Literarishe bleter · 1934-02-23 · 8 (23.2.1934) · p. Seite 118

ליםערארישע!לעםער נים. 8 (511) זײט 18> 7. סדײססעד , טאר#נםא א * ן ק ל ע □ (א קאפיםל 13] ראסא] ״(/דדת־ד׳סדדס׳• ער איז אװעק פון הויז. שוין עסלעכע חדשים, װי ער דרײט זיך ארוס מיט גושה, נאר נאכדעס מי דער הויזדינסטס מוסער איז הײנט אין הויז, דארסן אין שטאט, עו אים סערדעריש *ו- געשטאנען - האט ער מער נישט געקאנט איבערטראגן און גע־ סיזט אנטלויפן דאאהער. און אז 4$ שליח װעט קירבלעך אנקי• מען, האט ער זיך גערעכט, װײל די הויזדינםט האט שוין הײנט געקראגן װײען און ם׳קען זײן, אז זי איז שוץ איבערגעקימען מיט .דעם״, װןןם איז פון זיין אנטלאםענעם זון. נאר אינדעם האט זיך דערהערט א קלאפ אין פענבטער, נאכדעם עטלעכע פוילישע װערטער. שכנא-בער האט דערקענט- ער האט געהאט א סעוח ם׳איז נישט, הײםט עס, דער שליח, נאר גאר דער ,יאסניע װיעלמאזשני פאן״ פון נאענטן הױף, בו װעמען עם באלאנגט אויך דעי װאלד. — פאניע קופטש... — האט ער ארײנגעקלאפס, דער פריץ, — איר קענס מיר עפענען אויף נישט לאנגז... שכנא־בער האט א גלאץ נעסון מיט די אױגן און א קוק גסטון אויף דעם סענבםער. — עפעס אזוי שפעט? ער ה<ט אבער לאנג נישט געטראכט, זןרונטערגעגזןנגען םון בעט, האט ארויפגעצױגן אויף זיך א הויז, א זשיפיבע, נאכדעם איז ער צוגעגאנגען צום לאמפ בו מאכן ליכםיקער, נאכדעם װידער — צו דער סיר און האט זי ברײם אפגעעםנט: — מיט גנעדיקײט... אין שםוב איז באלד געבליבן שטײן — א הויכע קוםש־ מע און א פאר חויכע געלע שסיװל. — איך װיל, פאניע קופטשע. — האט םון אונטער דער קוטשמע א פעט לבנה-מױל אימפעטיק גענומען רעדן — אז איר זאלט מיר בארגן אן אפותיקי... טראכס אײך, װאס איר װילט. צי אויף קריקנעמען ם׳געלט, אדער אויף א נײעם װאלד• קאנטראקט... איך דארף האבן געלט — — — שכנא־בער איז געשטאנען מיט א צעחושםן בליק און האס זיך צוגעהערט צו איטלעכן װארט, װאם האט װי געדראט: ״אנישט װעט ער, דער פריץ• ארײנםארן אין דער שסאט און אנשלאגן דעם מםחר אנדערע סיחרים...״ שכנא־בער האט זיך געװאקלט. דער פריץ האס צו שטארק פארלאנגט, ס׳איז אים געקומען אויפן געדאנק, שכנא־בערן, ער זאל אדױפםירן דעס פריץ אױף א שםועס, װאם ער זאל זיך דערפון אנשטויסן. אז מ׳קען הײנטיקע צײטן נישס געטרויען קײן געלט — נישט אויף בארג און נישט אויף קײן שום מםחר־קאנמראקסן. — דער יאםניע װיעלמאזשני פאן — זאגט ער, שכנא־ בער — װײס דען נישס םון די איבערקערענישן אץ לאנרז... — װאס מײנט דער קופיעץ? — םרעגט דסר פריץ און טוט זיך א רוק־ארױף די קוטשמע סון איבער די אויגן - דא־ שינםקי? מאראטשעװסקי? די באלװאנעם? .