Literarishe bleter · 1934-02-02 · 5 (2.2.1934) · p. Seite 70

ליסערןןרישע בלעטער 053. 5 (508) זײם ס7 ל י ד ע ד קען סינזיטער זײן — נעם מײן הײםן אטעס אין דײן קלײנער האנט און שטיל אים אײן מאך מיך קלענער - אץ מײן טרויער װעט םארגײן... 1933 א. נ. שםטנצע? / בטרלין וו י ג־ל י ד דאס באצוקערטע און באמאנדלטע. דאס גאלדענע םץ דײן װיגעלע זיצט מיט געפענטעטן םיםעלע ערגעץ אונטער א ריגעלע. יעדן אװנט מיט נאכט גןןגלײך, ויען ם׳ריגלס זיך דאם ריגעלע — ציטערט עם דערשראקן אויף, װי ם׳גאלדענע דײנס, דײן ציגעלע, יעדן מארגן מיט זץ באגלײך אין װאסער פון דעם קריגעלע שפיגלט עס זיך און שפיגלט זיך. וױ אין א גאלדענעם שפיגעלע. און אין קאפ דײנעם א חלומל װיגט זיך, װי א װיגעלע, װארטנדיק אויף שוחטל, װי ס׳װארס אויף אים דײן ציגעלע... פון דער עבגליעזער פ^עזיע ןןר?'אם שעקספיר ס א נ ע ס 0 6*) ״ריש דר. א. א־יםען וזי ס׳ציען כװאליעם זיך צים זאםדן-ברעג, אזוי זיך אײלן טעג צו זייער ציל ו סעג בײטן זיך מיט פריערדיקע טעג און שטרײטן פארװערטס אין דעם װעקםלונג-שפיל. דער סענטש, װי נאר אין לעבן דרינגט ארײן, צו רייפקייט שטרעבט; און (אוין געקרױנט אין ליכס, קרײזט טיפע םינםטערניש ארום זײן שיין, און צײט. די שעפערין, איר גאב פארניכט. די צײט צעפליקס די בליענדיקע ױגנט, גראבט אײן אין שײנקײטם שטערן טיסע קארבן, פארצערם ז אס טײערםטע סון װאר און טוגענד, און מיט איר קאסע טוט זי אלץ םארדארבן. דאך אין דער צוקינםט האלס סײן ליד איר שטאנד, און לויבט דיך, טדאץ איר אכזרדיקע האנט. ׳) דער רןזזיקער סןגעס איז גענרים *דיף ד*ם זיג, ױ$ס *ןמ איכער 1ײס דח? ד׳. ק#רן / סשטםיש? מײן װאוסן... איך װײם שוין, אז עם איז אומזיסט געװען מײן װארטן — כ׳האב הײנט א גאנצן אינדערפרי געלײענם דעם פלי פון קלײנע םײגל און כ׳האב זיך עס דערװוסט םון אונזער קאץ, װאס האס פארגעסן צו לעקן אירע וױים־נעלע פלעקן, װי ס׳אױ דאס איר טבע, *■ צים סיםן, אז עמיץ דארף קוםען. און אויך דאס פײער איז געלעגן אינם אױװן, ײי סארשעסט, אין אש אץ טרויער איינגעזונקען און נישט געשפרוננען אנסקעגן א גאסט מיט א גארבן פון פונקען. װעסם הײנט שיין נישט קומען געװיס. כ׳װעל אויםלעשן דעם לאמפ און פארשטעלן די פענצטער פאר אלץ, װאס איז נאענס און װײט, כ׳װעל דאן מיט אלע סײנע גלידער זיך װארפן אין דער דזשונגל פון מיין אײנזאמקײט אץ טאפן מיט געדאנקען, װי מיט שטילע טריט די נאבס. אז כ׳זאל נישט אנטרעטן א פיטשענדיקן שלאנגענקאפ פון דער דערמאנונג. דאן װעל איך אויסשטרעקן צום גרוס די האנם און נעמען רעדן צו מיין שאםן, װאס בלאנקעט, װי א נע־ונדניק אויף דער װאנט. 'וסף קירםןןן / װןןרשננ אויב דיו איז ליב *י .*5 .8 דײנע אויגן זענען װארעםע און גרין — און גאר דער בליק זײערער סאכט זיס די ױײכקײט צו די פים םץ שנײ זאג, אויב דיר איז ליב, בין איך גרײס, זענען אלע מײנע װילנס, וױ די װינטן פאר דיין אטעם שטיל; די גאס, די בײמער — און די הײזער סון דער שטאט װילן אפקערן דאם פנים צו דײן װעג... זאג. אויב דיר איז ליב, בין איך גרײט פאר דיר אפגעבן שוין אלץ; די שײארצע האר — אץ די אומרויקייס פון בליק צו םרױען אויף זיננענדיקע טריט. זאג, אױב דיר איז ליב — איז דאס פייער פץ דער זון, װאס איז טרויעריק הײנט פארגאנגען פאר מיין או ג... דער אװנט אץ דאם זילבער פון די םינקלענדיקע שטערן. װאס װילן ערשט אפערגײן פון דער נאכט,