Literarishe bleter · 1934-03-16 · 11 (16.3.1934) · p. Seite 163

זײם 163 -טער*רישע בלעםער נומ. 11 (514) און באגײםםערונג עו דעם אױםבוי. אין א געשפרעך מים א רו• סישן קאלעגע האבן מיר זיך אפגעשטעלט אויף דער ד זיקער דערשײנונג. .עס נעמש דך דערפון, וואס מיר דא, געפינען זיך, להיפוך עו אייך, אין פולסטן עראטישן גלייכגעװיכט׳, האס אונז דער רוסישער קאלעגע געענטםערט. ,מיר קענען, אפשר, בעסער און םיל םער ליבן, אײדער איר, מיר בעטרענצלעי אבער נישט אונזערע געפילן און מאכן זײ נישט צו קלײן-געלט. איר. די מערב-אײראפעער, זענט װי יענע לײם, װאם אנשםאס אפבועסן װי עס באדארף צו זײן, פארשטאפן זײ זיך דעם מאגן מיט כל-מיני נאשערײען. איר האט פאר זיך קיין שום װיכטיקע אױפגאבן נישט, אט דאס איז עס, איר געםינס זיך אין סטא• דױם םון דעגענעראציע, און םאר פעלקער, װעלכע געפינען זיך אין אט דער סטאדיע — װערש די עראטיק דער אלף און דער תיו. מיר דא — דרײען זיך נישס ארום אלס געשלעכט אדער ארום דעם קעגנגעשלעכט. מיר זענען מענטשן, װעלכע האבן צוזאמען םאר זיך א גרױםע אויפגאבע און מיר דארםן זי לעזן— אט אזוי, שװער איך אײך, האט ע־ געזאגט. און אם דאם דארף דער נייער מענטש זיין. אלס דאקטאר געםעלט ער מיר זײער און זײער, אבער אלם מענטש — אלם מערב־אייראפעער — האלט איך פארס פון דעם אלטן, עס איז מער דעפאקראטישער מיר מוזן זאכן און געפילן אין אלע זייטן װארםן, דאס איבעריקע איז דאך אזױ גרויזאם...־ און ער טענהט עס נישט םון זיין אײגענעם נאמען. — די גאנצע אלטע װעלט טענהט אזוי... ידיש ר. בערך מים א יאר צוריק האבן זיך אײניקע דענישע שנשאפטלער געקליבן אויף א רײזע קײן ראטנםארבאנד. זײ ן-״ען געקומען צו מיר נאך אן עצד״ און איך האב זײ גע• ז>:ם, אז אויב זײ װעלן קוקן אהץ, װו מען באדארף און ור ל.ן באדארף, װעלן זײ דארם אפשר זען א שימער פון לנפ נייעם םענטשן. זיי האבן מיר גארנישט געענטפערם, אבע־ נל־יז א קוק צו סון אויף זײ האט אױך געקענט קלעקן. נאכ• ועפ, װי זײ זענען צוריקגעקוםען פון דארטן, האבן מיר זיך וױדער געטראפן; זײ זענען געװען םול םיט אנערקענוננ, טײל• װײז אפילו באנײססערט. ״און דער נײער מענטשז׳ םרענ איך, .האבן זײ עפעס׳װאס באמערקט א שמץ םון אים?׳ זיי לאכן ש־ין נישט, זײ װערן ערנסם און שװייגן. .מיר האבן אים אבער יא געזען״, רוםס זיך אן אײנער נאך א לאננען שװײגן. געזאנט האט עם אן אגגעזעענער פרוי• ען-דאקטאר, װעלכער שמט אלם דאן־זשואן און פארביםענער רע• אקציאנער. ,מיר זענען געגאנגען שפאצירן אין די הויפסגאסן און בולװארן םון מאסקװע. מיר זענען געװען בעםער געקלײדט װי די רוםן און האבן בעסער און עלעגאנטער און שענער אויםגעזען פון זײ, און דאך האבן מיר נישט באמערקט, אז אפילו אײן פרוי זאל אונז שענקען א בליק. אין דער אטמאם• פער האט זיך לחלוטין נישט געשפירט קײן עלעקםרישער טאק, קײן סיםן נישם פון קאקעטעריע, מיט װעלכע מערב-אײראפע שװיבלט און נריבלט. עם האט אונז ממש איבערראשט, מיר האבן גע• האלטן, אז דאס נעמט זיך פשוט פון דערשלאננקײט און בא• נרענעצסקײס, מען קאן דאך נישט אױסלאדן די גאנצע ליבע ר״ר ם. ז'?בפרפ8רב / {())רשע א רעוויזיע אדעד א דונד־רײזע* י. טשערניכאװ קומט צו מיר מיט צװײ טענות מיטאמאל ת. זיין ארטיקל .צים שוץ םון פעסימיזם׳ .