זײ װעלן סקאםירן האנדל, חובות, אײגנסום? בזדורםטװא און באססא... נישט גלויפנדיק דעם פריצס *ו׳שסארקע זיכערקײט, האס שכנא-בער גענימען זיך ציען פײ די צװײ העלםסן פון דער לאנגער פארד: — אבער װי קען םען זײן זיכער?.. — םרעגט ערגױך 1. ארום דעם פירעקיקן הילצערנעם הויז, װו עם װױנט דער ײאלד־שרײבער, איז געװען שטיל. עס איז שױן געװען לאנג נאכדעם, װי דער לעצטער װאגן, באלאדנט מיט האלץ, האט זיך איאפגעטאסשעט פון טיפן װאלד־שליאך, אויך לאנג נאכדעם, װי ס׳האט אויפנעהערט אין װאלד דאס סװישטשען פון די שטאלענע זעגן אין די בײ־ מער; דאם קװיטשענדיקע פליען פון די שװערע שארםע העק אין די קלעםעדיקע סענקעס; דאס חקירהן זיך פון די הויכע אץ נידעריקע ײדן — די קוביק־מעסטער און האלץ־מבינים- און אויך שיין לאנג נאכדעס, וױ אין נאענטן הויף, װאם אין טאל, ציסוםנס דעם װאלד, איז אפגעזוננען געװארן דער ״טשער־ װאני שטאנדאר״, װאם די פאראבקעס זינגען איטלעכן אויפדער־ נאכט — זינט עטלעכע װאכן, װען זײ האבן געקריגן א דעה אין הויף־יירונג צוגלײך מיסן פריץ. עם איז נעװען שפעט־נאכט. אין פירעקיקן הילצערנעם הויז, װו עס װוינט דער װאלד־ שרײבער, איז געװען ליכטיק — ביױז אין איין פענצטער סונקל־ליכטיק. דאס איז געװען — אין רעזערװירטן שלאף■ צימער. דארטן, אק דעם כונקל־ליכטיקן רעזערװירטן שלאף־צימער, איז איצמער געשלאםן שכנא־בער, דער װאלד־סוחר מיט דער געלער, לאנגער בארד, װאס ס׳רוי מאל כאפט ער זיך אראפ אהער ז ׳ י ד י - ▼ - םין דער װײטלעכער שטאט, װו ער װוינט, כדי א קוק צו טון וױ די געשעפטן גייען. — הײנט אבער איז ער אהערגעקומען צוליב אן אנדער ענין. נאר אין מיטן טאג איז ער געהאס אנסלאפן פון שטאט מחמת אן אומגליק בײ אים אין הויז און האט אנגעהױבן דא צו װארטן אויף א בריװל, װאס די פרוי װעט איפ שיקן מיט א שליח — א באלעגאלע. געשלאפן איז ער איצטער, שכנא־בער, אין א סאמעטענעם קאפל. אין א לײבסערדאק, ער האט אויסגעזען — אי רויק, אי פארביטערט. אין פינצטערן דרויסן איז געװען שטיל, ערגעץ װו זענען געלעגן קופקעס צוגעברודיקטער שנײ, אץ ערנעץ װו — האבן זיך בלאטיקע זומפעלעך צוזאמענגעצויגן פון א שטארק פרעססל. אין אט דער דאזיקער שטילקײט אױ פון דער הילצער־ נער בודע, װאם ביים הויז. פלוצים ארויסגעשפרונגען א געל־ װאלפישעה הינט,; האט צעפראלט די באקודלטע פארשלאפענע אויגן, צעשנארכעט זיך און צו עמעצן א ריס זיך געטון מיט א װילדן מריטש: ההה-או: 2 שכנא־בער האט אין שלאף א ציטער-געטון פון א גרױלעװ־ דיקער הינטישער סאנטאזיע. ײען ער האט זיך איבערגעװעקט — האט ער אבער גאר דערהערט ײי עס קלאפן פערדישע קאפיטעס איבערן. שליאך הינמערן הויז. ער איז געװארן װאכיקער און האט א טראכט געטון: — מסתם א שליח מיט א בדיװ פון װייב... יא, ם־קען אנדערש נישט זײן. זי װיים, ס׳װײב, װי אזוי