Literarishe bleter · 1934-01-12 · 2 (12.1.1934) · p. Seite 24

ייסעחנרישע <לע<חנר נים. 2 (905> זײס 24 נישט קײן מעלה. נײן: מײן טעןמזער לענט. די הפסקה - איז נאר אן אפרו, נאך װעלכן ם׳װעט קומען א גײער שאםערישער אנגריף!׳ װער ם׳קןון ברןןדערזןןן, דער װײםט מסמשא, אז ם׳קןןן זיין רױק װעגן דעם װייטערדיקן גורל םון ,ןןרןןרןןס׳. װײל דער נורל פון בראדערזאן און ,ןןרארןוט׳ זענען ןןזוי נונויםגענונדן, אז ם׳איז שמער זו טראכטן װעגן דער עקױסטענץ םון אײנעם אן דעם צװייטן. - ' כ׳װינטש בראדערזאנען, ער זאל נישט זײן םאראיינזאםט אין זיינע שטרעבונגען צו שאפן אםתע קונכט, און ןןז זיין װארט זאל געפינען א בירייטן אפקלאנג אין די הערצער און מוחות םון די אלע, װאם זיי איז טייער שיינקײט. - װעגן א שײנער מוזיק, דעקאראציעם און כארעאגראםיע. - ״איך האב געזען מײן טעאטער - א טעאטער סון קינסטלער און פאעטן׳, שרײבמ צו מיר בראדערזאן אין אײנעם םון זײנע לענטע ברױו װעגן ,אראראט׳, אוןידערבײ האבן אפטמאל דורך אלע שפארעס גענומען קריכן צו אים מענטשן אןי טאלאנט, אן םאנ־ טאזיע, סענטשן מיט קלײנע און גרויסע אםביציעס. אומזיםט האט בראדערזאן וױ דיאגענעס גערופן: ״רוקם זיך אפ, איר םארשטעלט מיר די זון׳: ,זעקס יאר האב איך געשלעפט אויף מיר די שװעריקייטן פון ,אראראט׳ - שרײבט מיר בראדערזאן אין א צװײטן ברױו - זעקם יאר האב איך אים געהאלטן מיטיקאמפאר און מארפיום, און לסוף האבןי מײנע גערװן נישט אויסגעהאלטן. איך בין געצװונגען געװען זיך אונטערצונעבן. אבער דאס איז ע נ ו נ ג װי לאנג דער שיר איז? מיר װעלן באלד אײך אויסצאלן די שכירות, דעם טרײף־סארדינטן פולן לויןו אנטקעגן אונז — דער שקר אײערער און צביעות מיט שפיזן, מיט הארםאטן, װאם זענען זיך מיט שטומפזין לאגישן מתחתןז אנטקעגן אונז — בהלה זוכן און געםינען מױשבדיקע צעפעלינען, די פאנצער-שיפן, פאנצער-צוגן, סאםענדיקע גאזן — מיט אײך און פארנט. אין שװארצע פײערן דערצארנט דער באנקראםירטער גלויבן: און מיר - און מיר אנטקעגן אײך מיט ברוסטן נאקעטע אנטבלויזטע פון אלע װינטן אויסנעבריטע, אנגעגליטע, םיט גרויל געקאװעטן אין פויםטן, אין װאם נאך איבערצײגנדער — מיט בליקן שװײגנדע, מיט הוננער קראמף אין אויגן אויםגעהויבן, מיט אויגן, װעלכע חרפה שלײדערט נישט צו דר׳ערד אדונטער, מיר װעלן זיך פון לעצםער שװאכקײם אויסטאן — - נאר דערװײל אין אונטערערדיש צארענען םיר װ א ר ע נ ע ן צום לעצסן מאל: באדענקט זיך■ גיט זיך אונטעד!!! םשח ברזזדערזאן /?$דזש ו ו א ר איר האט די הערצער אייערע — צו קיזלשטײן גענליכן: װי טאנקם — חשבונות, ציפערן אריבער אונז עס קריכן אין דעם געװעב םון די מאשינען מיר פלעכטן איין די אדערן און אונזער קנאכן - מיר זענען אויסגעפײניקט. האלב געבראכן, און די בלוטן אונזערע קללה־צער עם שפינען — — — צים זיך אן רחמנות א גרויער אינדערװאכן! סארמאגט איר אלץ: אי זנות צעזונגענעם, אי רויען כוח אײנגעדונגענעס, אי װיסן-שלײערן, אי נאט-געײאגטן, אי - א ו נ ז אץ רייטױעגנם םון אײך די אײנגעשפאנטע. אי קוילן, ביקםן און הארמאטן, אי תסיסות מיט געזיכערטע, געשמידטע קראטן, און בראװע צום ציל געליװערטע םאלדאטן — - און מיניסטארן־קעפ, און קריגס׳סנהדרין, און שלום־שסאבן — — תענלגי עולם-הזה, און — אסעקירירט דעם עולם הבא און דאך - מיט אונטערגאננ עס ענדיקט זיך די גרויע װאך מיט אירע בלוטיקע קאנטאקארענטן-װירעס: עס צײטיקט זיך די גרויסע בראך, אײן אטעם־צוג, א צװײטער נאך, און נאך א סלאם־שפרונג סון צעפוילטן יאך — און — שױן: