Literarishe bleter · 1934-01-19 · 3 (19.1.1934) · p. Seite 39

זײט 39 ליװערארישע בלעםער נומ. 3 (6״5) ל י ד ע ד שאעעו אייז׳ ד גיעןעו 9!ן יחשייס בװעלף בײנאכט. ירושלים שלאםט איר הארטן געטער-שלאף; עם ליגט איר מאיעםטעט — די הײליקײט, געבעט — אויף שמאלע, קרוםע בעטלער־טרעפ, װאם םירן געםעלעך אראפ װי קאטאקאמבן צום פארלוירן-גײן, פארדרײט און סול מיט גאט, מיט סוד און טויט. ם׳איז צװעלף בײנאכט. װי ס׳װאלט זיך אויםגעדאכט - האט ערגעץ אין די בערג מיט פינםטערניש א קלויםטער־גלאק דערװאכט, זיך אײפגעכאפט און אויסגעקלאפט א שטילן, װײכן, זאנפטן קלונג, װי ם׳װאלט א קילער שװארצער װינט געהאלזט א גלאקן־טורעם און נישט װילנדיק, א צי-געטון אויף בלינד די שטריק, און ס׳האט נישט װילנדיק געגעבן זיך א װיג, א שלעםעריקן װיג אין מויל םון גלאק - די צונג. און ס׳האט ארויםגעלאזט א קלונג, א קלונג אין נאכט םארלוירן, און א צװײטן און א דריטן קיונג און קלאנג געבױרן, און דער ריז — דער גלאק — דער ױעקער - אויםגעװעקט האט זײנע גלעקער, האט א גלאק, א גלאק צעטראגן, האט א קלאנג, א קלאנג צעשלאגן, און אויף טויזנט שפליטער׳קלאנגען, וױ צעקלונגען װאלטן זיך די שטערן — דין צעשאטן זיך צעגאנגען, זיך צעפאלן נישט צום הערן און געשסארבן םארן אויער ס׳האבן גלעקער אין ירושלים אויםגעקלונגען שאפענם מארש פון טרויער. פארלאג ״טזןמ><ר״, װילנע, שאפעףסןט 1 וי געש׳נטע #ז ייו' ײדשעו אובעטעו■ באװעגונג אןװסלאנד, פוילןאוןליטע לויט נישט געדחקטע ןןוכיװ־מאטעויאלן. ײדיש ד. װיכל 440 זײטן. פרײז: אנשטאט 14 גילדן בלויז 7 געבונדן 9 גילדן םיס נאמםעלונגען ממן ײך־ ײשנדן *ײסעליסלזך ג .30 .תז 1 סתסקסב^ ,סח1ז^\ "ת ס װו ס?״ .אץ^״ י. ע׳עעיעדגיקז*?? / ה7יאב'ב ב״נאכס אין ןןואבישע געסלעך םונדאנען, דאכט זיך, נעמט זיך עם די םינםטערניש אין שטאט, פונדאנען, דאכט זיך, קומט די היציק װילדע נאכט, װאס שרעקט און האלט אםילו אײגענע נישט זיכער און באדראס, װי ס׳װאלט פאר יעדן, ם׳מעםער אין איר גארטל גרייט געשטעקט. װי קאן מען דא דערכאפן פון די געםעלעך די לענג, װי קאן מען דא דערטאפן זײער אנהײב, זײער םוף; זײ קריכן אינם חושך אײנס אין צװײט ארײן װי שלענג, מים הײזקעם װי די שלאפנדיקע ענגע סטאדעס שאף. לאםטערנעם לײכטן בלינד מיט העראגליפן-צייכנם, רויט װי אויגן אײנצעלנע, אנטצינדענדע, בײ שװעל און טיר, און שאטן סאלט צוריק וױ אן אבאיע אויםגעשפרײט אויף דר׳ערד, צו קאנען אויםקניען דאס נאכט-געבעט אױף איר. א פײקל פײקלט ערגעץ דומפ און מאנאטאן אזוי װי ס׳קלאפט דעם קעמלס נישט באלאדן הילצערנעד געשפאן — דאם טאנצס אװדאי וװ פארשפארט, איר קנעכטשאםט■ טאנץ א םרוי ארום איר האד _ דעם סױלן און אכזרױתדיקן מאן. א הענט-געפליעסק, וױ ס׳װאלםן װו גאלעטשעס אפגעקלאפט באגלײט א מענעריש געזאנג, װאס קומט װי א רעםרײן; דאס װערט װו בײ א סארזינגער, אץ פםוקים אויםגעכאפט א ליד א לאנגם, װאס צוגעטראכט א העלםס - האט ער אלײן. אויף נישט ברוקירטן םײכסן זאמד, צעלײגט, קניט װו-נישט׳װו אן אויסגעשפאנטער, שלאפנדיקער קעםל׳קאראװאן, באװעגן זײ זיך — קלינגען אויף די העלזער גלעקער צו װי ם׳װאלס זיך זײ געחלוסט, אז זײ גײען נאך אץ שפאן. אין שטילקײט האט אן אײזל אין א הױף װו אויפגעװאכט און כלישטשענדיק צעשריגן זיך םון בענקשאםט און באגער און אויסגעהעשעט זיך אנטקעגן היםל אין דער נאכט, װאס האט געענטםערט מיט א שטערן-םאל, װי מיט א טרער. עס לויםן קעץ די געסלעך אריבער הין און צ׳ריק און יאגן זיך ארום סיט קאצן׳יאםער, מחנהװײז, און נישטערן אויף קופעס םיםט און זוכן קעציש גליק, געפונענדיק א סעלד אױף ,ליבע״ און א םעלד אויף םײז. עס עםנט אומגעריכט זיך אויף א טיר װו םון א הויז, א סילועס בלייבט שסיין, םארנעמט זיך גײן װי אן א ציל, נאך אים. א םרויען׳סילועט, ײאס םאלט װי םץ א שטויס, א שנץדנדיקער קװיטש און — אלץ װי קיינסאל גארנישט — שטיל... םונדאנען, דאכט זיך, נעמט זיך עם די םינםםערניש אין שטאט, פונדאנען, דאכם זיך, קומט די היציק וױלדע נאכט, װאס שרעקט און האלס אסילו אײגענע נישט זיכער און באדראט, װי ס׳װאלט פאר יעדן, ס׳םעסער אין איר גארטל גרײס געשטעקט. ׳׳י־יניכ, אקסןב*ר נניז.