Literarishe bleter · 1933-12-15 · 50 (15.12.1933) · p. Seite 811

זײם 811 ליםירארישע בלעסער נום. 49 (500) ד ע ד איך האב םײן אפשטאם נישט םארראםן, ב׳בין אלץ ציגײנער! עם האט םײן בלוט זיך נישט געלאשן, נאר כ׳בץ נישט די, װאם בץ געװעזן״ — אעט קאן איך םײן ביגײנער-לשון שרײבן, לעון. עס האט א םרילינג אויםגעשײנס מיר, װען ם׳האם םײן הארץ גענוסען װעלקן, כ׳בץ איבט א קינד םון םאלק ציגײנער בוגלײך מיט םעלקער. װען די זןןלםט וױםן, םאטער ליבער, װי ם׳םאלק ציגײנער איז גרײט צו געבן, דאם בלוט פאר די. ױןןם בויען איבער יײער לעבן. װאלםט פארשטאנען יענעם םלאקער, װאס האט מיך אויפגעהעלט אין םלאמען, װאלםטו גענוסען זיך צום אקער, װי איך צום האםערן סקב גל$נץ ן םעקסיקע םיץ שטעטעלע מײן שטעטעלע אין רויכן און אין כמןןרעם; װי ם׳האט באזונגען דיך שוין איזי כאריק. _ אפשר װײנם שוין נישם דער װינט דורך דײנע שפארעם, נאר ס־זיצט נאך אלץ דײן ארעםקײט און בעטלט א״יםן םארק— האםט אראפגעװארםן שטעטעלע, דײן אלםן טלית-קםן און אנגעטאן א פײערישע בלוזע — און כאסש אױף םעלדער דײנע איז געראטן דײן אײגן ברויט, דײן װײץ און קוקורחע, — גײט נאך אום רב חײם נגיד מיט זײן שטעקעלע אין קאלעקטיװ אץ טאפט מיט םינגער דין-םאראײדלטע די תבואה ־ אין יעקל שוססער (װי מען שרײבט מיר אין א בריוו) גײם נאך אלץ א בארװעסער אץ קרועה-בלועה... א, מײן שטעםעלע אויף ברײטע םראקטן פון אוקראינע, מיט רויםער םאן אויף בערל קצבם שטוב, מיט םינם• שפיצעדיקן שטערן ־ א, איך װייס - ם׳זענען םרעםד דיר שוין די װערםער םײנע״ װעםט זאגן, — םרעמד אװדאי וױ קלײנבירנערלעכע ־ טרערן... אוי, שװער איז םיר מײן װארט םיין הארציק דיר זאגן: — כ׳הער בײנאכם אמאל װי ם׳װײנט דער תשרידיקער װינט... אץ שװערער אח םיר נאך מײן בענקעניש צו םראגן — םײן סולע בענקעניש — װי צו א םאםען בענקס א װאגלענדיק קינד... ל?. ם?#ך /;דעד׳שע ציגײנעד-ליד — ציגײנער-קינד, צינײנער-םאכםער, מאס אח אזוינם םון דיר געװארןז האסט דײנע צעפ נישט אויםגעפלאכםן, אפגעשוירן? — יא, טאטע, יא, אזוי װעט בלײבן: כ׳בין נישט די, װאס כ׳בין געװעזן, איך קאן םײן אײנן לשץ שרײבן און אויך לעזן: — ציגײנער-קינד. צינײנער טאכטער, םים פײקל״םאצן ז נגט דײן ראסע, פ׳האט הײנט א ציגעלע נעשאכטן, צו דײן קנאסמאל — עך דו, ציגײנער, פאטער, אלסער, װאס טוינ מיר קנאםמאל, פײקלעך, לידער, אז כ׳קאן אין האנט א האמער האלטן, אײזן שמיק: — ציגײנער״קינד, צינײנער סאכטער, דײן בילד איז גרײט פאר הונדערט רעמען, חתנים האבן זיך געמאסטן דיך צו נעםען. — עך ציגײנער, אלטער םאטער, װער האט דען צײם דערפון צו קלערןז מיין חתן איז דערװײל דער מאטאר און אים — געהער איך. — ציגײנער-קינד, ציגײנער טאכטער, די ברידער בענקען, כ׳בין זיך מודה, די מאמע האט א טויב געקאכם דיר אץ די בוידן. — א גרום דער מאםען, א גרום די ברידער, מיר איז דא גום בײ שטאל און שטאנגען, — כ׳האב אויםגעטוישט ראמאנסן, לידער, פאר ניי״געזאנגען! איך זינג און שמיד, און פונקען םלײצן פץ אונטערן האםער — פרײד פץ שאםן, - םיין ליד אח נישט דאס בלוס צו רײצן בײ םוילע גראםן״. םײן ליד איז... דאם געזאנג םון מאםן. איך טאנץ א םאנץ פון איבערבױען, איך, א באפרײטע, שפאן דורך גאםן פיט ארבעטם׳פרויען! איך, — דאם ציגײנער הםקר-םײדל בין איצם א רײל םון םיל םיליאנען, כ׳ראב אױםגעסוישט דאם דירעגם׳קלײדל אױף רױסע םאנעןז טא. זײ געזונם, ציגײנער טאסע, נרים אץ די בוידן, אלע ם׳םײנע״