Literarishe bleter · 1934-02-23 · 8 (23.2.1934) · p. Seite 117

זײם 117 ליטעדןןרישע בלעטזר נומ. 8 (511) איצייק ם$נגער / װ$רשט רומענישע פאלקסל־דעד װאלט איך װיםן. וױ די וװינסט, װו דו האסט געבױט דײן נעסט װןןלם איך תיבף דיך םארשןזלסן מיט שארפע װינטן שנײ און םרעםט, מיט דער ביקס װאלט איך דיך שיק און געװארסן סאר רי הינם, אז װערן זאלן דיינע םליגל א גפשפעט םאר יעדן קינד. נײן, נאר שײערער איז מיץ קללה: דרײ מאל זאלסטו קינדער האבן און אלע דרײ מאל זאלן זײ זיין א פרעם — די שװארצע ראבן, און דו, אלטע צװישן זיי, װײל הו האסט מיר שלעכטס געזאגט, װײל דו האסט מיר נאר געזונגען סון צעשײדונג, צער און װײ. — ,שװײג שוין! הער שוץ אויף צו שעלטן״, װייל איך בץ פון הערן מיד, איך האנ בלויז געזפן דײן מזל, און נעזונגען דיר אין ליד װאס אזוינס ס׳איז דיר באשערט... מער קען איך דיר גארנישט נעבן. כ׳האב מײן אײגנם נאר מײן ליד, און דאס מזל איז בײ גאט, ם׳איז םיץ אײגנם נאר דאס ליד. גאט גיט יעדן װאס ער גיט, שװײג שוץ: הער שױן אויף צו שעלטן װײל איך בין םון הערן מיד!' װער ס׳ברענגט מיר הײנט בײנאכט, מײן געליבטן היינט בײנאכט, דעם ײעל איך מכבד זײן מיט דרײ עמערם רויטן װײן. כ׳האב סאר ״אים״ דעם טיש נעגרײט און איבער דער נאגצער שטוב סארשםרײט בלאע און רויטע בלומען, זאל ער הײנט נאר קוסען. פםנט ער די ליפן קוים — ײייס איך תיכף װאס ער װיל, איך סארשטײ שוין זײנע רײד װי, למשל, ס׳פארשטײמ דאם גרינע בלאט פון עפלבוים דעם צײטיקישײנעם עפל. און איך זאג צו אים אזוי און עם װארנן מיך די םרערן: הויב זיך, טײערער, הויב זיך אויף, האדי טראכטן, האדי קלעק• — אויב דו װעסט מיר אײנס און צװײ ברענגען שױן אץ טאקע באלד פון דעם דאנײ װאסער קאלסם, פונם ים צװײ שסיקער אײז און שװארצע יאגעדפס םון װאלד: און איך זאג צו אים אזוי: זע, דאס װאםער איז שױן װארעם און דאס אײז איז שוין צערינען, נאר די יאגעדעס אין װאלד האב איך בליענדיק געםינען: שמײכלס ער און זאגט אזוי: — מײדל גאלדנס, מײדל סיין ד י זע, דו ביםט שוץ אזא גרויםע. און דו קענסט מיך נישט םארשטיין. װאסער קאלטע — דײנע ליפן שטיקער אײז זענען דײנפ ארעםם און שװארצע יאגעדפס - די אויגן• און איך בענק, נײ אויס נאך זײ, װי א שװאלב אין םראסט און שנײ. /י1 ס׳האט זיך מיר בײנאכט געחלומט, אז מײן טײפרע איז געקומען, צװײ גאלדענע זאנגען אין איר גארטל, אץ מיך הײס ארומגענומען. און אז איך האב זיך אױםגעכאפס, און מײן גוף ארומגעטאפט מיט מײנע ױנגע שטארקע הענט, איז קײנער נישט אין שםוב געװפן, נאר די בענקשאסט אויף מײן קישן האט געפיבערט אץ געברענט... קיקו, קוקו, שײנער סו־גל, האםט געזונגען מיר אין װאלד, אז מײן לפבן װעט זײן ביטער, ביטער, פינסטער װי דער װאלד. זאגט, מײן טײערער, אזוי: ן פאר אלע האט געזונגען דער קוקו, נאר צו מיר האט ער געזאגט: ז ז י פארלאז דאס אײגענע דארף, נאך אײדער דער םאג האס געסאגט, און דיין םיידל לאז איבער א צװײםן... פאר אלע האט גערוישט די װערבע, נאר צו מיר האט זי גפזאגט: פארלאז דאס אײגענע לאנד, נאך אײדער דער טאג האט געטאגט, יי י ז ז און דײן מײדל לאז איבער א צװײטן... 11 מאמעשי, דער מיאוסער בחור װיל מיך נעמען פאר א װייב, הער, װי ם׳םלאקערט מײן נשמר״ זע, װי ס׳ציםערט מיר דאס לײב, אױב דו װעםמ מיך, םאמעשי, צו דעם מיאוםן בחור געבן, װעל איך נאך אין מיטן דארף נפמען זיך דאס ױנגע לעבן, און װיםן זאל די גאנצע װעלט - ליבע נעמט מען נישט מיט מיאוסקײט נישט םיט צירונג, נישט מיט געלט. און די מאמעס זאלן װיםן און געדענקען זײער לעבן אױב זיי האבן שיינפ טעכטער ־־ װעמען זײ אװעקצוגעבן. װו ױנגער בױם מיט זיבן צװײגן — ליגט מײן טײערער אץ גארטן, טראכט און טראכט און םוט אלץ שװייגן. ־יאסזשע קאן איך איצטער טאן, אז איך זאל פײן אוצר זפןי -א, איך װײס, איך ײעל אצינד מיטן קרוג נאך װאםער נײן, :נעם דעס קרוג און הײר-גענאנגען ליגט מײן ליבםטער צװישן בלומען, װי א שמעטערלינג גפפאנגען.