Literarishe bleter · 1924-03-02 · 9 (2.3.1924) · p. Seite 135

זײס 135 ליטער&רישע נלעטער נזם. 9 512) ד ע ד ל עס האט דער םאקעל רויט געברענט און נישט באלויכטן אינז דעם םוד; געארבעט האבן םלינקע הענש, ביז אויםגעקרעכצט האט וװ א ראד. און ערגעץ האט זיך װאם באװעגט און שװער די שטילקײסן בערוקט״ װען םון די םענסטער אויםגערעגט, פיל אויגן האבן בוגעקוקט. דער צוג םון סודות טוט א ריר און גײט אװעק-װו צו זײן ציל; און אײנגעזינקען בלײבן םיר מיט שאטנס םיל אין חושך שטיל. ניקונםס, פענרואר 1934. א.?יעסיי/ 1 נװ-י^רק ד ע ו! ו ג עם האט דער צוג זיך אפגעשטעלט אין מיטן סעלד, אין םיטן נאכט, אץ װער האט װעםען װאס באםעלט און װער האט װאס צורעכט נעםאכט. און אץ דעם חושך אוםגעריכט, האס פלאטערדיק ויך װײט צעשפרײט א םומנע ליכט. א םאקל־ליכט, אין פאסן רויט, אין פאסן ברײם. אץ םײגלען װו אױף בײמער הויך, און שאטנס אונסן םול און םיל, און איך מיט זיי צוזאמען אויך, מיר האבן צוגעהערט זיך שטיל. עם שםילן — א הארן׳ א צװייטער א דריטער. און ס־װיינען די הארנס, װי מאמעס, און םייםן װי מעםערם און שרײען אזוי װי דימיטראװ. און בעטן און בלוטן און דראען. און ס׳װיגן זיך גאסן, אונטער םערדישע טלאען. כ׳האב מורא צו קוקן אױף װײםקייט פץ העלדזער — עס שװינדלען חלפים פארביי מײנע אויגן, אםילו דורך זוניקע שטראלן. און ס׳יאגן פארבײ קאראװאנען, װאס שרײען אזוי װי שאקאלן און םאכען מיט פענער פון שחיטה, מיט כװאליעס סון גרױל, — הײל — הײל. עס שמײכלט א שװאנגערע םרוי צו איר טרױם, צו א קינד׳ צו א וױג. צו א נאכט ליד. נאר הינטער די שויבן דערהערט זי: עם שלאגן די אײזערנע טריט עס םאכען די םענער םון שחיטה, די כװאליעס םון גרויל, אץ ם׳םײםן םארשרומפענע ליפן: — הײל - הײל! װאקסט איר בויך װי א בארג, װי א קבר, עם װארט שוין אין ערגעץ א װארעם, אויף א ראזינקן, קינדערשן אבר. און דעכער פון הייזער זענען אפן, וױ סובות, און הארכן און םילן: עס פײםן, קאריננ ס#?>$71װסק' / ןדעדישע ס א מ ו ס ארום דער ברענענדיקער װינט םאכום. אוםגליק און װונדן אין שװארצע גאלאפן. םיט םטענדערס סון בלוס אץ םיט םאנען סץ שחיטה לױערן די תםיםות םון אײראםע. פנימער םינסטער און אויגן םארלאשן. אין גאס גײט דער בירנער באהאלטן בײם הארצן א ברויט, אץ א פאר קאלאשן, און נאך א פאר נויטיקע זאכן. און אםשר אין שענק. צװישן געסט און שפיאנען א גאםן׳םרוי דערװעגט זיך צו לאכן. עמעץ האט זיך אויםגעהאנגפן? זע, די הענט מײנע, זײ זענען אלט און מיד — זיי דא מיט םיר, — ביז ס׳װעט זיך לייגן דער װינטי.' ביז ס׳װעס'.זיך לײגן דער װינט בױגס דאםי^קלײד אוים דעם האלז און ס׳םאלט מיר םון די הענס. שפעטער איז אויםגעלאשן די לאםס. מיטן פנים אויםגעדרײט צו דער װאנט, הער איך — ם׳באפבלען זיך אין דרויםן דײז? זשיבלינסקי / נאםבין ביז דעו װינס װמט זיך לײגן כ׳האב גראד איינגעפאקט דאס קלײד — אז ס׳האט די מאםע אװעקגענומען די הענט פון פנים: ,םאכטער, װו סארסטו, װוז דער וױנט אויםגעריםן די טיר סץ בוידעם — און זי האקט ױך — האקס. - דער פלויס אח אײנגעסאלן —