Literarishe bleter · 1934-01-19 · 3 (19.1.1934) · p. Seite 38

ליטערארישע ־בלעםער נום. 3 (506 זײט 38 אייציק ם>>נגער ■ װ$רשע די באלאדע פון דעס קופעונעס ג ר א שן םשה בר>)7ערז#נע1 און נעםט דעם קיפערנעם גראשן ארוים און הויבט זיך אויף געשפענםטיש און גרוים. ער טאפס מיסן שטעקן פאסעלעך און קנים פארן צװײטן שפיגל אנידער םיד. און נעמט דעם צװייסן גראשן ארױס און הויבט זיך אויף געשפענסטיש און גרוים. און אט איז דער אכטער שפיגל״ און ס׳קניט צום אכטן מאל אנידער דער ײד, און נעמט דעם אכטן גראשן ארויס און הויבט זיך געשפענסטיש אזן נרוים. ער שארט מיטן שטעקן. און אט איז די טיר״ קוקט בלײך און דערשראקן אים נאך דער גביר. ער הערט, װי ס׳שארט זיך אראפ די טרעפ דער בלינדער ײד, אראפ די טרעפ. אט שטײט ער אין סאמע מיט פון הױף און גלאצט מיט די בלינדע אויגן ארויף. צום זילבערנעם טאלער, װאס םינקלט, בליצט פון אײביק און אײביק אן ביז איצט... שטײט די קאטארינקע אין וױנקל-הויף: און ציטערט פאר קעלט אין װינקל הויף ״באלעבאם, איך טראכט... איך וױל... איך מײן, אז ם׳איז שוין צײט אהײמציגיין.״ שמייכלט דער בלינדער: ״ױארט א רגע, װארט דער חלום האט הײנס נישם אפנענארט״ און ער הויקערט זיך אײן, און שפילט דאס ליד דאס טרויעריקע ליד פונם בלינדן ײד. װיכטיה פאר ביבליאטעק, טעאטער־טוער און ליבהזןבער ■—— פװ ײדישער קונסט ,לעהםילואן םון ײדישן םעאםעד״ 50 לעזער פון די ״ליט. בלעםער״ קאנען אין םשך םון חודש יאנואר באקוםען דער ערשטן באנד פון ״לעקסיקאן םון יידישן טעאטער׳ פון זלמן זילבערצװײג. ביאגראםיעס פון סססו ארטיםטן, סס6 פאטאגראםיעם און בילדער געדרוקט אויף גלאנץ׳פאפיר, אײנגעבינדן אין לײװנט׳ ססס נרויסע עםודים. - אנשסאט 54 גילדן - נאו פןןו 10 גילח - םארטא אין פוילן 1.40 — אין אויםלאנד —,4 גילדן. אויף נ$בנ$םע װערס נישס נעשיקס. >>ררעם: 24/7 6)81ע\ס{1ע2יו0 ,סעו&בפת&^ ,' ־816161 .1.11,. ם#ר גע?ס (אין םוילן): 639 .0 .א .ק ,(26(8^1 .א םורםלט דער בלינדער: ״ם׳איז טאקע נאכט, איך פיל די שאטנס הינטער מיינע סריט״. און פון זײן גראער קאמערינקע פליט א קראנקע שװאלב ארויס - דאם ליד, װאם האט נעזשומעט פון הויף צו הויף א גאנצן טאג. איצס פליט עם ארויף אויפן בלינדן אקסל פונם בלינדן ײד און ציטערט מיט די פליגל שטיל און מיד םלאסערט די שװאלב: ״באלעבאס, איך םיין, אז ס׳איז שוין צײט אהײמצוגײן: ברומט דער בלינדער ״װארט א רגע װארט״ דער היינטיקער טאג האט אפגענארטז״ א קופערנער גראשן פיבערט אין זײן האנט א שטומער גרוס פון הונגער׳לאנד. פייט דער גראשן פון זיין האנט ארוים צו די ליכטיקע שויבן פונם רייםן הויז. זיצט דער גביר בײם נעדעקטן טיש און ס׳שסעק.) סיט געבראסנס. צימעס און םיש. — ״זע, פאפא, א לבנה רױט און קלײן װיל דורך דער שויב צו אונז אריין:״ שסײכלט דער גביר: ״נו, שא! נו, שא: א גרויסע מויד און א נאר אזא!״ — זע פאפא, זי װערט אלץ גרעסער, גרעסער די אויגן בליצן בײז און שארף א מעסעו־!״ קוקט דער גביר און װערט אזש בלאס: — ״ם׳איז א שפיצל פץ דער ארעמער גאם:״ ״לאזט אראפ דעם פירהאנגי.״ און ער פילט וױ עס ברענט דער קופערנער גראשן אויף זײנע הענט. — ״פארלעשט דאם ליכט!״ אץ ער פילט, װי עם ברענט דער קופערנער גראשן אויף די טונקעלע װענט. — ״זע, פאפא, אין גרויםן שפיגל בליצט א צװײטער קופערנער גראשן. און איצם א דריטער גראשן אין שפיגל דארט ׳.״ שטײט דער גביר און רעדט נישס קײן װארס, ער זעט, וױ אין יעדן שפיגל זיצט א קיפערנער גראשן, און פינקלט, בליצט. ס׳שארן זיך סריט: ״װער נײט, װער גײטי״ ס׳שארן זיך סריט שטיל, שטילערהייט. אץ םון דער טונקל שײלט ױך ארײם א בלינדער ײד, געשפענססיש און גיױס. ער טאפס מיסן שטעקן פאמעלעך און קניט סארן ערשטן שפיגל אנידער מיד.