ליט. בלעטער׳ נומ. 9), אבער אײן סענח איז סותר די אנדערע. די ערשםע טענה זיינע איז, פארװאס האכ איך נישט דורכגעסירט קיין רעוױזיע פון מיין סײמיסטישער קאנצעפציע, װי ס׳האבן עם אנדערע געטאן, און די צװײטע טענה איז, פארװאם האב איך יא דורכגעםירט א רע־ װיזיע פון דער דא יקער קאנצעםציע, ארויסװארםנדיק םון איר דעם טעריטאריאליזם ם׳קומט אוים, וױ מ׳װאלט אײנעם פארגע־ װארםן, אז ער האט 'געקארגט זײן פארמעגן יאון זיך נישט יםאר־ נינט אויסצוגעבן אן איבריקן גראשן, און גלײכצײטיק זאל קעגן אים ארויםגעשטעלט װערן די באשולדיקינג, אז ער האט פאר• םאכלעװעם א גאנצן אוצר. װאלט מיר אויםגעקומען צו םארענט- םערן זיך םארן קרוין-געריכטי קעגן אזא טאפעלטער און םתירה• דיקער באשולדיקינג, װאלט איך אלם מײן םיארטײדיקער םארבעסן נישט קײן אנדערן, װי 'אדװאקאט י טשערניכאװ, און איך שטעל מיר םאר, װי ער װאלם אויםגעלאכט דעם פראקוראםאר םאר זײן אומגעלוספערטן באשולדיקונג-אקט. איצט, װיען י. 'טשעכאנאװ טרעט אלײן ארויס אלם פראקוראטאר מיט אזא ארט באשולדיקוינג קענן מיר, גיט ער אפילו קײן שמייכל נישט. אמת, איך האב נישט דורכגעםירט קײן רעװיויע םון די גרונט־יסודות םין םיין םיימיםטישער קאנצעפציע. איך קאן נישט באהויפטן, אז אין די לעצטע יארן םון שטורם און דראינג, װען ם׳איז אונטערגענומען געװארן אי ראדיקאלער איבערבוי םין אלע סאציאלע פארשטעלוננען אין סארהעלטנישן, זאל איך מיר האבן געשטאנען, װי א דעמב, אויף סיין ארם און נישט געװאקיט זיך טא אהין, טא אהער. אבער די אלטע״ קאנצעפציע האט זיך, װײזט אויס, אזוי טיף אײנגעװארצלט אין מאריך און אין יהארץ, אז זי איז בייגעשטאנען אלע צוג-װינטן םין םארשידענע אידעישע שטרע- בונגען, אין איך בין געבליבן שטײן אויף םײן פלאץ. איך האלט 1 .ססמו סתוס0 ס־וק איך האב שוין לאנג ארויסגעקוקט, אז י. טשערניכאװ זאל :עמען א װארט אין דער דיסקיסיע, װאס םירט זיך שוין א לענ• נערע צײט אין די.ליטערארישע בלעטער־ װעגן די גרונט־פראב- יעמען םון אונזער נאציאנאלן קיום. זיין געדאנק קערט ז־ך אלע מאל אום םײ אין װארטיסײ אין שריםט צו די דאזיקע פראבלע• םען, איז נאטירלעך געװען צו דערװארטן, אז װיינאר י. ט״שער־ ניכאװ װעט דערשפירן דעם ריח םון פולװער, ױעט ער ארו־פ• לײגן זײן ביקס אויפן אקסל און װעט גײן פארטײדיקן זײנע פאזיציעס. געשען איז עם אביםל אנדערש. י. טשערניכאװ איז ארײנגעטראטן אין דער .שלאכם׳ שוין צום םאמע סוף, א״ון זײנע .קוילן׳ האט ער סארברויכם נישט צו םארטײדיקן זײנע אײגענע פאזיציעס,"און נישט אםילו צו באשיסן הויפטזעכלעך די פאזיציעם פונם קעגנער, נאר ער האט זיי געריכטעט דער עיקר קעגן מיר פערזענלעך. איך נעם עם אים נישט פאר אוסנוט. אן אלםער םריינט סענ זיך דערלויבן צו רעדן אמאל הארבע דיבורים. ער דארף אבער אויך זײן גרייט זײ אויסצו״הערן. שלום אש דערצײלט װעגן א םארצײטיקן רבין, װאם פלעגט םון צײט צו צײט קומען צו זײנעם א פרײנט - אויך א יבין - און זיך בעטן בײ אים, ער זאל אים זאגן מוסר. שטראף-רײד - םלעג ער זאגן - צעברעכן דאס הארץ, און א געבראכן הארץ איז מער אםן יםאר חרטה־ און תשובה-געפילן. איך גלױב, אז אויך י. טשערניכאװ האט געהאט די זעלבע םרײנטלעכע כװנה םיר צו .צעברעכן'דאס הארץ׳ און צו דערשלאנן םײן כלומרשטן ,אפטים־סטישן׳ געמיט, - איז וױ קאן איך אויף אים םאראיבל האבן? נישט מער, ער האט נעשאסן און נישם געטראפן.