סרײסט; פארװאס גײט ער אום - א פארהוילענער גאסט — צערײצט, װי פון זינד נישט דערלײזט? — און זעונגען מאדנע פארהילן אים אפס, וױ שאטנס — א בלאנדזשענדיק שטראל; נאך זינד נישט באגאנגען, און שוין קומס די שםראף, די שרעק - וױ א כמארע באפאלט• אין פײערן זעט ער זיין הײמנעםס צעשסערט, פארבלײבט אלײן — און קוםם נישט אום; געשעען די טאטן פון זיך אן באגערז — און אומגליק אומגערופן קומטז- איז אפשר פארבארגן פון םענטש נאך אלײן, פארצװײפלםער בענקען נאך בײז? ם׳לינט אפענער װענ אויסגעשפרײט, ער זאל גײן. און אים — צום פארװאקסענעם שטויסטי צו װערן באפרײט פון םארברעכערישער לאםט. - רופט מענטש צו הילף א צװייסע זינד; װילםט לעבן? - גיב נאך װי דער בױגיקער מאםט אין מיטן ים דעם שטורמװינט: 1933 ק ר ע ם האט זי אויך געציטערט מים די ליםן, מחסת דעם ױנגס גע• בראכטער בשורה. שכנא-בער איז אבער צו איר צו און האס זי נעגעבן הענדום-פענדום א זעץ-ארוים דורך דער טיר: — גײ צו אלדי שװארצע יאר און זוך דיר אפ ערגעץ אנדערש א קברות צו װײנען... נאך דיך דארפעך דא אצינדז.. נאכדעם האם ער זיך פארמאכט אין א באזונדער צימער, אפגעשלאסן עם און באץ־אוםן נישט געװאלס עם עפענען, װען די פרוי זײנע האט נאכדעם געהאקט, געבראקס. זי האס גע• סײנם, די פרוי, אז אם גײט ער דארטן. שכנא־בער, און הענגט זיך אויף א נארטל. — אגב קען דאס לײכם געשען מים אים, װייל ער איז א כורן, א שטארק אויפגעקאכטער, װען ם׳דרײם זיך נישט בײ אים אזוי, װי ם׳באדארף צו זײן. אבער נאכדעם, װען םיהאס זיך באוױזן דער שײן-געקלײ: דערטער בלאנדער נאטשעלניק, דער אקושערינס זון, אץ קורצן פעלצל, און האט ארײנבאםעלט דורך דער םארמאכטער סיר צו אים, שכנא-בערן: — אק נאמען םון ארבעטער אץ םױערן — — — אויב ל ב״ ל3$'ן / ביז־י-אדק די מרידד. װי איך, אזוי מיינע לידער, — מיר ברענגען קײן שליחות מיס זיך: איך האב נישם געצונדן די מרידה, בלויז ציגעהאלטן דאס ליכט. דער קלאנג פץ צעשאטענע קײםן האט האסטיק מײן הארץ מיר צעװיגט; איך וױל זײן דער שסאפל פון לייםעי•, אױף װעלכן ס׳װעם סרעטן דאם גליק. און זיין בלױז דער װעכטער פון טויעי־ צו װייזן דורך װאנען אריין: און װען אויף פרימארגן װעט בלױען, זון, אויך אויף מיר זיך צעשײן! 1931 מעבטש איז אמת, מיר חלומען איבער בײנאכט די װונסשן פון דעם גאנצן טאגז - — א שרעק, װאס דער םענטש אץ דער ליכטיק צעטראכט, אץ םארא געדאנקען ער טראגם! אומזיסס האבן מענטשן דעם טאג אויסגעװײלס פאר קלארן, פאי אפענעם טאט. ס׳איז רײנער די טיפע, די פינסטערע הייל, װאס קײנמאל האט זץ נישט געהאטז אין נאכטיקן שאטן״ אץ חושך געדיכט, װו מענטש האט זײן אפרו געמאכט, —?. ס־ײססער ׳ ם$ראנםא א י (סוף) 7 שכנא־בער האט שוין געוײםט: - די בראך איז פארטיק. דער געשװוירענער ױנג איז געהאמ געקומען צולויפן אין אײן אטעם צו אים אין הויז אריין און האט געזאגט: - רעב שכנא׳בער, םי שלאכט!.. בלויז .שלאכט׳? שכנא-בער דארף איצט גײן, אויסקאפיען זיך ערגעצוײ א גרוב און לעבעדיקערהײט זיך דארטן ארײנלייגן. - װאם טוטםע אצינד? פץ נישט װיסן װאם מיט זיך צו סון, איז ער אויך געװארן שטארק אין כעס. אין כעם — אױף זיך; אין בעס — אויף דער װעלט; אין כעם - אויף די ,זאכן״ צװישן זכר אץ נקבה. כםעט אויף דעם גאנצן װעלט-באשאף איז ער נעװארן אין כעס. צום סוף איז ער אריץ אץ דער קיך. אין דער קיך איז געזעסן דער דינםטמוידס מוטער, װאם האט נישט געװאלס אהײםגײן מחמת שאנדע. איצטער אבער